JUKEBOX – ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Καθισμένη σε ένα μαγαζί που με παραπέμπει σε καουμπόικο σαλούν, παρατηρώ τους ανθρώπους που κάθονται γύρω μου και μια μυρωδιά ξύλου ή βερνικιού, δεν έχω καταλήξει ακόμη, μου κάνει πιο αισθητή τη παρουσία μου σε εκείνο το χώρο.
Κοιτάζω τις εκφράσεις των παρευρισκομένων και παρατηρώ διάφορα αισθήματα να καθρεπτίζονται στο πρόσωπό τους.
Κάποιοι μιλάνε, κάποιοι γελάνε, άλλοι σκέφτονται, άλλοι ταξιδεύουν, άλλοι αναπολούν και άλλοι… περιμένουν να γίνουν κάτι.
«Να κάνω την αρχή;
Γιατί όχι;
Ξέρω πως κάτι ακολουθεί….»
Σηκώνομαι και με επιβλητικά βήματα πλησιάζω το jukebox. Από ώρα έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μου και στην εικόνα του χαμογελώ. Το κοιτάζω και το επεξεργάζομαι προσεκτικά. Όμορφο, με έντονα χρώματα και δε ξέρω γιατί, αλλά με παραπέμπει σε όνειρο.
«Πάντα ήθελα να το δοκιμάσω αυτό» σκέφτομαι και γελώ με αφέλεια.
Ρίχνω το κέρμα, επιλέγω το τραγούδι μου και σκέφτομαι αν θα ακολουθήσουν. Τους κοιτώ και βλέπω κάτι να λάμπει στη ματιά τους! Τώρα ξέρω!
Η μουσική ξεκινάει και χάνομαι.
Ξάφνου, μια κοπέλα από τα πίσω τραπέζια σα πεταλουδίτσα «πετά», με πλησιάζει, μου χαμογελά, ανταποδίδω και κάθομαι στο κάθισμά μου.
Κοιτάζει τα φωτεινά και χρωματιστά κουμπιά που κοσμούν στο πλάι το πανέμορφο αυτό μηχάνημα και λέγοντας αυτή τη φράση: «όχι πως έχω το κλειδί του παραδείσου μα αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι» επιλέγει το δικό της μουσικό κομμάτι.
Η μουσική ξεκινά και εμείς απολαμβάνουμε.

Μετά το τέλος του τραγουδιού, μια άλλη κοπέλα πλησιάζει γοργά και λέει απευθυνόμενη σε όλους τη στιγμή που εχει ήδη αρχίσει να ακούγεται η μουσική του τραγουδιού που έχει μόλις επιλέξει: “Το σιγοτραγουδώ απ’ το πρωί”. Χαμογελά γλυκά και φεύγει.
Ξάφνου ησυχία!
Απ’ έξω ένα αμάξι περνά και μας χαρίζει λίγους στίχους από το τραγούδι «Όλα δικά σου μάτια μου» του Γιάννη Πουλόπουλου.

Ξαφνικά, μια γυναίκα από τα πίσω καθίσματα, σαν άνεμος βιαστικός, βρέθηκε δίπλα στο όμορφο μηχάνημα και η επιλογή της, έδωσε μια νότα αγάπης στο χώρο μας. Όλοι χαμογελάσαμε στο «άγγιγμα» αυτής της αγάπης.
Η τηλεόραση ξάφνου ανοίγει και ως είθιστε, άσχημες πληροφορίες μας κερνά.
Μια κοπέλα χαμογελώντας περίεργα, σα να ξέρει την απάντηση, πλησιάζει το χαρωπό μας μηχάνημα και μας δίνει την απάντηση που ψάχνουμε.
Mια γυναίκα απο τα πρώτα καθίσματα που μοιάζει κάπως μπερδεμένη πλησιάζει το jukebox και στέκεται αμέτοχη μπροστά του. Είναι σα να θέλει να πατήσει το κουμπί αλλά κάτι τη σταματά.
Κοιτάζει έντονα έξω απο τα καφετί ξύλινα παράθυρα και ατενίζει το βλέμμα στον ουρανό. Τον σκούρο ουρανό. Δεν της αρέσει αυτός ο καιρός. Η δυσαρέσκεια στο πρόσωπό της το μαρτυρά. Μας κοιτά και μας λέει: “Σήμερα δεν έχω διάθεση για κανένα τραγούδι…. Αυτός ο καιρός είναι για μένα βάσανο…. και δεν θέλω τίποτα.”.
Τη κοιτάζουμε γλυκά και της γνέφουμε με κατανόηση. Μας ανταποδίδει χαμογελώντας και επιστρέφει στη καρέκλα της λέγοντας “Ίσως να βάλω κάτι αύριο, που θα ναι άλλη μέρα”. Όλοι χαμογελάμε και ζεστασιά πλημμυρίζει το χώρο.
Ξάφνου σα σίφουνας, μία κοκκινομάλλα, νεαρή γυναίκα με πολλή τρελή διάθεση πλησιάζει το jukebox. Στέκεται μπροστά του για λίγα δευτερόλεπτα και κοιτάζει τις μουσικές επιλογές που διαθέτει. Μια μικρή κινητικότητα τη διακατέχει στα κάτω άκρα και το σούφρωμα των χειλιών μαρτυρά πως ψάχνει ακόμη την επιλογή της.
Ατενίζει το βλέμμα στον ουρανό και το πρόσωπό της γεμίζει λάμψη. Ο ήχος του κέρματος ακούγεται και τσουπ το τραγούδι εισβάλλει.
Και Ναι! Είναι γεγονός! Τα σύννεφα έφυγαν και ήλιος εμφανίστηκες ευθύς! Χρυσές ηλιαχτίδες λούζουν το χώρο και αγγίζουν τις ψυχές μας.
Μια γυναίκα που είναι λίγο μελαγχολική παίρνει τη σκυτάλη και μας γνωρίζει ένα υπέροχο τραγούδι απο μία μοναδική φωνή που λίγοι νομίζω πως την γνωρίζουν.
Όλοι μαγευόμαστε!
Έπειτα ένα νεαρό αγόρι πλησιάζει με χαρά το αντικείμενο που μας χαρίζει μελωδικές στιγμές και μας χαρίζει τρείς μοναδικές επιλογές που κυλάνε βαθιά στο αίμα μας και λόγω παράδοσης αλλά και λόγω των όσων συμβολίζουν.
Μια γυναίκα παραλαμβάνει τη σκυτάλη απο τον νεαρό και χαμογελώντας τρυφερά, μας χαρίζει δυο μοναδικές ερμηνείες κοντινών της προσώπων. Της λατρέψαμε. Δεν ξέραμε πως ήταν συγγενής της. Μα τι ήθελε αυτή εκεί;
Mια γυναίκα με επιβλητικό βηματισμό πλησιάζει το μηχάνημα, βγάζει το κέρμα, το “πετά” μέσα του με τρόπο που μας κάνει όλους να γελάσουμε δυνατά με τη τρέλλα που διαθέτει και μας χαρίζει ένα άκρως χαρούμενο με γρήγορο ρυθμό άσμα.
Έπειτα, μια αισθαντική παρουσία που μας εκπέμπει θαυμασμό και αγάπη μας αφιερώνει ένα κομμάτι παραδοσιακό. Γυάλισαν οι φλέβες μας.
Μετά απο αυτό ησυχία.
Ένα αμάξι περνά βιαστικά και έχοντας στη διαπασών ένα τραγούδι με αστείους έως χαζούς στίχους και μας κάνει να λιώσουμε στα γέλια εντοπίζοντας την αστεία έκφραση μιας φίλης που δείχνει να μην αντέχει άλλο αυτό το τραγούδι και ξάφνου την ακούμε να μουρμουρά “Όχι άλλο και όχι εδώ» και ρίχνοντας το κέρμα, γαλήνη πλημμυρίζει το χώρο και εμάς.
Mια πολλή συμπαθητική φυσιογνωμία πλησιάζει το jukebox που αναβοσβήνει και κρατά στην αγκαλιά της ένα ενα όμορφο σκύλο, τον Σήφη.
Ρίχνει το κέρμα και με το πόδι του σκύλου πατά το κουμπί.
Μία άλλη γυναίκα απο το βάθος πλησιάζει λίγο μελαγχολικά το μηχάνημα, μας χαμογελά τρυφερά και μας αφιερώνει:
Τη σκυτάλη παραλαμβάνει μία γλυκιά γυναικεία ύπαρξη και με αγάπη μας χαρίζει μια γαλήνια μελωδία. Μας ταξιδεύει γλυκά.
Έπειτα, μία ξανθιά γυναίκα που πριν λίγο διαμαρτυρήθηκε πως έχει πονοκέφαλο, ρίχνει το κέρμα και μας σιγοτραγουδά ακαταλαβίστικους στίχους.
Έπειτα χάνομαι για λίγο στον έξω κόσμο και ξάφνου ακούω έναν ήχο που δεν ήξερα. Κοιτώ να δω ποιός το επέλεξε, μα κρίμα έχει ήδη φύγει.
Χαμογελώ γιατί εκφράστηκε μαζί μας αλλά δε ξέρω ποιός/ποιά είναι για να ευχαριστήσω. Παρόλα αυτά απολαμβάνω το επιλεγμένο κομμάτι του εξίσου.
Τέλος, ένα νεαρό κορίτσι πλησιάζει το μηχάνημα και με το κέρμα του, μας χαρίζει έναν γνώριμο, λαϊκό ήχο.

Και έπειτα η σιωπή κυριαρχεί.

Ανταλλαγές βλεμμάτων και μια αμηχανία επικρατεί.
Ξάφνου γέλια και φωνές αντηχούν στο χώρο και εγώ ξέρω πως το “πάρτυ” έχει τελειώσει. Ας τελειώσει όμως όπως ξεκίνησε. Γνώριμα και χαρούμενα.
Όλοι σηκώνονται όρθιοι και χορεύουν! Εκφραστικές ανθρώπινες υπάρξεις λικνίζονται και χαμογελάνε! Διασκεδάζουν και χαίρονται! 🙂
Και εκεί που νομίζεις πως το πάρτυ του Jukebox έχει σταματήσει, εμφανίζεται μια χαριτωμένη και δυναμική φυσιογνωμία που θέλει μια αλλαγή! Τί αλλαγή; Εκείνη ξέρει και εμείς τις το ευχόμαστε ολόψυχα! Μια αλλαγή για ότι καλύτερο!

kikh

Συγγραφική αποστολή

inner inner
1 δευτ. ανάγνωσης

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΙΔΕΩΝ

vasdrag vasdrag
0 δευτ. ανάγνωσης

Ντίκος Βυζάντιος

ManVak ManVak
1 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση