ΠΛΗΓΕΣ – ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Έχουμε
την απαίτηση να μη μας πληγώνουν οι άνθρωποι που αγαπάμε και
προσπαθούμε και εμείς να μη τους πληγώσουμε ποτέ. Επειδή όμως είμαστε
άνθρωποι, κάποια στιγμή έστω και άθελά μας θα το κάνουμε. Το θέμα όμως
είναι να μπορούμε να παραδεχτούμε το λάθος μας και να βρούμε τρόπους να
το διορθώσουμε. Το ίδιο έχουμε την απαίτηση να κάνουν και οι άλλοι για
εμάς. Άλλοι θα το κάνουν, άλλοι όμως όχι και ίσως
στη πορεία να μας πληγώσουν ακόμη περισσότερο και ας τους έχουμε
συγχωρήσει αρκετές φορές στο παρελθόν, θα συνεχίζουν να μας πονάνε,
πιστεύοντας ότι πάντα θα βρίσκουμε τη δύναμη να τους συγχωρούμε.

Έχετε αναρωτηθεί ποιος φταίει περισσότερο σε μια τέτοια κατάσταση;
Φταίνε αυτοί που μας πλήγωσαν ή εμείς που τους αφήσαμε να πας πληγώσουν ή
ακόμα και να πληγώσουν κάποιους ανθρώπους που αγαπάμε πραγματικά;

Είναι πολύ πιο εύκολο να ρίχνουμε το φταίξιμο στους άλλους, αλλά θα
έρθει η στιγμή που θα πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να δούμε
τα πράγματα από τη πραγματική τους διάσταση. Εμείς είμαστε οι κύριοι
υπαίτιοι των πληγών μας. Τους δώσαμε το δικαίωμα να μας πληγώσουν και
κάποιες φορές επανειλημμένα.
Είναι σα να ζητάς από κάποιον να σε
χαστουκίσει και όταν το κάνει να τον ρωτάς γιατί το έκανε, ενώ στην
ουσία εσύ του το ζήτησες. Εν συνεχεία ενώ ξέρεις ποιο θα είναι το
αναμενόμενο αποτέλεσμα, εσύ του ξαναζητάς να επαναλάβει τη πράξη του και
αυτός απλά σε υπακούει και ύστερα ξεκινάει πάλι από την αρχή αυτή η
διαδικασία, η οποία δεν αργεί να καταλήξει σε φαύλο κύκλο.
Ποιός
είναι λοιπόν ο ένοχος; Εσύ, εσύ και μόνο εσύ! Όσο και να μη θες να το
παραδεχτείς και πείθεις τον εαυτό σου με ένα σωρό δικαιολογίες του τύπου
: « Έστω ότι στο ζήτησα, εσύ έπρεπε να το κανείς; » ή « Στο ζήτησα
γιατί ήθελα να σε δοκιμάσω », βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι εσύ είσαι ο
φταίχτης. Είναι δυνατό να ζητάς από τον άλλο να σε πονέσει και εσύ να
κάθεσαι απλά να το δέχεσαι;
Εάν δε θέλεις να σε πληγώσουν, μη δώσεις
σε κανέναν αυτό το δικαίωμα και ας υποθέσουμε οτι το έκανες άθελά σου,
δε χρειάζεται μετέπειτα να του ζητήσεις να ξαναεπαναλάβει το λάθος του.
Εάν δηλαδή στη προκειμένη περίπτωση σε χαστουκίσει ξανά, ζήτα του να το
κάνει στον εαυτό του αυτή τη φορά και ανταπέδωσε του τη και εσύ, έτσι
για να καταλάβει το πόσο πολύ πόνεσες.
Είναι δυνατό να περιμένεις
από τους άλλους να καταλάβουν την αξία σου, από τη στιγμή που δε τη
βλέπεις εσύ; Είναι δυνατόν να αφήνεις τους άλλους να σε πληγώνουν και
ύστερα να τους ζητάς ευθύνες, όταν τη κύρια ευθύνη την έχεις εσύ; Πώς
είναι δυνατό να τους ζητάς να σε πληγώσουν για άλλη μία φορά, ενώ ξέρεις
ότι θα το κάνουν;
Ε, όχι λοιπόν! Δεν είναι δυνατό να επιτρέψεις να σου συμβαίνει όλο αυτό, χωρίς να κάνεις απολύτως τίποτα για να το αλλάξεις.
Την επόμενη φορά που θα πας να ξανακάνεις το λάθος να επιτρέψεις στους
άλλους να σε πληγώσουν, σκέψου πως οφείλεις στον εαυτό σου και σε όλους
όσους σε αγαπάνε πραγματικά, να προστατέψεις κάτι το οποίο είναι
ανεκτίμητης αξίας για αυτούς και αυτό δεν είναι κάτι άλλο πέρα από τον
ίδιο σου τον εαυτό.

~~ Πληγές – Κική Κωνσταντίνου

kikh

Για τις πληγές του κόσμου.

SOFIAAGRA SOFIAAGRA
0 δευτ. ανάγνωσης

MEMENTO MORI

vasdrag vasdrag
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση