One moment, one morning!

   Όταν  ρώτησαν τον Johnny Cash ποιος είναι ο δικός
του ορισμός για τον παράδεισο απάντησε << Αυτό το πρωί, με εκείνη,
πίνοντας καφέ>> .

  
   Τότε σκέφτηκε πόσο ωραία είναι τα απλά πράγματα για τα οποία έχουμε
ξεχάσει να μαχόμαστε καθημερινά. Είχε ξεχάσει τα πρωινά που περνούσαν μαζί. Και
αυτά της έλειπαν. Της λείπει που τότε δεν ακούμπαγε ένα άδειο μαξιλάρι, της
λείπει που την κρατούσε όλο το βράδυ αγκαλιά και ας μην μπορούσε να κοιμηθεί
εκείνος, της λείπει να ξυπνήσει και να πάνε για ένα καφέ μαζί. Και έπειτα
σκέφτηκε γιατί, να της λείπουν όλα αυτά. Γιατί, να μην μπορεί να ξυπνήσει ένα
πρωινό Κυριακής και να είναι και εκείνος εκεί. Οι άνθρωποι τσακώνονται από τον
εγωισμό που έχουν να παραδεχτούν πως αισθάνονται, κρύβονται από τα ίδια τους τα
συναισθήματα και παίζουν παιχνίδια με τον ίδιο τους τον εαυτό. Λένε ότι όποιος
περάσει από τη ζωή σου ενώ, είσαι χώρια από αυτό που θέλεις πραγματικά δεν
μετράει. Εάν της το έλεγαν πριν λίγο καιρό αυτό θα ήταν αντίθετη αλλά, τώρα
αυτό είχε καταλάβει, όσοι και να πέρασαν από τη ζωή της δεν την είχαν αγγίξει
όπως εκείνος. 

  
   Εκείνος. Εκείνος κάθε βράδυ έπινε και να κοιμόταν με άλλη για να βγάλει
το κενό από μέσα του. Πόναγε γιατί, ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να την ξαναδεί και
εάν την έβλεπε δεν θα μπορούσε να την αγγίξει με κανένα τρόπο. Και μετάνιωνε
για τα λάθη του και τις αντιδράσεις του, μετάνιωνε που δεν μάθαινε ούτε καν νέα
της, μετάνιωνε που την έδιωξε όσο πιο μακριά μπορούσε. Ενώ δεν ήξερε ότι για
εκείνη δεν υπήρχε κανένα νόημα πια σε τίποτα. Κατηγορεί κάθε μέρα τον εαυτό του
για τις επιλογές που έκανε μέχρι τώρα, τα βράδια χωρίς νόημα και ουσία που
ήθελε όσο τίποτα άλλο να τη δει δίπλα του όταν ξυπνήσει και αντί αυτού γέμιζε
τις ώρες του με ποτά και παρουσίες που δεν του έδιναν τίποτα. Και όταν έμενε
μόνος σκεφτόταν πώς να περνάει και ενώ πέθαινε να την πάρει ένα τηλέφωνο δεν θα
το έκανε ποτέ και ας ήξερε ότι τότε όταν το σταμάτησε μπορούσε να είχε περάσει
την καλύτερη περίοδο της ζωής του δίπλα της. Γιατί, ξέρεις κάτι οι άνθρωποι
σήμερα έχουν ξεχάσει να μιλάνε και να λένε ότι πραγματικά θέλουν και χάνουν το
παιχνίδι στο πιο εύκολο, στο να επικοινωνούν.

  
   Και τελικά τι είναι ο έρωτας; Μάλλον το να ενώσεις τη ψυχή με το σώμα
και αν ποτέ χωρίσεις αυτά τα δυο να ζεις κάτι σαν θάνατο. Κάτι πάνω από εσένα
που δεν μπορείς να προσδιορίσεις. Αυτό που χάνεις τον ύπνο σου και αναρωτιέσαι
εάν ζεις ή απλά υπάρχεις. Ξέρω ανθρώπους που πεθαίνουν να είναι μαζί αλλά, δεν
είναι, ξέρω και άλλους που έχουν ΄΄σχέση΄΄ αλλά, θα προτιμούσαν να είναι
καλύτερα χώρια και μένουν από συνήθεια. Το θέμα είναι πως θέλεις να περάσεις τα
καλύτερα σου χρόνια, θέλεις να σκέφτεσαι τι θα γινόταν εάν τόλμαγες και ας
πληγωθείς και ας προδοθείς και ας πονέσεις; Ή να μένεις σε πράγματα σταθερά
χωρίς να τρέμεις όταν αγγίζεις τον άλλο;

   Το βλέμμα λέει πάντα τα πιο πολλά, κοίτα τον άνθρωπό σου και θα καταλάβει. Καλό ξημέρωμα!

hlianart

Το σπήλαιο

NtinosLo NtinosLo
0 δευτ. ανάγνωσης

Ο πήχης

Dimitris.G Dimitris.G
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση