Η αυτονόητη πολυχρωμία

Η διαφορετικότητα του καθενός ας είναι αυτονόητη. Ας μην έχει ανάγκη υπενθύμισης, ας μην αποτελεί πεδίο διαπαιδαγώγησης. Ας μην διακηρύσσει ως αξία το ξεχωριστό που φέρει μέσα της. Μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε για ισότητα δικαιωμάτων. Όταν δεν θα υπάρχει λόγος να μιλάμε γι’ αυτήν.

Ως τότε θα πρέπει διαρκώς να τονίζουμε πόσο άσχημη είναι η ομοιομορφία και πόσο επικίνδυνη καταλήγει, μια που εύκολα κανείς τακτοποιεί τα όμοια, τα συσκευάζει και τα χειραγωγεί. Αλλά και πόσο όμορφη είναι η ανομοιότητα, η ετερότητα, η ποικιλοχρωμία. Με όλα τα διαφορετικά φτιάχνεις πολύχρωμες εικόνες, πολλές. Και πάρα πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να σε ενσωματώσει στη  μονότονη, μονόχρωμη τοιχογραφία του.

Διώνη Δημητριάδου

(η ζωγραφιά από τον Goh J. Hao, οκτώ ετών, Μαλαισία)

dionidim

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΟΥ

InnerVoice InnerVoice
0 δευτ. ανάγνωσης

Μια Λευκή Σελίδα

Nelie Nelie
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση