Όλα ίδια, μα όλα διαφορετικά

Όλες οι σκέψεις τους ακροβατούν σε ένα λεπτό σκοινί. Σε ένα σκοινί που αν κοπεί όλα θα καταρρεύσουν...


Έβγαλα τη μάσκα οξυγόνου από το πρόσωπό μου και έτρεξα στο παράθυρο να παρατηρήσω το δρόμο που είχε αλλάξει χρώμα από τα δέντρα που έκλαιγαν. Έκλαιγαν γιατί όλα θα άλλαζαν τώρα πια. Τα φύλλα τους έπεφταν ένα-ένα και εκείνα ένιωθαν ανήμπορα. Δεν μπορούσαν να τα κρατήσουν άλλο κοντά τους. Έπρεπε πια να αποδεχτούν αυτή την κατάσταση και να παραμείνουν ζωντανά. Να παραμείνουν ζωντανά γιατί είναι απολύτως απαραίτητα. Χωρίς αυτά, όλα θα χαθούν. Τίποτα δεν θα είναι ικανό να ζήσει. Και εκείνα γυμνά, μη μπορώντας να καλύψουν την στεναχώρια και την ασχήμια τους πρέπει να σταθούν στο ύψος τους. Ο καιρός κρυώνει, η μέρα μικραίνει. Όλα αλλάζουν! Πώς θα καταφέρουν να ξεπεράσουν το χαμό των φύλλων; Την προδοσία από το πιο σημαντικό κομμάτι τους; Από πού θα αντλήσουν την δύναμη να προχωρήσουν τώρα; Πώς θα είναι η ζωή τους από εδώ και πέρα; Θα τα καταφέρουν ή θα σκύψουν το κεφάλι σε όλα αυτά; Θα λυγίσουν ή θα παλέψουν για την ζωή τους; Όλες οι σκέψεις τους ακροβατούν σε ένα λεπτό σκοινί. Σε ένα σκοινί που αν κοπεί όλα θα καταρρεύσουν. Μία σκέψη είναι ικανή να τα αλλάξει όλα! Ίσως να έρθουν καινούργια φύλλα. Φύλλα διαφορετικά. Φύλλα που έχουν να τους δώσουν αγάπη και δύναμη για να προχωρήσουν. Μα, θα είναι το ίδιο; Θα μπορέσουν να τα αγαπήσουν το ίδιο; Θα μπορέσουν να εμπιστευτούν ξανά το κορμί τους, την καρδιά τους, την ψυχή τους σε εκείνα που τόσο θυμίζουν τα παλιά; Ή θα επιλέξουν το δρόμο της αιώνιας μοναξιάς; Μα, και πού ξέρεις; Μπορεί όλα να είναι ίδια εξωτερικά αλλά εσωτερικά... ίσως, ίσως να διαφέρουν. Και αν δεν διαφέρουν δεν πειράζει. Άλλο ένα φθινόπωρο θα ξανάρθει να τα διώξει μακριά. Τώρα πια έμαθαν, ξέρουν να επιβιώνουν μετά από ένα χαμό. Βρήκαν τον εαυτό τους και τη δύναμη που πηγάζει από μέσα τους. Δεν χρειάζεται άλλο κλάμα. Δεν χρειάζεται να πονάει η ψυχή τους άλλο. Όλα θα αλλάξουν. Θα έρθει το καλοκαίρι να διώξει τον πόνο μακριά.

«Και κάπως έτσι χάθηκα στις σκέψεις μου. Αναπολούσα τις στιγμές που με είχε αγκαλιά και που μου ψιθύριζε πόσο μ’ αγαπάει. Όμως, η αγάπη του ήταν σαν αυτή των φύλλων. Παροδική! Και εγώ ένιωθα γυμνή, ανήμπορη. Όλα φάνταζαν δύσκολα μακριά του. Όμως εκείνος είναι τελικά ο ανήμπορος! Είναι πεταμένος στο δρόμο,σαν εκείνα τα φύλλα. Πεταμένος και μόνος. Εγώ είμαι δυνατή. Ναι, είμαι δυνατή και θα σταθώ ξανά όρθια. Δεν έχω ολοκληρώσει ακόμα την αποστολή μου για να φύγω από εδώ. Έχω τόσα να κάνω. Αλλά πρώτα θα διώξω μακριά το φθινόπωρο από την καρδιά μου. Θα εμπιστευτώ ξανά. Θα αγαπήσω ξανά. Θα φύγω από εδώ μέσα. Θα ζήσω!», φώναξε η Μίριαμ δυνατά στους άσπρους τοίχους που την περικύκλωναν πετώντας στο πάτωμα το ξυράφι που με τόσο κόπο είχε καταφέρει να αγοράσει…

Comments 0

Όλα ίδια, μα όλα διαφορετικά

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF