Ένα παιδί αγαπάει το βιβλίο.

Η λέξη «πρέπει» έχει απόλυτο νόημα. Είναι μία λέξη, που αποφεύγω να τη χρησιμοποιώ τόσο στην επαγγελματική μου όσο και την προσωπική μου ζωή. Μία από τις λίγες φορές που τη χρησιμοποιώ είναι όταν απευθύνομαι σε κάποιον μαθητή μου ή κάποιον γονέα, τονίζοντας την αξία του βιβλίου. Γιατί, ναι ΠΡΕΠΕΙ ένα παιδί να αγαπάει το βιβλίο. Κάθε παιδί ΠΡΕΠΕΙ να αγαπάει το βιβλίο και οι γονείς και οι δάσκαλοι ΠΡΕΠΕΙ να καλλιεργήσουν το συγκεκριμένο σπόρο, ώστε να ευδοκιμήσει η σχέση παιδιού και βιβλίου. Έτσι κι αλλιώς, Το βιβλίο δημιουργείται με τα πιο απλά υλικά: χαρτί, μολύβι, μελάνι και αγάπη

Ένα βιβλίο περιλαμβάνει εκτός από απλές πληροφορίες, έναν ολόκληρο κόσμο. Ο κόσμος αυτός είναι γεμάτος από ερεθίσματα, συναισθήματα, λογική και φαντασία. Τί καλύτερο από το συνδυασμό της λογικής με τη φαντασία; Με αυτόν τον τρόπο, το παιδί μαθαίνει να σκέφτεται, να χειρίζεται το ίδιο το μυαλό του και να ανακαλύπτει τις ιδιαιτερότητές του, τις ικανότητές του, αλλά και τις αδυναμίες του, τους φόβους του. Διαβάζοντας ένα βιβλίο στο οποίο «ζουν» ήρωες με προτερήματα και ελαττώματα τότε το παιδί αντιλαμβάνεται, πως κανένας δεν είναι τέλειος. Η ομορφιά των ατελειών είναι αυτή, που κάνει το κάθε παιδί και μετέπειτα τον κάθε ενήλικα ξεχωριστό.

Ένα παιδί οφείλει να είναι ελεύθερο να διαλέξει το παιχνίδι, που του αρέσει. Έτσι, λοιπόν, και με το βιβλίο. Εκείνο θα διαλέξει το βιβλίο που θα προσεγγίσει, θα ακουμπήσει και τελικά θα πάρει στα χέρια του και μετά θα μπει στην καρδιά του. Υπάρχουν αρκετοί τρόποι, ώστε να καλλιεργηθεί καταλλήλως ο σπόρος του βιβλίου στην καρδιά ενός παιδιού. Η επίσκεψη σε ένα βιβλιοπωλείο, η παρουσία σε μια έκθεση ή παρουσίαση βιβλίου και η επιλογή ενός βιβλίου ως δώρο αποτελούν κάποιους από τους τρόπους μέσω των οποίων το παιδί θα μπορέσει να ξεκινήσει το ταξίδι του στον κόσμο των βιβλίων. Μάλιστα, η συναναστροφή ενός παιδιού με γονείς που οι ίδιοι διαβάζουν βιβλία ή που γράφουν, με ένα σπίτι γεμάτο με εφημερίδες, βιβλία, περιοδικά, μαρκαδόρους, μολύβια και χαρτιά αναμφίβολα ενισχύουν τη σχέση του με το βιβλίο. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι το κάθε παιδί αποτελεί μια ξεχωριστή οντότητα, άρα εκείνο θα επιλέξει την στιγμή που θα νιώσει έτοιμο, ώστε να ξεκινήσει να διαβάζει ένα βιβλίο, χωρίς πίεση και ψυχαναγκασμό. Το παιδί ΠΡΕΠΕΙ να αγαπήσει το βιβλίο, όταν εκείνο θελήσει και όχι να νιώσει πως εξαναγκάζεται από τους γονείς του ή το δάσκαλό του.

Το βιβλίο αποτελεί αναπόσπαστο εφόδιο για ένα παιδί, το οποίο θα το ακολουθεί για την υπόλοιπη ζωή του. Η ανάγνωση βιβλίων βελτιώνει και εμπλουτίζει το λεξιλόγιο του παιδιού. Καλλιεργεί την κριτική σκέψη και ενισχύει τη μνήμη. Καλλιεργεί την ενσυναίσθηση και παροτρύνει την ελεύθερη έκφραση των σκέψεων του, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τη φαντασία και κάνει το παιδί πιο δημιουργικό. Το παιδί χαλαρώνει παρέα με ένα βιβλίο. Αφήνει ελεύθερη την όλη ένταση, που μπορεί να έχει στο μυαλό του και έτσι, ανακαλύπτει τον ίδιο τον εαυτό του.

Τη φιλαναγνωσία για το καλό παιδικό βιβλίο την ενισχύουν και Έλληνες συγγραφείς:

Ευγένιος Τριβιζάς: «Να γοητεύει και να διασκεδάζει το παιδί, να διευρύνει τους δημιουργικούς του ορίζοντες και να καλλιεργεί τη φαντασία του».

Φίλιππος Μανδηλαράς: «Είναι αυτό που κάνει το παιδί να ταξιδεύει σε ένα νέο κόσμο, είναι σα να μπαίνει σε ένα καράβι και να ταξιδεύει στη θάλασσα».

Άλκη Ζέη: «Το παιδί ψάχνει να βρει τον εαυτό του στο βιβλίο. Αν ο ήρωας είναι πραγματικό παιδί, τον αγαπά και διαβάζει το βιβλίο. Προσπαθώ, όταν γράφω για ένα παιδί 10 χρονών, εκείνη την ώρα να γίνομαι αυτό το παιδί».

Ας γίνει, λοιπόν, το βιβλίο ένας καλός φίλος για το παιδί, μια συντροφιά, που γεμίζει το παιδί με όνειρα, θέληση και μαγεία!

Recommended1 recommendationPublished in ΑΠΟΨΕΙΣ, ΓΕΝΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Related Articles

Responses

Newsletter