LiVe Μ αρέσουν τα ταξίδια… Κυρίως αυτά που σε ταξιδεύουν με τις λέξεις.

Διπλή Ζωή…

… όχι της Βερονίκ, ούτε
εκείνης του κάθε φορά που κλείνω τα μάτια (αγαπημένες ταινίες).

Αν και θα μπορούσε κανείς να πει πως η ζωή που ζω αλλάζει κάθε φορά που
κλείνω τα μάτια για να κοιμηθώ, να φταρνιστώ, να ονειροπολήσω.

Το ΕΔΩ που είναι; Μα που αλλού, εκεί που οι περισσότεροι θα ήθελαν να
βρεθούν. Είναι σε αυτό που χαρακτηρίζουμε σπιτικό, μαζί με τον άνθρωπο
που επιλέξαμε. Γαλήνη, ασφάλεια, διασκέδαση και πολλά ακόμη που αν τα
ενώσεις με την σωστή σειρά προκύπτει η Ευτυχία. Πολλές μικρές
καθημερινές στιγμές σε κάνουν να χαμογελάς, να μην το βάζεις κάτω, να
προχωράς. Είναι η επικοινωνία αλλά και η σιωπή. Είναι το να γυρνάς σπίτι
και να έχεις κάποιον να μοιραστείς την μέρα σου, αυτήν που πέρασε αλλά
και αυτήν που υπολείπεται.

Το ΕΚΕΙ τώρα: το ΕΚΕΙ διαφέρει λίγο, όχι πολύ από το ΕΔΩ. Δεν έχεις την
άμεση ούτε την συχνή επαφή με το άλλο πρόσωπο. Παρ’ όλα αυτά και κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες έχει δημιουργηθεί μια σχέση εξάρτησης. Συνήθως
πρόκειται για κάτι τόσο αυθόρμητο και τόσο αληθινό. Τις περισσότερες
φορές συνοδεύεται από πάθος και από πόθο. Μπορεί το αντικείμενο του
πόθου αυτού να το συναντάς μια στο τόσο, ξέρεις όμως ότι υπάρχει. Μπορεί
να μην γίνεται να βγεις να το φωνάξεις σε όλο τον κόσμο, αλλά σίγουρα
το ψιθυρίζεις στο αυτί με την πρώτη ευκαιρία! Υπάρχει οικειότητα και
ειλικρίνεια, δε θα μπορούσε αλλιώς να δικαιολογηθεί η ύπαρξη αυτή.

Και πως γίνεται η διαδρομή του από ΕΔΩ έως ΕΚΕΙ; Τελευταία σκέψη το
βράδυ όταν είσαι ΕΔΩ και πρώτη σκέψη το πρωί από ΕΔΩ – ΕΚΕΙ, τόσο απλά,
στο δικό μου το μυαλό τουλάχιστον. Το ΕΚΕΙ ίσως είναι κατά τι πιο ισχυρό από το ΕΔΩ καθώς γνωρίζει την ύπαρξή του, μα δεν μπορεί να κάνει
αλλιώς. Το ΕΔΩ ξέρει μονάχα εμένα.

Και εγώ μοιράζομαι στα δύο. Όταν είμαι ΕΔΩ χαίρομαι, κάνω όνειρα για το
μέλλον, γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, μαθαίνω, κοντοστέκομαι και προχωράω.
Στην άκρη του μυαλού μου είναι πάντα το ΕΚΕΙ, μόνιμος κάτοικος.
Μοιράζομαι, βοηθάω, απολαμβάνω τα πάντα με το ΕΔΩ μου και φυσικά συζητάω
και αναλύω, όχι μόνο εμένα, αλλά από τον καιρό μέχρι την θεωρία του
Χόκινγκ.

Όταν είμαι ΕΚΕΙ το ίδιο. Αχ, όταν είμαι ΕΚΕΙ! Το μόνο κακό είναι ο
χρόνος, μάλλον η έλλειψη του χρόνου. Δεν προλαβαίνω να κάνω όλα όσα
θέλω. Όταν είμαι ΕΚΕΙ όλα μεγεθύνονται και πολλαπλασιάζονται. Ή μήπως
εγώ μικραίνω και μου φαίνονται τεράστια; Τεράστια σ’ αγαπώ, τεράστια σε
θέλω, γεύσεις, μυρωδιές, εικόνες όλα στο πολύ τους γύρω μου. Δεν
προλαβαίνω, δεν ξέρω που να πρωτοκοιτάξω. Ούτε να σκεφτώ καλά καλά δεν
προλαβαίνω. Ξέρω όμως πως το ΕΔΩ υπάρχει. Είναι κομμάτι μου και δεν θέλω
να το χάσω, γι αυτό και επιστρέφω, πάντα θα επιστρέφω. Και το ΕΚΕΙ θα
περιμένει, πάντα θα περιμένει!

ΕΔΩ ή ΕΚΕΙ;

Και τι θα γίνει αν διασταυρωθούν αυτά τα δύο;

Θα συνεχίσω να υπάρχω ως κάτι πιο ολοκληρωμένο ή θα εξαφανιστώ και θα
σκορπίσω σε χίλια κομμάτια;

Μπορούν να συνυπάρξουν ως ΕΔΩ και ΕΚΕΙ; 

Ή πάντα θα τους χωρίζει το ή;

LiVe
LiVe Μ αρέσουν τα ταξίδια… Κυρίως αυτά που σε ταξιδεύουν με τις λέξεις.

Η Ακατοίκητη Γη (Τελευταίο Μέρος)

NtinosLo NtinosLo
11 δευτ. ανάγνωσης

Η Ακατοίκητη Γη (Μέρος Z’ και H ‘)

NtinosLo NtinosLo
4 δευτ. ανάγνωσης

Πολύχρωμος Θάνατος

iwannapo iwannapo
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση