InnerVoice Επιλεγμένα κείμενα από το inbox μας / info@inner.gr

Ο δικαστής

Του Χριστόφορου Τριάντη

Ο συνταξιούχος δικαστικός  Χοακίν Μπολσονάρο προσκάλεσε στο σπίτι του, τον διάσημο συγγραφέα Αρτσιμπάλντο Κρουζ. Ήθελε να του μιλήσει, για τη δικαστική του καριέρα. Πίστευε ότι μια τέτοια σπουδαία περίοδος έπρεπε να καταγραφεί από έναν δοκιμασμένο λογοτέχνη. Κάποτε (και για πολλά χρόνια), είχε μεγάλη εξουσία. Έφτασε λοιπόν η στιγμή να διηγηθεί τα κατορθώματά του. Ίσως γίνονταν ένα βιβλίο, άξιο αναφοράς σε όλη τη χώρα (και όχι μόνο). Όταν επιτέλους συναντήθηκαν στο σπίτι του δικαστικού, στο πλούσιο προάστιο Αλκαζάρ, ο Χοακίν Μπολσονάρο ξεκίνησε τη διήγηση. «Πέρασαν οι καλές εποχές, κύριε Κρουζ. Αλλά κακώς με παρόπλισαν και με συνταξιοδότησαν, είχα να προσφέρω πολλά στο κράτος και στη δικαιοσύνη. Οι νέοι δικαστικοί  εγκατέλειψαν πολλά, λιγότερες καταδίκες και ακόμα πιο λίγες  εκτελέσεις. Παλιά, σε όποιον ερχόταν στο δικαστήριο και με όποια κατηγορία, επιβάλαμε κατευθείαν τη θανατική ποινή. Το παράπτωμα δεν είχε σημασία, η ποινή όμως περιόριζε την όποια επανάληψη. Έπρεπε να είμαστε τρομεροί, για να μη φαινόμαστε αδύναμοι στον λαό, και κυρίως στους άρχοντες της πολιτείας».

Ο Αρτσιμπάλντο Κρουζ τον παρακολουθούσε, χωρίς να τον διακόπτει. Ο δικαστής Μπολσονάρο ήπιε μια γουλιά κόκκινο κρασί και συνέχισε. «Σε αυτό όμως που αφιέρωνα πολύ χρόνο ήταν στις εκτελέσεις των θανατοποινιτών. Παρακολουθούσα την προετοιμασία του κατάδικου λεπτομερώς, δεν έχανα καμία αντίδρασή του. Και στην εκτέλεση ήμουν παρών. Οι δήμιοι είχαν εφεύρει έναν μηχανισμό που ο θάνατος ήταν σαν λύτρωση για τον καταδικασμένο. Φαινόταν σαν να απολάμβανε τον τέλος του, δεν έδειχνε  να υποφέρει». Μόλις είπε την τελευταία λέξη, σταμάτησε απότομα κι έκανε τον σταυρό του, για να επιβεβαιώσει την αλήθεια των λεγομένων του. Κοίταξε με κάποια έξαψη τον συγγραφέα, και αφού ξανάπιε λίγο κρασί προχώρησε στη διήγηση. «Πολύ ωραία διαμορφωμένος ήταν ο τόπος των εκτελέσεων. Γύρω από τον χώρο είχαν τοποθετηθεί μεταλλικές εξέδρες, για να παρακολουθεί  ο κόσμος τη διαδικασία. Πίσω από τις εξέδρες υπήρχαν διάφορα καταστήματα, εστιατόρια και καφετέριες, όπου οικογένειες περνούσαν την ώρα τους, μέχρι να ‘ρθει η ώρα της εκτέλεσης. Στα μπροστινά διαζώματα, που τα είχαν βάψει με διάφορα χρώματα, κάθονταν τα παιδιά. Πολλές φορές  έρχονταν ολόκληρα σχολεία με τους δασκάλους τους για να δουν τις εκτελέσεις. Τα διαζώματα για τα παιδιά ήταν πολύ κοντά στον θανατοποινίτη. Έπρεπε να βλέπουν ακριβώς το πώς εκτελούνταν ο κατάδικος. Στην ουσία παρακολουθούσαν τη λύτρωσή του. Μεγάλο μάθημα, αξέχαστο πραγματικά».

InnerVoice
InnerVoice Επιλεγμένα κείμενα από το inbox μας / info@inner.gr

5 Fvck – Στέφανος Λίβος

iatridis iatridis
0 δευτ. ανάγνωσης

Χριστούγεννα τότε, και τώρα…

InnerVoice InnerVoice
0 δευτ. ανάγνωσης

ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

vasdrag vasdrag
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση