Η “αλήθεια”

Οι περισσότερες ώρες στο σχολείο ήταν βαρετές, όπως γίνεται σε όλα τα σχολεία του κόσμου.


Του Χριστόφορου Τριάντη

Οι περισσότερες ώρες στο σχολείο ήταν βαρετές, όπως γίνεται σε όλα τα σχολεία του κόσμου. Αν ήσουν τυχερός -γιατί για τύχη πρόκειται πλέον- κάποιος καθηγητής μπορεί να σε ξεσήκωνε και να σ’ έβγαζε από τη μαθητική καθημερινότητα. Τέτοιος ήταν ο κύριος μας, Βασίλης Ευαγγελόπουλος. Είχε λίγα χρόνια στο Γυμνάσιο μας, αλλά σχεδόν αμέσως (από τις πρώτες κιόλας μέρες) έδειχνε πως το λειτούργημά του το ασκούσε με αγάπη.

Ήταν φυσικός, εκείνο όμως που πραγματικά αγαπούσε, ήταν η Αστρονομία. Σκέτο ταξίδι στ’ άστρα ήταν το μάθημά του. Βέβαια, ήταν εκτός ύλης οι αστρικές διαδρομές μας,  και προσπαθούσε να ξεκλέβει μερικά λεπτά, για να μας μιλήσει για τα αστέρια και τους πλανήτες. Στη βιβλιοθήκη τού σχολείου πηγαίναμε τακτικά. Εκεί υπήρχε ο υπολογιστής και ένας μεγάλος πινάκας που γίνονταν οι προβολές. Μέσα σε κλίμα κατάνυξης, μας έδειχνε ένα τα λαμπερά  αστέρια. Ακόμα και όταν χτυπούσε το κουδούνι,  δεν κουνιόνταν κανένας. Τόσο πολύ μας άρεσε. Δεν ξέρω αν μάθαμε φυσική, μάθαμε όμως να κοιτάμε τον ουρανό. Λίγο το’ χεις σε μια εποχή  ψηφιακών τερατουργημάτων, να υψώνεις τα μάτια σου στο άπειρο.

 Ήταν η τετάρτη ώρα κι είχαμε Φυσική. Ο συμμαθητής μου ο Νίκος, έλυνε μια άσκηση στον πίνακα κι ήμουν κάπως αφηρημένος. Σκεπτόμουν το απογευματινό φροντιστήριο και τα Αγγλικά που θα ακολουθούσαν. Ξαφνικά,  άκουσα τον κύριο Ευαγγελόπουλο να μου μιλά. 

«Πού ταξιδεύεις Μάριε;»

«Πουθενά κύριε … Σκεπτόμουν κάτι».

«Τι; Για πες μας!»

« Τίποτα το συναρπαστικό κύριε… δυστυχώς τα βραδινά φροντιστήρια… Ξέρετε κι εσείς πως είναι ένα βάσανο….»

« ίνεται ν’ αλλάξει αυτό;», συνέχισε ο καθηγητής μου.

«Γίνεται σ’ ένα άλλο σύμπαν , ίσως στα αστέρια και τους πλανήτες που μας δείχνετε …», είπα και οι συμμαθητές μου έβαλαν τα γέλια.

« Δεν έχεις κι άδικο Μάριε. Όλοι έχουμε το αστέρι μας στον ουρανό ή τον μικρό μας πλανήτη, σαν τον Μικρό Πρίγκιπα του Σαιντ Εξυπερύ».

«Μακάρι να τον βρούμε κύριε» , ακούστηκε μια ευχή απ’ τα πίσω θρανία.

Ο κύριος Ευαγγελόπουλος πετάχτηκε, σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα «Πάμε γρήγορα στη βιβλιοθήκη. Εμπρός σηκωθείτε και πάμε εκεί, χωρίς φασαρία».

Ευτυχώς η βιβλιοθήκη του σχολείου ήταν δίπλα στο τμήμα μας, το Γ1 .

«Λοιπόν, θα σας δείξω κάτι τώρα και θα καταλάβετε. Τραβήξτε τις κουρτίνες και θα σας παρουσιάσω κάτι μοναδικό. Θέλω, όμως, όταν χτυπήσει το κουδούνι και δεν θα ‘χουμε τελειώσει να μη φύγετε! Σύμφωνοι;»

Ήξερε καλά και ο ίδιος, ότι δεν θα φεύγαμε.

Ναι ! είπαμε ομόφωνα, εκτός από τον Θανάση που ήθελε να πάει στο κυλικείο, ως συνήθως.

Ο καθηγητής μας άρχισε την προβολή.

Ύστερα από λίγη ώρα, χτύπησε το κουδούνι. Κανένας μας δεν κουνήθηκε. Ο κύριος Ευαγγελόπουλος συνέχισε να λέει, να εξηγεί, να δείχνει. Παρακολουθούσαμε αυτόν τον άνθρωπο, να ταξιδεύει με λέξεις και εικόνες. Και εμείς ταξιδεύαμε μαζί του.

Σε κάποια στιγμή, ο διευθυντής του σχολείου, ο κύριος Παναγιωτόπουλος, ειδοποιήθηκε πως ένα τμήμα παρέμενε στη βιβλιοθήκη και δεν είχε βγει για διάλειμμα. Ήρθε να ελέγξει και να δει τι συμβαίνει. Με το που άνοιξε την πόρτα, το θέαμα τον αιφνιδίασε. Η  βιβλιοθήκη είχε γεμίσει αστέρια, πολλά αστέρια. Έκλεισε την πόρτα πίσω του, και έμεινε να παρακολουθεί την περιγραφή του καθηγητή.

«Συνέχισε, κύριε συνάδελφε», είπε συγκαταβατικά. « Είναι χαρά μου  να συμμετέχω σ’ ένα τέτοιο μάθημα. Συνεχίστε, σας παρακαλώ!»

Ο κύριος Ευαγγελόπουλος σταμάτησε και έδειξε στο εικονικό στερέωμα μια μικρή - μικρή κουκκίδα «Αυτό είναι το αστέρι μου παιδιά, και να πω την αλήθεια τώρα είναι και δικό σας αστέρι. Αυτό το μικρό - μικρό άστρο δεν έχει όνομα. Ανακαλύφθηκε πρόσφατα, αλλά οι επιστήμονες το άφησαν χωρίς ταυτότητα, έτσι σαν ένα αποπαίδι. Δεν είχε μεγαλη σημασία για την επιστήμη, είπαν. Σας καλώ λοιπόν, να του δώσετε  εσείς ένα όνομα. Εσείς οι νέοι μας αστροφυσικοί».

Επικράτησε ενθουσιασμός. Άρχισαν να ακούγονται διάφορα ονόματα  

«Σφαίρα!»

«Λέων!»

«1ο Γυμνάσιο!»

«Λάνα ντελ Ρέι!»

«ΑΕΚ!», και άλλες αστείες ονοματοθεσίες, ως επί το πλείστον.

«Νομίζω ότι αυτό το αστέρι πρέπει να μείνει χωρίς όνομα, και ο καθένας από σας να του δώσει ένα όνομα, ώστε να ‘ναι το δικό του αστέρι, για πάντα…», είπε ο καθηγητής μας .

« Κύριε», πετάχτηκε η Αθηνά «νομίζω πως βρήκα όνομα!»

«Ποιο είναι;»  είπε ο διευθυντής, που όλη αυτήν την ώρα παρακολουθούσε, χωρίς σχόλια  και παρατηρήσεις.

«Αλήθεια, κύριε … Αλήθεια! Δεν είπε ο Πλάτωνας πως πάνω εκεί βρίσκεται η Αλήθεια, μικρή τώρα σαν το αστέρι, αλλά πάντα εκεί ….»

Συμφωνήσαμε όλοι.

Ακούστηκε ο ήχος του κουδουνιού να πάμε για μάθημα.

«Χάσαμε το διάλειμμα κύριε, αλλά βρήκαμε την αλήθεια», απευθύνθηκα στον καθηγητή μου.  

«Έτσι είναι Μάριε…. συμφωνώ!»

Comments 0

Η “αλήθεια”

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF