Το παιδικό δωμάτιο

Τα παιδικά δωμάτια δεν είναι όλα ίδια. Κάποια μοιάζουν με ροζ κουφέτα ή μ’ εκείνα τα πολύχρωμα χαρτιά περιτυλίγματος, που σε παρακινούν να λύσεις τις κορδέλες, κι ας μην έχει τίποτα μέσα για να βρεις. Κάποτε μοιραζόμασταν τον παιδικό μας χώρο με τ’ αδέλφια μας, σε μια στενή, προσωπική  πατρίδα με χρώματα αδιάφορα, συγκεχυμένα, χωρίς γαλάζιες πινελιές. Με διπλά ντιβάνια, που όλη τη μέρα έφτιαχναν  τον χώρο του καθιστικού, κι όταν το βράδυ έπαιρναν την όψη κρεβατιού, όλη η κάμαρα μεταμορφωνόταν σε καράβι για νυχτερινό ταξίδι. Με το παλιό ραδιόφωνο της Telefunken να πιάνει τα βραχέα των ναυτικών και να φωτίζει με το πράσινο φως του την πορεία τους και τη δική μας. Κι έπειτα με το μικρό τρανζιστοράκι στο αυτί, κάτω από το σεντόνι, για μοναχικές ακροάσεις εξαίσιες, ως να μας πάρει ο ύπνος. 

Όχι, το παιδικό μας δωμάτιο δεν είχε χρώματα παστέλ στους τοίχους και ασορτί κουρτίνες. Δεν ξετυλίγονταν πάνω του οι φανταχτερές κορδέλες. Είχε, όμως, κάτι, που όλα  τα ροζ περιτυλίγματα των ψεύτικων εικόνων δεν θα μπορούσαν ποτέ να φτάσουν. Ήταν το δωμάτιο το δικό μας, το κοινό, που μας μάθαινε από νωρίς  πως όλα μοιράζονται. Μια απόλυτη αίσθηση δικαίου. Τι να τα κάνεις τα χρώματα; Εμείς δίναμε το χρώμα στο παιδικό μας δωμάτιο. Κι ήταν απίστευτα όμορφο!

Διώνη Δημητριάδου

(photo: Izabela Urbaniak)

dionidim

Σπασμένο Ρολόι Του Χρόνου

Nelie Nelie
0 δευτ. ανάγνωσης

Mixtape#3 Aριστοτέλης Ρήγας

xkarail xkarail
11 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση