Τραγούδια και ψυχολογικά προβλήματα (vol.1)


Καλώς όταν τα ακούμε στην ανάλογη κατάσταση με αυτή του τροβαδούρου…. Καψουρεμένοι ή πανευτυχείς, πληγωμένοι ή ονειροπόλοι. Τι γίνεται όμως όταν ένας ακροατής σε φυσιολογικά για το ανθρώπινο γένος ψυχολογικά επίπεδα ακούει την παράνοια του στιχουργού;; Πόσα ψυχολογικά προβλήματα κρύβουν οι στίχοι που σιγοτραγουδάμε επί χρόνια, χωρίς να έχουμε ποτέ αναρωτηθεί κατά πόσον ήταν υγιής αυτός που το έγραψε; (πολλώ δε μάλλον αυτός που ερμήνευσε την ψυχασθένεια)

Θα μπορούσαν να γραφτούν τόμοι, αλλά θα βολευτούμε με κάποια εκ των κάτωθι:

Ανάθεμά σε 

(στίχοι: Παντελής Θαλασσινός, ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός).

«Ανάθεμά σε, δε με λυπάσαι που καίγομαι και λιώνω», σε πρώτο πλάνο έρχεται η κατάρα (που ως γνωστόν είναι γαϊδάρα) και σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς γίνεται να μπορείς να καταραστείς κάποιον που αγάπησες. Σε δεύτερο πλάνο, η αυτολύπηση: όχι μόνο πρέπει να είναι καταραμένη/ος, αλλά και να έχει και συναισθήματα λύπησης προς το πρόσωπό σου, παρόλο που εσύ ήσουν που έριξες την κατάρα.

«…που μ’ έκανες και σ΄ αγαπώ και τώρα μαραζώνω». Σε τρίτο πλάνο, η γνωστή και μη εξαιρετέα μεταβίβαση ευθύνης προς τρίτο, για να αποφύγουμε την προσωπική ευθύνη. ΕΣΥ τον έκανες και σ΄αγάπησε, εκείνος δεν ήθελε! Δεν είναι υπεύθυνος ως ενήλικας και κατά συνέπεια, δεν αναλαμβάνει ευθύνη και για πιο απλά πράγματα, πόσο μάλλον για τα συναισθήματα. ΕΣΥ φταις, άρα αυτός παραδέχεται ότι δεν έχει κανέναν έλεγχο του εαυτού του.

Συννεφούλα

(στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος, ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος)

«μ’ αγαπάει τη μια, την άλλη με ξεχνάει» -Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Έχεις κάτσει κάτω, έχεις χαλάσει φαιά ουσία κι έχεις γράψει ολόκληρο τραγούδι για μία που σε έχει γραμμένο και βολεύεται με την πάρτη σου όποτε τη βολεύει εκείνη. Ποιος έχει το πρόβλημα;

«διώχνω ξαφνικά τη συννεφούλα μου / δεν αντέχω άλλο να με γελάει»: Εύγε! Ξύπνησες μετά από πολλές φάπες και κατάλαβες με τί άτομο έχεις μπλέξει, οπότε αποφασίζεις να τη διώξεις (ή μήπως όχι;)

«Συννεφούλα να γυρίσεις σου ζητώ και τριγύρνα μ’ όσους θέλεις κάθε βράδυ»: Εδώ περνάμε στη ζώνη του λυκόφωτος, με ελαφρά διπολικότητα –που έτσι κι αλλιώς χαρακτηρίζει τους ερωτευμένους εν γένει- και πεπαλαιωμένη αίσθηση χαμηλής αυτοεκτίμησης. Εν όλιγοις, ξέρω ότι είσαι ακατάλληλη, ξέρω ότι δεν έχω αποκλειστικότητα, ωστόσο έχω τόσο άθλια εικόνα για τον εαυτό μου, που σου επιτρέπω να: βολεύεσαι με μένα όποτε θες εσύ, να με κερατώνεις και μάλιστα με ΟΣΟΥΣ θες (γιατί μπορεί και να μη σου φτάνει μόνο ένας) κι εγώ θα τα υπομένω όλα αυτά γιατί έχω ήδη ονομάσει «αγάπη» στους ακροατές μου αυτή τη σχιζοφρένεια…

Ένα μαχαίρι

(στίχοι: Νίκος Καββαδίας, ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

«απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο, ένα μικρό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι»: ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος εκτός Κρήτης κυκλοφορεί με ένα μαχαίρι στη ζώνη του;; Σε προδιαθέτει ότι έχεις να κάνεις με τρελό και μπορούμε να το πάμε ακόμη παραπέρα. Σκέψου τώρα μια Πρωτοψάλτη που επίσης έχει ερμηνεύσει αυτό το κομμάτι, να φτιάχνει playlist για τη συναυλία και αμέσως μετά από αυτό να ερμηνεύει το «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ». Θες δεν θες, στιγματίζεσαι…

«κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω, φοβάμαι μην καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου»: απλά πράγματα. Καλπάζουσα κατάθλιψη με ολίγη από αυτοκτονικές τάσεις –όταν τά ‘λεγε η Αννούλα όμως κοροϊδεύαμε γιατί δεν ήταν έντεχνο- και γαρνιτούρα από απελπισμένη απόπειρα να τραβήξει την προσοχή. Έτσι για την ιστορία, να σας πω ότι ο Καββαδίας τελικά δεν έστρεψε τίποτα στον εαυτό του και τελικά έφυγε από ένα ποταπό εγκεφαλικό. Sorry folks!

Θα τα βρεις μαζί μου σκούρα

(στίχοι: Κώστας Κοφινιώτης, ερμηνεία: Μαίρη Λίντα)

«θα τα βρεις μαζί μου σκούρα / Κι ας με παίρνεις για αγγελούδι

Θα μου βάλεις την κουλούρα / Και θα πεις κι ένα τραγούδι».

Οκ. Σύντομα και περιεκτικά. Εσείς, μαντάμ, είστε απ’ το αφρόγαλα των γυναικών που κυκλοφορούσαν στην Αθήνα τη δεκαετία του ’50 και ήξεραν πολύ καλά πώς θα τυλίξουν σε λαδόκολλα αυτόν που έχουν βάλει στο μάτι για να τους ανοίξει σπίτι. Πρώτον, παραδέχεσαι ότι έχεις ήδη ξεγελάσει τον κακομοίρη και πιστεύει ότι είσαι ένα αγγελούδι. Δεύτερον, αυτοσκοπός σου είναι ο γάμος και τρίτον, αυτό που περιγράφεις δεν είναι σχέση αλλά στρατηγική επίθεσης σε εχθρικό πλοιάριο…  Καμία ψυχασθένεια. Απλή και ξεκάθαρη πουτανιά.

Πεθαίνω για σένα

(στίχοι: Ελένη Ράντου - Γιάννης Μαύρος, ερμηνεία: Γιώργος Μαργαρίτης)

«Πεθαίνω για σένα / κι ας είσαι απάτη»: δεν είναι ότι είσαι τόσο ερωτοχτυπημένος που δε σκέφτεσαι, έχεις σκεφτεί την πιθανότητα όλο αυτό να είναι μια φούσκα, αλλά εσύ τον χαβά σου. Δεκτόν.

«δε πα να είσαι ψέμα / εγώ σε λέω αγάπη»: εδώ τα χαλάμε. Αφού βρε άνθρωπε τη σκέφτηκες την πιθανότητα, γιατί δεν αλλάζεις λιγουλάκι το λεξιλόγιο;; Πες το καψούρα, πες το σφοντύλι, πες το κεραμίδα, αν θες να το παίξεις και διανοούμενος πες μας για τα βέλη του μικρού άτακτου θεούλη…. Γιατί αποφασίζεις να πεις αγάπη κάτι που αφήνεις μέσα σου το περιθώριο να είναι απλά απάτη.; Ε, γιατί;; Διάγνωση: απλή άρνηση, πρώιμο στάδιο αποκαθήλωσης του ιδανικού.

 

(Σ.σ.: Το παρόν άρθρο είναι χιουμοριστικό και σε καμία περίπτωση δεν εξομοιώνει τις πραγματικές ψυχολογικές ασθένειες απ’ τις οποίες μπορεί κάποιος να πάσχει.)

Comments 0

Τραγούδια και ψυχολογικά προβλήματα (vol.1)

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF