Tι θα πουν οι άλλοι;

Τι θα πουν οι άλλοι;

μια μικρή, πασίγνωστη έκφραση που κλείνει στις λέξεις της, μόνο ταλαιπωρία για όλους οι οποίοι την ακολουθούν.

Το κείμενό μου δεν αναφέρεται στην κριτική των καλοπροαίρετων συνανθρώπων, φίλων και γνωστών που εννοείται ότι πρέπει να είναι αληθινή, θετική ή αρνητική, αλλά στη νοοτροπία – τροχοπέδη που επικρατεί εδώ και αιώνες..

Θεωρείται αυτονόητο ότι η κριτική είναι στην ανθρώπινη φύση αρκεί να έχει ως σκοπό τη βελτίωσή μας, τη βοήθεια προς βελτίωση των γύρω μας.

Κάθε άνθρωπος που λέει και πράττει, που εργάζεται και κινείται στην κοινωνία ασκεί αλλά και επιδέχεται κριτική.

Ο Αριστοτέλης είπε: «Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αποφύγεις την κριτική: μην κάνεις τίποτα, μην πεις τίποτα και μην είσαι τίποτα».

Ο Σωκράτης στο έργο του Πλάτωνος «ΚΡΙΤΩΝ» είχε πει «Δεν πρέπει να τιμούμε όλες τις γνώμες των ανθρώπων αλλά μερικές, και όχι όλων των ανθρώπων αλλά μερικών».

Σύμφωνα με την Ορθοδοξία « μην κρίνεις για να μην κριθείς» δηλαδή μην κατακρίνεις, μην κατηγορείς, μην εστιάζεις στα αρνητικά των άλλων, ξεχνώντας την αυτοκριτική.

Η φράση « τι θα πουν οι άλλοι» δεν έχει σχέση με την καλώς νοούμενη κριτική αλλά με το βαρύ κοινωνικό κλισέ που δεν επέτρεψε σε γενιές να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, να ζήσουν και να χαρούν τις στιγμές τους, να βιώσουν το φλερτ, τον έρωτα όπως επιθυμούσε η καρδιά τους, να ακολουθήσουν το επάγγελμα και την ενασχόληση που «μιλούσαν» στα θέλω τους.

Η άποψη του κοινωνικού περίγυρου σαφώς και έχει θέση στη ζωή μας αλλά διαφέρει από το να προσπαθούμε να κάνουμε αυτά που τον ικανοποιούν. Έχει τεράστια διαφορά ο σεβασμός προς την κοινωνία που ξεκινάει από τον αυτοσεβασμό με την ιδέα ότι ο κεντρικός πυλώνας των ενεργειών μας είναι οι επιθυμίες αυτής.

Στην ελληνική κοινωνία οι γονείς παρουσιάζουν μια μόνιμη τάση παρότρυνσης προς τα παιδιά, σχετικά με το να είναι αρεστά στους άλλους με αποτέλεσμα να τους στερούν το δικαίωμα να ακολουθήσουν τον δικό τους μοναδικό δρόμο.

Η τάση αυτή δεν έχει εποικοδομητικά αποτελέσματα αλλά αποτελεί εμπόδιο στην όμορφη εξέλιξη των ανθρώπων και σε πολλές περιπτώσεις οδηγεί σε ψυχολογικά προβλήματα.

Δεν ξεπεράστηκαν ποτέ διάφορα γεγονότα όπως η πλούσια κοπέλα να συζευχτεί με οικονομικά ασθενέστερο νεαρό, η απόκτηση πτυχίου όχι ως επιθυμία του παιδιού, αλλά ως επιθυμία των γονιών αφού έτσι δεν θα λένε… «οι άλλοι», η επιλογή του καλλιτεχνικού τομέα ως επαγγελματική πορεία και πολλά ακόμη.

Καθόσον μεγάλωσα σε επαρχία που μεταφράζεται σε κλειστή κοινωνία, θυμάμαι έντονα τον χαρακτηρισμό ως πόρνης όποιας γυναίκας φορούσε κόκκινα παπούτσια ή κρατούσε κόκκινη τσάντα, του κοριτσιού που συνομιλούσε με αγόρια, της γυναίκας που χαμογελούσε και χαιρετούσε γυναίκες και άνδρες και αρκετά ακόμη..

Η ζωή είναι μικρή γι’ αυτό δεν πρέπει να επιτρέπουμε την απώλεια στιγμών για λανθασμένες αντιλήψεις.

Είναι θεμιτό να είμαστε ανοιχτοί στα ακούσματα αλλά να θέτουμε όρια έτσι ώστε ο εσωτερικός μας κόσμος να μην κλονίζεται.

Αυτό θα το πετύχουμε αν κατανοήσουμε πόση δυστυχία κρύβεται πίσω απ’ όλους εκείνους που ασχολούνται για να κάνουν κακό, για να μας δουν να στενοχωριόμαστε αντί να φροντίσουν να ξεριζώσουν αυτό το αγκάθι από το λειμώνα της ψυχής τους.

Αρκεί να καταλάβουμε πως η φράση « τι θα πουν οι άλλοι» δεν έχει κανένα συναισθηματικό νόημα, καμιά θέση στις σκέψεις, στις πράξεις της ζωής μας.

Η γνώμη των άλλων που εθελοτυφλούν στις Συμπληγάδες τους…ασχολούμενοι με εμάς στη χαρά και στη λύπη (σε γάμους, σε κηδείες…μόνο για κριτική και όχι για συμμετοχή στη δεδομένη κατάσταση).

Η γνώμη των άλλων οι οποίοι λυπούνται στη χαρά και χαίρονται στη λύπη, που η θέση τους στο συνάνθρωπο είναι μακριά από πράξεις αλλά πλησίον σε λόγια…

Η ουσία βρίσκεται στο φιλτράρισμα των ερεθισμάτων που έρχονται από την κοινωνία στην οποία ζούμε, τα οποία και αξιολογούμε ορθά.

Σε εμάς οφείλεται αν διαταραχθεί ο συναισθηματικός και ψυχολογικός μας κόσμος από αυτά που λένε οι άλλοι. Πρέπει να μάθουμε να ανταποκρινόμαστε νηφάλια ακόμη και σ’ αυτόν που επιτίθεται, να χαμογελάμε στον υποκριτή, να προσπερνάμε δίχως να κάνουμε κακό σε όποιον αυτό επιθυμεί για εμάς.

Στο βωμό των άλλων θυσιάστηκαν πολλές γενιές! Εμείς οφείλουμε να αλλάξουμε τη ρότα κι αυτό να μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας, για το δικό μας καλό που συνεπάγεται το καλό του συνόλου.

Recommend0 recommendationsPublished in ΑΠΟΨΕΙΣ, ΓΕΝΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Related Articles

Τεχνητή αφήγηση

Σήμερα χρησιμοποιούμε συχνά την έννοια «μάζα» και τις συνακόλουθες έννοιες «μαζικός πολιτισμός», «μαζική δημοκρατία», «μαζική παραγωγή», «μαζική επικοινωνία» και άλλες. Εδώ, κατά τη γνώμη μου,…

ΟΙ “ΑΛΛΟΙ”

Τους αποκαλούσαν οι “Άλλοι”, αλλά αυτό δεν ήταν ακριβές. Όλοι θα γίνονταν “Άλλοι” κάποτε. Ή σχεδόν όλοι. Ήταν μία θετική επιδημία, αν υπάρχει αυτή η…

Responses

Newsletter