InnerVoice Επιλεγμένα κείμενα από το inbox μας / [email protected]

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΟΥ

Της Βασιλικής Δραγούνη

Το κουτί που περιλάμβανε τη ζωή του τον πίεζε από όλες τις πλευρές, περιορίζοντας κάθε του κίνηση, κάθε του σκέψη.

Καθώς ξυπνούσε κάθε πρωί, χάντρες από ιδρώτα σχηματίζονταν στο μέτωπό του με τη σκέψη της ημέρας που τον περίμενε. Μέρα τη μέρα ένιωθε τους τοίχους του κουτιού του να τον πλησιάζουν σε ασφυκτικό βαθμό. Ιδιαίτερα οι δικοί του άνθρωποι ήταν εκείνοι που έσπρωχναν τους τοίχους όλο και πιο κοντά του.

Η σύζυγός του δεν ήταν πλέον η όμορφη, διασκεδαστική κοπέλα που είχε κάποτε ερωτευτεί. Τώρα περνούσε τη ζωή της είτε αμίλητη είτε επισημαίνοντας τα ελαττώματά του, γκρινιάζοντας για την αδιάφορη στάση του. Κάθε φορά που την κοιτούσε, έβλεπε στα μάτια της συσσωρευμένες τις αποτυχίες της ζωής του.

Τα παιδιά του, δύο αγόρια στην εφηβεία, τον έβλεπαν σαν μια γραφική φιγούρα της οποίας ο μοναδικός σκοπός ήταν να τα μεταφέρει από το ένα πάρτι στο άλλο και να τα τροφοδοτεί με χρήματα. Κάθε φορά που τα κοιτούσε, έβλεπε στα μάτια τους το βλέμμα της μητέρας τους.

Το αφεντικό του, φίλος κάποτε, τώρα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας επιθετικός προϊστάμενος που είχε κάνει την ήδη αγχωτική δουλειά του αφόρητη με τις υπερβολικές απαιτήσεις και τα αλαζονικά παραληρήματά του. Κάθε φορά που τον κοιτούσε, έβλεπε στα μάτια του μια μελλοντική εικόνα του εαυτού του.

Οι τοίχοι του κουτιού του βρίσκονταν τώρα τόσο κοντά του, ώστε μπορούσε να απλώσει το χέρι και να τους αγγίξει.

Έτσι ένα πρωί ξύπνησε, ντύθηκε και αποχώρησε από το σπίτι του, από την οικογένειά του, από τη δουλειά του, αλλά το πιο σημαντικό, αποχώρησε από το κουτί του.

Για ένα ολόκληρο μήνα δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να περπατά, η μοναδική του σκέψη ήταν να απομακρυνθεί όσο το δυνατόν περισσότερο από εκείνο το κουτί που περιλάμβανε ολόκληρη τη ζωή του.

Έχει μια καινούργια ζωή τώρα, ένα καινούργιο κουτί.

Είναι ένα μεγάλο κιβώτιο από χαρτόνι κάτω από τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό.

Δεν έχει χρήματα τώρα ούτε υπάρχοντα, παρά μόνο τα ρούχα που φοράει. Οι νύχτες μπορεί να είναι παγερές και οι μέρες ατελείωτες, αλλά οι τοίχοι του παλιού κουτιού του έχουν εξαφανιστεί και μπορεί να αναπνεύσει και πάλι.

Η καινούργια του ζωή αξίζει κάθε θυσία.

InnerVoice
InnerVoice Επιλεγμένα κείμενα από το inbox μας / [email protected]

Υμνώντας το Ιόνιο Πέλαγος

SOFIAAGRA SOFIAAGRA
0 δευτ. ανάγνωσης

Δάκρυα

m.thom m.thom
0 δευτ. ανάγνωσης

ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ

vasdrag vasdrag
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση