InnerVoice Επιλεγμένα κείμενα από το inbox μας / info@inner.gr

Το θαύμα των Χριστουγέννων

Της Μαρίας Νικολάου

Ξάπλωσε για λίγο στο καναπέ να ξεκουραστεί. Ούτε να φάει δεν είχε όρεξη από την κούραση. Σκέφτηκε τις γιορτές. Αυτά τα Χριστούγεννα θα ήταν αλλιώτικα. Μόνη. Σε άλλο σπίτι. Κρύο και έρημο. Μακρυά από γονείς και αδερφό. Λες και τα χιλιόμετρα πολλαπλασιάστηκαν από τότε που χώρισε, η έλλειψη των δικών της έγινε πιο σκληρή, η θαλπωρή και η ζεστασιά αισθήσεις που δεν υπήρχαν καιρό τώρα στη ζωή της. Και εκείνος… εκείνος ο ”άλλος” που είχε μόλις γνωρίσει. Ακόμα και αυτός εκατομμύρια χρόνια μακρυά, στην άλλη άκρη της χώρας. Μα τι έρωτας! Πόση μοναξιά;

Και οι φίλοι; Γιατί δεν μπορούσαν οι φίλοι να καλύψουν αυτό το κενό; Επειδή οι φίλοι δεν καλύπτουν κενά, μόνο συμπληρώνουν. Δεν αλλάζουν τις ζωές μας, δεν τις καθορίζουν. Απλά τις ομορφαίνουν και βαδίζουν παράλληλα με μας. Άλλοτε ζυγώνουν κοντά μας, άλλοτε απομακρύνονται. Οι γραμμές μας επανωτίζουν, αλλά δεν τέμνονται ποτέ. Γιατί ζωές είναι ξέχωρες. Μαζί αλλά χώρια.

Έτσι λοιπόν μόνη και έρημη, χωρίς λεφτά, με μια άθλια δουλειά, χωρίς οικογένεια κοντά, με εκείνον μακρυά, αυτές οι γιορτές προμηνύονταν οι χειρότερες των τελευταίων ετών. Δεν ήθελε με τίποτα να δουλέψει τις γιορτές. Ήταν απάνθρωπη η δουλειά εκείνες τις μέρες. Λες και ο χρόνος δεν φέρνει Χριστούγεννα για αυτούς τους ανθρώπους. Δεν ήθελε να είναι μακρυά από το πατρικό της, μακρυά από τους ανθρώπους της.

Κάτι, κάτι θα έπρεπε να κάνει και να αλλάξει την ροή της ζωής της. Κάτι να γίνει να ξεφύγει από μια φυλακή που εκείνη αποφάσισε, που εκείνη επέλεξε να ζήσει, φεύγοντας από μια φυλακή μεγαλύτερη. Και να ένα φως που της τύφλωσε ξαφνικά. Κάτι την σήκωσε στον αέρα και έδιωξε κάθε έγνοια της. Σαν ένας άγγελος που την έσωσε την τελευταία στιγμή από μοναξιά της. Σαν το πολυπόθητο και περιβόητο θαύμα των Χριστουγέννων που τελικά έγινε πραγματικότητα.

Άνοιξε τα μάτια της απότομα. Για λίγο περιεργάστηκε τον χώρο γύρω της. Έσμιξε τα φρύδια της προσπαθώντας να έρθει σε επαφή με το περιβάλλον ξανά και να ξυπνήσει το μυαλό της από τον ύπνο.
Στην γωνία ένα πανέμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μια ζεστή αίσθηση θαλπωρής πλανιόταν παντού, μια μαλακιά κουβέρτα την τύλιγε και ένα χέρι την είχε αγκαλιά.
”Έβλεπες όνειρο;” την ρώτησε μια φωνή.
”Ναι… ότι ήμουν ακόμα μόνη μου…” του αποκρίθηκε.
”Αυτά ανήκουν στο παρελθόν…”
Της χαμογέλασε και την φίλησε γλυκά…

_

http://tokeimeno.blogspot.gr/2015/12/blog-post_9.html

InnerVoice
InnerVoice Επιλεγμένα κείμενα από το inbox μας / info@inner.gr

γράμμα στον αέρα

γράμμα στον αέρα – KourosPosoStoi Μου θυμίζει κάτι παλιό,τόσο παλιό που καταντάει Αρχαίο,έτσι γινόταν πάντα,από τότε που ο πατέρας των Θεών,έκανε αυτό που πρέπει....
miltos miltos
1 δευτ. ανάγνωσης

Τα Χριστούγεννα που χάσαμε!

InnerVoice InnerVoice
0 δευτ. ανάγνωσης

Πρωινό ή βραδινό γράψιμο;

iatridis iatridis
1 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση