ΜΗΝ ΜΕ ΚΟΙΤΑΣ, ΔΕΣ ΜΕ…

 Θέλω, με ένα μαγικό τρόπο, ο άνεμος να μεταφέρει τις σκέψεις μου σε σένα, μιας κι εγώ δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη. Δεν θα ήξερα από που να αρχίσω. Είναι τόσα που δεν ξέρεις, τόσα που πρέπει να μάθεις για να με καταλάβεις. Ένα μόνο μπορώ να σου πω. Αν είναι να έρθεις, μην αργήσεις. Η αντοχή μου τελειώνει. Ο πόνος ήρθε και μ’έπνιξε, η στενοχώρια με κύκλωσε, με αγκάλιασε σφιχτά και δεν μ’αφήνει. Ξέρεις κοιμάμαι και ξυπνάω με ένα δάκρυ. Λίγη γαλήνη βρίσκω μόνο όταν κοιμάμαι και δεν μπορώ ούτε να κοιμηθώ πια. 

Θα ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω ευτυχισμένη. Να μην ισχύει τίποτα από όλα αυτά που με βασανίζουν γιατί δεν μου έμεινε κουράγιο να τα πολεμήσω, μα φοβάμαι μην πεθάνω δυστυχισμένη, πριν προλάβω να ζήσω. Και θέλω να ζήσω, μα τα πόδια μου δεν με σηκώνουν.

Ίσως, ο άνεμος, μπορέσει να με πάρει μακριά, σα να ήμουν σκόνη, σκόνη που την φέρνει κοντά σου και σ’ακολουθεί σιωπηλά. Μα και πάλι, δεν θα μ’έβλεπες. Πάλι θα ήμουν μόνη. Και θέλω τόσο να με δεις. Μην με κοιτάς, δες με.

lovebird

Αφήστε μια απάντηση