13.10.18

Είχαμε ραντεβού στο τρεις παρά.
Είχαμε αργήσει όλες, συχνό φαινόμενο μπορώ να το πω με μεγάλη σιγουριά,
βγαίνοντας από το μετρό ανέβηκα τις σκάλες και κατευθύνθηκα προς την έξοδο της
Εθνικής Βιβλιοθήκης.  Λίγος κόσμος προς τις εξόδους, εντύπωση μου κάνει για Σάββατο μεσημέρι. Ανεβαίνω με την κυλιόμενη, κρύος αέρας χτυπάει το πρόσωπό μου, αλλάζει ο καιρός σιγά σιγά μπαίνουμε στον χειμώνα επιτέλους. Στρίβω κατευθείαν προς τα δεξιά και ψάχνω το κινητό μου για να πάρω τη Λυδία πιο πιστή στην ώρα της από εμάς τις υπόλοιπες. Ακούω μια φωνή. Γλυκιά και ήρεμη.

– Συγνώμη, μπορείτε να με ακούσετε λίγο;

Μια κυρία γύρω στα τριάντα, πολύ γλυκιά, με λευκό δέρμα, καστανόξανθα μαλλιά και με μία ιδιαιτερότητα  που κάποιους ανθρώπους τους πηγαίνει λίγο πιο πίσω από κάποιους άλλους, με μια χρυσή καρδιά που την κατάλαβα μόνο από μια φράση της και το χαμόγελο της.

– Ναι πείτε μου. Αποκρίθηκα.

– Συγνώμη, το κινητό μου έσβησε και περιμένω τη φίλη μου. Άργησε. Έχω αυτό το χαρτάκι για όταν δεν την βρίσκω.

– Αααα το κινητό της. Θέλετε να την πάρω να δούμε πού είναι;

– Γίνετε;

– Βεβαίως και γίνετε.

Πληκτρολογώ τον αριθμό με απόκρυψη γιατί, για μια στιγμή έγινα καχύποπτη, όχι με την κυρία, με τους ανθρώπους που εκμεταλλεύονται άλλους ανθρώπους.  Χτυπάει
και έπειτα από λίγα δευτερόλεπτα μία κυρία το σηκώνει, απάντησε ότι φτάνει σε
λίγα λεπτά και της λέει να κατευθυνθεί προς την Ακαδημίας σε ένα Βιβλιοπωλείο.
Χαμογελά και το κλείνουν.

– Δεν ξέρω που βρίσκεται το βιβλιοπωλείο όμως, πώς θα το βρω;

– Θα το βάλω στο GPS και θα το βρούμε σε ένα λεπτάκι.

Χαμογέλασε. Χαμογέλασα.

Πράγματι ήταν δύο λεπτά περπάτημα, της δείχνω την κατεύθυνση και την καταλαβαίνει αμέσως.

Ανοίγει την τσάντα της και βγάζει ένα μανό.

– Ορίστε, αυτό είναι για εσένα.

– Όχι δεν χρειάζεται να μου δώσετε κάτι.

– Το είχα πάρει για τη φίλη μου αλλά, της έχω και άλλα πράγματα. Ορίστε για εσένα.

– Μα να μην σας το στερήσω.

– Εσύ το αξίζεις, με βοήθησες.

– Πώς σας λένε; Ξέχασα να σας ρωτήσω.

– Μυρτώ, με λένε Μυρτώ.

– Σ’ ευχαριστώ πολύ Μυρτώ.

– Γεια σου!

– Γεια σου!

Σκέφτομαι, πόσα λεπτά μπορεί να σου πάρει να γίνεις άνθρωπος πραγματικά, να βοηθήσεις κάποιον άλλο που δεν είναι όπως ο μέσος άνθρωπος. Διανοητικά να είναι λίγο πιο πίσω από εσένα αλλά, μέσα του, στην καρδιά του να είναι μίλια μακριά από πολλά άτομα, πιο έξυπνα και από εσένα που γνωρίζεις. Είμαι σίγουρη ότι ρώτησε και άλλους πολλούς πριν από εμένα. Και μάντεψε. Είμαι σίγουρη ότι πέρναγαν από δίπλα της και ούτε καν την κοιτούσαν. Μην χαλάσουν την εικόνα τους. Αλήθεια είναι και το ξέρεις.

Χτυπάει το τηλέφωνο, άργησα πολύ, άξιζε όμως, χίλια τα εκατό. Μακάρι να αργούσα κάθε ημέρα για κάτι τέτοιο. Σάββατο μεσημέρι, με την καλύτερη γνωριμία που είχα εδώ και πολύ καιρό.

Ευχαριστώ Μυρτώ…

hlianart

Η Ακατοίκητη Γη (Τελευταίο Μέρος)

NtinosLo NtinosLo
11 δευτ. ανάγνωσης

Η Ακατοίκητη Γη (Μέρος Z’ και H ‘)

NtinosLo NtinosLo
4 δευτ. ανάγνωσης

Πολύχρωμος Θάνατος

iwannapo iwannapo
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση