Είμαστε οι εύθραυστες παρατηρήσεις του εαυτού μας

Είμαστε οι εύθραυστες παρατηρήσεις του εαυτού μας, στο δρόμο,στις βιτρίνες, στο σπίτι. Στη γιορτή που όλο υποσχόμαστε πως θα κάνουμε, στην εκδρομή του μυαλού, στη φαντασία που σκεπάσαμε με πραγματικότητα. Οι κουκκίδες στα χέρια της ευτυχίας που πιάσαμε όταν αλλάξαμε φωτογραφίες στα κάδρα. Οι μέρες οι γρήγορες και ταυτόχρονα αργές η αβεβαιότητα μας να αγγίξουμε το χρόνο κρεμώντας ένα ρολόι στο τοίχο, ο έλεγχος των στιγμών μας στον καρπό σαν στολίδι που πληρώσαμε ακριβά το αντίτιμο της απόκτησης. Η νοσταλγία που γίνεται το κλειδί στο κουτί της Πανδώρας αυτή η συνειδητή κακοπλασία του ήθους, η γνώση της οδύνης που προκαλείται. Είμαστε οι απαλές κλωστές του σύμπαντος κρεμόμαστε σαν μαριονέτες στα μάτια παιδών, η παγίδα της παλαιωμένης οδοποιίας, η φάκα του εαυτού μας , ο φακελίσκος με τους τετελεσμένους φθόγγους. Το θύμα κι ο θύτης που ονειρεύονται τον καθαρό ουρανό το ερωτικό έγχυμα μες στις φλέβες. Τόσο εύθραυστοι στις περιπλανήσεις του σώματος όταν τα δάχτυλα μας τυλίγουν την αγάπη στη χούφτα, στο γρανάζι που μας κατεβάζει στη ψυχή του έτερου άλλου. Παρατηρητές του εύθραυστου εαυτού μας κομμάτια να γίνεται.

dinigeor

Περίκλειστος ορίζοντας

InnerVoice InnerVoice
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση