Fragi21 Ο Φραγκίσκος Βασιλείου είναι μουσικός και δάσκαλος κλασικής κιθάρας. Του αρέσει να αρθρογραφεί για την Πολιτική, τα Αθλητικά και τις Τέχνες.

Ο φοίνικας κι εγώ

   Έχουν γραφτεί χιλιάδες ιστορίες για σχέσεις ανάμεσα σε ανθρώπους. Πάρα πολλές για σχέσεις ανάμεσα σε ανθρώπους και ζώα. Ανάμεσα σε ανθρώπους και δέντρα όμως; Ελάχιστες. Τουλάχιστον εγώ δεν έχω διαβάσει, ούτε ακούσει κάποια.                        

   Με αυτό έχει να κάνει η δική μου προσωπική ιστορία. Υπάρχουν χιλιάδες είδη δέντρων. Όμως, πόσα από αυτά μπορούμε να συναντήσουμε μέσα σε μία πόλη; Ή πόσα από αυτά μπορούμε να συναντήσουμε στον κήπο μιας πόλης;  Σίγουρα πολύ λίγα. Τα συνηθισμένα. Λεμονιές, πεύκα κτλ. . Αλλά, αυτό δεν συμβαίνει πάντα.                  

   Δεν συνέβη ούτε, στον μικρό μου κήπο. Την χρονιά που γεννήθηκα, “γεννήθηκε” κι ένας μικρός φοίνικας. Γρήγορα μεγάλωσε και ψήλωσε. Ήταν το είδος του τέτοιο. Έχουν λεπτό, ευλύγιστο κορμό και συνεχίζουν να ψηλώνουν για πολλά χρόνια. Φτάνουν μέχρι και τα τριάντα μέτρα. Κι είναι περίεργο αυτό. Ο άνθρωπος αναπτύσσεται μέχρι την ηλικία των δεκαοκτώ κι ένα τέτοιο δέντρο συνεχίζει να ψηλώνει ακόμα και μετά από τριάντα χρόνια. Αυτό ήταν και το χρονικό διάστημα που περάσαμε μαζί. Είναι μια σχέση διαφορετική. Τα δέντρα δεν μιλάνε. Το συγκεκριμένο όμως, σε προκαλούσε. Χρόνο με τον χρόνο το έβλεπες να ανεβαίνει. Γινόταν αντικείμενο συζήτησης στις καθιερωμένες μαζώξεις συγγενών και φίλων. Ακόμα θυμάμαι την απορία τους. “Μα που θα φτάσει;”,   έλεγαν. Θυμάμαι τα πρώτα χιόνια που έζησα στην Αθήνα το 2002. Το πόσο σπάνιο ήταν να βλέπεις ένα τέτοιο δέντρο που ζει σε τροπικά κλίματα να είναι σκεπασμένο με χιόνι. Είχε ξεπεράσει το ύψος του σπιτιού και θυμάμαι τη θέληση του πατέρα μου, ν’ ανέβει στη στέγη για να τον περιποιηθεί και να τον κλαδέψει. Για να είναι ωραίος, πράσινος,  χωρίς ξερά φύλλα. Αλλά έφτασε σε τέτοιο ύψος που ακόμα κι αυτό το τυπικό κλάδεμα δεν μπορούσε να γίνει. Αφημένος στη μοίρα του πια.                                                                                                      

   Κι έρχεται η ώρα που “πρέπει” να κοπεί, γιατί είναι και θέμα ασφάλειας ένα πανύψηλο δέντρο μέσα σε έναν μικρό κήπο. Και τότε καταλαβαίνεις την υποσυνείδητη σχέση που είχες τόσα χρόνια. Και ξέρεις ότι πλέον δεν θα είναι εκεί. Εύκολα θα πει κάποιος “σιγά, απλά ένα δέντρο είναι!”. Ναι, ίσως. Αλλά όταν έχεις μεγαλώσει μαζί με κάτι, θες δεν θες δένεσαι και συνηθίζεις την ύπαρξη του. Κι όταν αυτό παύει να υπάρχει, το μόνο συναίσθημα είναι η λύπη. 

Fragi21
Fragi21 Ο Φραγκίσκος Βασιλείου είναι μουσικός και δάσκαλος κλασικής κιθάρας. Του αρέσει να αρθρογραφεί για την Πολιτική, τα Αθλητικά και τις Τέχνες.

Το σπήλαιο

NtinosLo NtinosLo
0 δευτ. ανάγνωσης

Ο πήχης

Dimitris.G Dimitris.G
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση