Για το παλίμψηστο της προσωπικής γραφής

Της Διώνης Δημητριάδου

Είναι αλήθεια πως ολοένα γυρνώντας στα ίδια και στα ίδια τα γραφτά μας μοιάζουν και πιο πολύ. Σαν να γράφεται διαρκώς η ίδια ιστορία, σαν οι στίχοι να επιμένουν σε τόπους και σε πρόσωπα. Κι όμως όλο και κάτι θα ξεφύγει και θα διασωθεί η νέα απόγνωση. Μια σκέψη με αφορμή αυτό το λιτό και σαφέστατο του Χρίστου Ρουμελιωτάκη: “Τα πουλιά” (ποίημα του Χρίστου Ρουμελιωτάκη): Το φετινό μου ποίημα, όπως το περσινό και το προπέρσινο η ίδια θάλασσα, τα ίδια πρόσωπα, στις ίδιες θέσεις. Μόνον εκείνα τα πουλιά φέτος κατέβηκαν πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, ως τις εξώπορτες και τις ραμφίζουν.

dioni

ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

vasdrag vasdrag
3 δευτ. ανάγνωσης

Ο διαφορετικός

InnerVoice InnerVoice
0 δευτ. ανάγνωσης

ΜΕΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

kikh kikh
1 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση