Πολύχρωμος Θάνατος

Θάνατος… Μία λέξη τόσο παρεξηγημένη. Τόσο μπερδεμένη.

Άραγε υπάρχουν άσχημες λέξεις ή μήπως η δική μας χρήση έχει διαστρεβλώσει το νόημά τους; Μήπως δεν είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε τις αλλαγές που ακολουθούν κάποια γεγονότα ή ακόμη και την διαφορετικότητα των άλλων ανθρώπων, με αποτέλεσμα κάθε φορά που ακούμε κάποιες λέξεις να « φτύνουμε τον κόρφο μας» ή ακόμη και να «βάζουμε πιπέρι» στο στόμα όσων είχαν το θράσος να τις ξεστομίσουν; Και πριν βιαστείτε να απαντήσετε σκεφτείτε τι θα κάνατε αν βλέπατε μαύρη γάτα ή αν ακούγατε κάποιον να λέει «σατανάς», «διάβολος», «666», «νεκρός», «τάφος», «κάσα» κτλ. Ή πώς θα αντιδρούσατε αν κάποιος σας έλεγε να σας πάρει τα μέτρα. Λες και αν το πει εκείνος σημαίνει ότι θα πεθάνετε. Αλλά και αν πεθάνει κάποιος πού είναι το κακό;

Και εγώ αναρωτιέμαι κάτι πολύ απλό. Αν εγώ και εσύ και εκείνος και ο άλλος δεν τα πούμε ή αν φτύσουμε τον κόρφο μας στο άκουσμά τους, θα πάψουν να υπάρχουν; Θα εξαφανιστεί ο θάνατος; Ο διάβολος; Ο τάφος; Η κάσα; Θα πάψουν να πεθαίνουν νέοι άνθρωποι; Παιδάκια; Μεγάλοι άνθρωποι; Θα πάψουν να υποφέρουν όσοι υποφέρουν; Αν αυτός είναι ο τρόπος να αγγίξουμε την αιωνιότητα τότε δεν θα ξαναξεστομίσω καμμία τέτοια λέξη.

Αν όμως δεν είναι αυτή η λύση επιτρέψτε μου να μην ανέχομαι πια αυτές οι λέξεις να αποτελούν ταμπού!

Τί είναι ο θάνατος; Πού πηγαίνει κάποιος όταν πεθαίνει; Γιατί μας στενοχωρεί τόσο όλη αυτή η κατάσταση; Και αναρωτιέμαι… όταν οι μανάδες έστελναν (και κάποιες στέλνουν ακόμα) τα παιδιά τους στον πόλεμο ζωντανά, δεν έκλαιγαν; Και όταν στην κατοχή τους έβαζαν σε ένα καράβι για το άγνωστο; Ή ακόμα και όταν έδιναν τα παιδιά τους σε άλλες οικογένειες για να μεγαλώσουν χωρίς να στερηθούν κάτι… Αναρωτιέμαι… Δεν πονούσαν; Δεν πονάνε; Νομίζετε ότι συνεχίζουν τη ζωή τους σα να μην τρέχει τίποτα; Και ξέρω πως πολλοί θα σκεφτείτε. Να μην τα έκαναν . Όμως ποιοι είμαστε εμείς που θα καθορίσουμε πότε θα γεννηθεί ή θα πεθάνει ένας άνθρωπος; Ποιοι είμαστε εμείς ώστε να τερματίσουμε τη ζωή ενός εμβρύου; Τότε ο θάνατος δεν είναι κακή λέξη; Ο θάνατος ενός άγνωστου όντος δεν μας επηρεάζει;

Άρα τελικά μήπως αυτό είναι που πονάει; Ότι δηλαδή ΕΣΥ χάνεις κάποιον δικό σου από τη ΔΙΚΗ σου ζωή. Μήπως είσαι εξαρτημένος από τον άλλον και δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς εκείνον και γι αυτό πονάς που φεύγει; Πονάς που φεύγει από την καθημερινότητά σου, ή από την όχι και τόσο καθημερινότητά σου. Πονάς που δεν θα είναι εκεί να σου κρεμάσει τις κουρτίνες, ή να σε πάει σινεμά, ή στο νοσοκομείο όταν το χρειαστείς;

Πονάει κανέναν όμως που δεν θα μπορέσει να δώσει την αγάπη του ο ίδιος σε εκείνον που έφυγε; Πονάει κανείς για όλα εκείνα που δεν θα μπορέσει να ξανακάνει για τον άλλον; Που δεν θα μπορέσει να τον βοηθήσει να μαγειρέψει, να του φέρει τα ψώνια, να τον πάει βόλτα, να του φέρει καφέ, να ικανοποιήσει τις δικές του ανάγκες; Ή όλοι μας πονάμε γιατί χάσαμε κάτι δεδομένο;

Μήπως τελικά όλο αυτό το πένθος πηγάζει από τον εγωισμό μας; Ότι δηλαδή εγώ έχω μάθει κάθε Σάββατο να τρώω με την οικογένειά μου και αν κάποιο μέλος της χαθεί μετά ποιος θα τον αντικαταστήσει; Ποιος θα μου φέρνει αναψυκτικά; Ποιος θα μου μαγειρεύει; Ποιος θα με ακούει να μιλάω με τις ώρες; Ποιος θα με παίρνει αγκαλιά;

Και μην νομίζετε ότι θεωρώ πως ο εγωισμός είναι κάτι κακό και δεν πρέπει να υπάρχει. Απλώς θεωρώ πως ο καθένας από εμάς θα πρέπει να ξέρει τί πενθεί, γιατί το πενθεί, πως το πενθεί. Ο καθένας μας θα πρέπει να ξέρει ότι άσχημες λέξεις δεν υπάρχουν. ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΛΑΘΟΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑ.

Αν δεν πεθάνει κάτι δεν γεννιέται κάτι άλλο. Στο σύμπαν υπάρχει ισορροπία η οποία ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να κλονιστεί. Αν κλονιστεί, τότε τα αποτελέσματα θα είναι μοιραία. Αν δεν αφήσουμε πίσω ότι έχει πεθάνει, αν φοβόμαστε να πούμε ότι κάτι ή κάποιος πέθανε, αν δεν θέλουμε το θάνατο στη ζωή μας, τότε δεν ζούμε. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι αυτός είναι ο κύκλος της ζωής. Ας σκεφτούμε το αγαπημένο μας λουλούδι! Ξεκινάει από ένα μικρό σπόρο, ο οποίος δίνει τη θέση του στον κορμό, τα κλαδιά, τα μπουμπούκια και τέλος στα άνθη. Για το κάθε στάδιο απαιτείται ένας θάνατος. Σκεφτείτε όμως, αν δεν έπαυε ο σπόρος να είναι σπόρος θα μπορούσε να γεννηθεί το άνθος; Θα πιάνατε το τριαντάφυλλο στο χέρι σας; Και αν το τριαντάφυλλο δεν πέθαινε πώς θα άνθιζε νέο την επόμενη χρονιά;

Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός μας. Δεν μας επιτρέπει να ζήσουμε καμμία στιγμή. Δεν μας επιτρέπει να χαλαρώσουμε. Δεν αφήνει τον εγκέφαλό μας να ξεκουραστεί. Δεν τον αφήνει να δημιουργήσει. Να καταγράψει αναμνήσεις.. Εμπειρίες. Να γεμίσει τις μπαταρίες του. Ζήστε τη ζωή σας με πάθος. Μόνο αυτό μένει στο τέλος! 

iwannapo

5 Fvck – Στέφανος Λίβος

iatridis iatridis
0 δευτ. ανάγνωσης

Χριστούγεννα τότε, και τώρα…

InnerVoice InnerVoice
0 δευτ. ανάγνωσης

ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

vasdrag vasdrag
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση