Απελπισία

Και να που η απελπισία, για μια ακόμη φορά έρχεται ή ήρθε, λίγο πριν αποσπαστεί η ύπαρξη από τον χρόνο και ροβολήσει για τους λειμώνες. Θα συμφωνήσω ως προς το δεύτερο, δηλαδή ότι είναι παρούσα και μάλιστα παγιωμένα.


  Του Χριστόφορου Τριάντη

Και να που η απελπισία, για μια ακόμη φορά έρχεται ή ήρθε, λίγο πριν αποσπαστεί η ύπαρξη από τον χρόνο και ροβολήσει για τους λειμώνες. Θα συμφωνήσω ως προς το δεύτερο, δηλαδή ότι είναι παρούσα και μάλιστα παγιωμένα.

Και οι πρώτες αντιδράσεις –ψυχικές παρακαλώ ή στοχαστικές- είναι ακραία πεισιθάνατες. Σε καταβάλουν οι υψηλές προδιαγραφές τής επανάληψης : πρόσωπα, συνήθειες και λέξεις. Στην ίδια περίπου γεωμετρία επικρέμαται επί των κεφαλών: η απουσία μέλλοντος και παρόντος (κυριολεκτικά).

Τα πρόσωπα γύρω σου, είναι ίδια κι απαράλλακτα με τ’ άλλα που θα ‘ρθουν. Δεν υπάρχει αλλαγή ή τουλάχιστον μια κάποια ορολογία διαφορετική (έστω και ψυχοπαθολογική), κάτι που θα δώσει χαρά στα πλέγματα της ψυχής, ν’ ανοίξουν κάπως, να πετάξουν τις μαύρες σκουριές και να δεχτούν τη μετατροπή της απελπισμένης θλίψης, σε μια πιο παραλλαγμένη μορφή. Όχι πως θα αλλάξει χροιά η απελπισία, ο μόνος λόγος για να νικηθεί ή να υποχωρήσει, δίνοντας τη θέση της στην ανάνηψη είναι απλός: ο έρωτας.

Η πίστη προς τον άλλον. Αυτός που τα δάκρυα σου (όχι τίποτα γελοία καμώματα) τα κρυφά, τα μυστικά σου δάκρυα, θα τα επαναπροσλάβει ως ανωφελή δείγματα προσήλωσης στη μη συνήθεια, στη μη επανάληψη και αντανακλαστικά στην παραδοχή: τα ξοφλημένα αισθήματα, τα περιφερόμενα ανά την οικουμένη και τον μικρόκοσμο (και ουκ έσται τέλος), δεν υφίστανται πια. Να όμως που εσύ πρώτος είσαι μέσα σ’ αυτά, και αγναντεύεις και εκλιπαρείς για σωτηρία. Η καταθλιπτική εικόνα είναι από μόνη της «γόνιμο υλικό» για λογάδες και (μυαλωμένους) λεξιπλόκους.

Αυτοί που είναι δίπλα σου, διάγουν τον βίο καργαρισμένοι από μυστικά και ψέματα (μικροαστικά και επαρχιώτικα, όχι τίποτα φοβερά). Τυποποιημένα και πειθαρχημένα επιτελούν τον ρόλο τους, κατά κυτταρική εντολή και δεκαπενθήμερη μισθοδοσία. Κατευθείαν, προχωρουν σε δηλώσεις «Ω, ευτυχισμένοι θέλουμε να γίνουμε, αλλά η κρίση, η ηλικιακή, η οικονομική και η θεσμική (μην ξεχνάμε την τελευταία) μάς εμποδίζει να είμαστε ο εαυτός μας. Έτσι, δεν μπορούμε να σε βοηθήσουμε να ανταπεξέλθεις στις επώδυνες διαδικασίες περί ισορροπίας και συνέχειας τής εύρυθμης ζωούλας (για τέτοια πρόκειται, πλειοψηφικά και νομοτελειακά διαπιστωμένο)». Και μετά από αυτές τις επισημάνσεις, η απελπισία κατοικοεδρεύει σε άλλα αρχιτεκτονικά σημεία, με βαθιά θεμέλια, κερδίζοντας τον τίτλο τού τέλους και τού τίποτα.

Comments 0

Απελπισία

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF