Σ’ ένα Παγκάκι – Κική Κωνσταντίνου

Αφιερωμένο στην Αλεξάνδρα Μουριοπούλου

Σε ένα παγκάκι…

Σε ένα παγκάκι γνώριμο, αγαπημένο, να υφαίνω τους καημούς, να σέρνω τα όνειρα, να τοποθετώ την άβουλη ψυχή μου.
Να μη σκέφτομαι, να νιώθω, να μετράω το λεπτό κι ο χρόνος να μοιάζει αιώνιος.

Μπροστά σε μία λίμνη…
Να ξέρεις όλη την ιστορία της, να νιώθεις πως γη και ουρανός μπορεί να γίνει ένα.
Να σου αρκεί να τη κοιτάς κι ας ξέρεις πως ουσιαστικά δε μπορείς να την αγγίξεις, ίσως όχι, τυπικά ακόμα.

Με φόντο ένα γαλάζιο..
Ένα γαλάζιο ηρωικό που σου θυμίζει αρχαία τραγωδία.
Τα κοστούμια μιας παράστασης που δεν άρχισε ακόμα κι ας κάθεσαι ήδη στο
κοινό, θεατής μιας ιστορίας που ίσως, να μην πρέπει να αρχίσει.

Με χρώμα πράσινο – καφέ…
Να ξέρεις πως η γη σου ανήκει ακόμα.
Να μπορείς να οσμίζεσαι την πλάση που καρπός της ήσουνα και βλαστός θα παραμείνεις.
Να μπορείς να αφουγκράζεσαι τις καρδιές όσων κατοικούν κάτω από το χώμα
κι ας σου θυμίζουν δείκτες ρολογιού που έχει μόλις σταματήσει.
Κι ήταν χρυσό αυτό το ρολόι…
Πολύτιμο, χωρίς καμία τιμή, χωρίς κανένα «σώμα».

Με ανθρώπους…
Ανθρώπους ιδιαίτερους, ξεχωριστά μοναχικούς μέσα σε ένα πλήθος κόσμου, που αποτελούν την πιο σφιχτή τους αλυσίδα.
Μια αλυσίδα διαφορετική, που δεν ασφυκτιά, δε συγκρατεί, απλώς μπορεί να εσωκλείει.

Με μια στιγμή…
Μόνο με μια στιγμή..
Μια στιγμή που όπλο και εφόδιο γίνεται ενάντια σε ότι σε κρατάει δέσμιο του εαυτού σου.

Μια απελευθέρωση..
Μια απελευθέρωση και μία ελευθερία διαφορετική από τα προκαθορισμένα.
Μια αντίληψη εικόνας εξωπραγματική στην οποία μπορείς να βασίζεσαι, να πασχίζεις και το κυριότερο να μπορείς να ελπίζεις ακόμα.

Και η ελπίδα, αυτή η ρημάδα η ελπίδα να μην είναι άπιαστο όνειρο αλλά
πραγματικότητα μιας ζοφερής κατάστασης που πρέπει πάση θυσία να αλλάξει.
Να προσαρμόζεσαι αλλά συνάμα να μάθεις να πολεμάς και να κερδίζεις μέσα από την εκάστοτε προσωπική σου ήττα.

kikh

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΟΥ

InnerVoice InnerVoice
0 δευτ. ανάγνωσης

Μια Λευκή Σελίδα

Nelie Nelie
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση