Η ΑΓΑΠΗ ΘΕΛΕΙ ΧΡΟΝΟ

Ζω σε έναν κόσμο που πραγματικά δεν μου αρέσει καθόλου. Βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με την ομορφιά τους, το αυτοκίνητό τους, την καριέρα τους, τα λεφτά τους και δυστυχώς το καταφέρνουν. Ανοίγουν όμως το στόμα τους και δεν έχουν τίποτα ουσιώδες να σου πουν. Σαν πασαρέλα όμορφων ηλιθίων για επίδειξη πλούσιας βλακείας. Σε αυτό τον κόσμο λοιπόν οι λέξεις ψυχή κι αγάπη (έννοιες αλληλένδετες για μένα μιας κι η αγάπη στο μυαλό μου ισούται με την ένωση δύο ψυχών) είναι από άγνωστες μέχρι ψιλά γράμματα, χαμένα μέσα στον επιφανειακό τους κόσμο, που επικαλούνται κάθε φορά που κάτι τους αρέσει και το θέλουν. Και φυσικά όλοι αυτοί σήμερα θα γιορτάσουν τρισευτυχισμένοι την αγάπη τους κι εγώ πρέπει να νιώσω τώρα κι άσχημα που δεν έχω έναν Βαλεντίνο!

Όχι, πες μου εσύ, πού να τον βρω ? Κι εγώ θα πάω ρε παιδί μου. Βέβαια δεν σου εγγυώμαι για την διάρκεια της συνάντησης γιατί εδώ που τα λέμε με λες και δύσκολη περίπτωση. Βλέπεις, χέστηκα για τα λεφτά σου, φίλε μου, εμένα με νοιάζει ο άλλος να με αγαπάει έμπρακτα όπως μου αξίζει. Ξέρεις είμαι και σε μια ηλικία που βαρέθηκα τα κούφια, ωραία λόγια που δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις. Ωραία τα τριαντάφυλλα, οι καρδούλες και τα σοκολατάκια του Αγ. Βαλεντίνου, αλλά, βλέπεις, εμένα δεν μου φτάνουν, δεν μου λένε τίποτα πια, θα το θεωρήσω μια γλυκιά χειρονομία και τέλος. Δεν είναι καμία σοβαρή απόδειξη αγάπης, μην τρελαθούμε. Το λέω για σας που παθαίνετε υστερία ότι σας ξέχασε και δεν σας αγαπάει πια επειδή δεν σας πήρε δώρο. Γιατί αγάπη μου γλυκιά έχεις συνδέσει την αγάπη με τα δώρα και το χρήμα? Και γιατί μία μέρα να κρίνει μία σχέση? Νομίζω πως σε αυτές τις περιπτώσεις που υπάρχουν τέτοιου είδους αντιδράσεις είτε είμαστε υλιστές είτε ήδη η σχέση κρεμόταν από μια κλωστή κι έψαχνες από κάπου να κρατηθείς και δεν το βρήκες.

Γιατί έτσι μεγαλώσαμε. Τα δώρα να γαληνεύουν το πόνο της ψυχής καλύπτοντας για λίγο το πρόβλημα δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση ότι ακόμα στο βάθος κάτι υπάρχει. Γιατί μεγαλώσαμε με ορισμένες πεποιθήσεις στις οποίες κανένα ρόλο δεν έπαιζε η ψυχή ή τα συναισθήματα. Γιατί το χάσαμε κάπου στην πορεία. Γιατί όλοι ψάχνουμε την αγάπη με λάθος τρόπο από φόβο. Δεν θυμάμαι να έχω ακούσει ποτέ γονιό να λέει “Θα σε αγαπήσουν γιατί έχεις όμορφη ψυχή”. Αντίθετα έχω δει μανάδες να λένε στις κόρες τους “Βάψου,ντύσου, στολίσου για να σε προσέξει ο τάδε” και πατεράδες να λένε στους γιους “Πάρε εδώ λεφτά να έχεις, πάρε και τα κλειδιά του αυτοκινήτου πώς θα σε προσέξει η άλλη?” Και κάπου εδώ οφείλουμε ένα ευχαριστώ σε αυτούς τους γονείς που μας γέμισαν ανασφάλειες και μας δίδαξαν ότι οι γυναίκες αν δεν είναι όμορφες κι οι άντρες αν δεν είναι πλούσιοι δεν αξίζουν μία. Και τα χρόνια πέρασαν και οι καιροί άλλαξαν?

Μμμμ… όσον αφορά τις γυναίκες μετά την τόση αμφισβήτηση της νοικοκυράς βάλθηκαν να αποδείξουν τι αξίζουν και μια χαρά τα κατάφεραν αλλά είχαμε ως αποτέλεσμα τον ευνουχισμό της άλλης πλευράς που τον ρήμαξε κι η κρίση κι αντί για αυτοκίνητο μας επιδεικνύει τους κοιλιακούς του ως το πολυτιμότερο του αγαθό. Και αφού σήμερα πια δεν έχουμε λεφτά για να βγούμε και να κάνουμε επίδειξη, για να μας δουν και να μας διαλέξουν, τι βρήκαμε οι έξυπνοι? Οι όμορφοι βγάζουμε φωτογραφίες με κώλους,βυζιά και κοιλιακούς κι οι άσχημοι παθαίνουμε κατάθλιψη! Και το καλύτερο? Αξιολογούμε τις σχέσεις βάση των likes! Σοβαρά τώρα? Εγώ, να ξέρεις, θα τρελαθώ τελείως. Και δε νομίζω ότι είμαι η μόνη.

Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια κοινωνία που δεν μας αρέσει αλλά συντηρούμε κι όσοι είστε γονείς πρέπει να αρχίσετε να το σκέφτεστε σοβαρά. Όσο για μας τους υπόλοιπους ελπίζω κι εύχομαι να παλέψουμε να βρούμε διέξοδο. Γιατί στο τώρα οι άντρες συμπεριφέρονται όπως οι γυναίκες κάποτε, κι οι γυναίκες όπως οι άντρες που ψάχνουν άλλους άντρες που δεν υπάρχουν πια. Δηλαδή τρέχα-γύρευε. Θέλω να πιστεύω πως έχουμε καταλάβει πια από τα λάθη του παρελθόντος.

Μία γυναίκα ή ένας άντρας αξίζουν όταν έχουν ωραία ψυχή, άσχετα από την εξωτερική τους εμφάνιση. Όταν μια γυναίκα επιλέγει να εργαστεί έχει αποδείξει ότι είναι ικανότατη κι όταν επιλέγει να μένει σπίτι, δεν υποβιβάζεται, αντιθέτως, έχει τον πιο σημαντικό ρόλο, αυτόν της μητέρας, που η έλλειψή του φαίνεται ξεκάθαρα στη σημερινή κοινωνία. Κι ο άντρας, ρε κορίτσια, ο ρόλος του είναι να σας στηρίζει, να σας φροντίζει, αφήστε τον. Έτσι αισθάνεται δυνατός, παρέχοντας σας ασφάλεια. Εντάξει το ξέρουμε ότι όλοι πια μπορούμε να φροντίσουμε μόνοι μας τον εαυτό μας αλλά πού θα πάει αυτή η κατάσταση? Όλοι τριγυρνάμε μόνοι και γκρινιάζουμε και τίποτα δεν αλλάζουμε.

Κοίτα να δεις, εγώ δεν θα σου πω τι να κάνεις γιατί πολύ απλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν θέλουμε όλοι τα ίδια. Αν εσύ θες την γυναίκα κουκλάρα και τον άντρα κούκλο και το μυαλό του καθόλου δεν σε αφορά, σεβαστό, αλλά εγώ δεν θα πάρω. Αν εσένα δεν σε ενδιαφέρουν τα συναισθήματα αλλά τα λεφτά, πάλι σεβαστό, αλλά πάλι δεν θα πάρω. Δυστυχώς εμένα με ενδιαφέρει μόνο η αμοιβαία αγάπη. Καμία αξία δεν σου προσδίδουν στα μάτια μου τα λεφτά σου. Οπωσδήποτε τα χρήματα βοηθάνε και προσφέρουν ασφάλεια αλλά τι να τα κάνω αν δεν με αγαπάς? Θα περιφέρω την πλούσια δυστυχία μου για να ζηλεύουν οι άλλοι? Ποιο το νόημα? Και κάπου εδώ παίρνουν χώρο κάτι τύποι που σου πουλάνε φούμαρα για αγάπες κι εσύ δουλεύεις κι αυτοί κάθονται με το ταμείο ανεργίας….όπα…δεν με νοιάζει αν είσαι πλούσιος αλλά με νοιάζει αν είσαι χαραμοφάης…πως περιμένεις να στηριχτώ πάνω σου όταν μου στρογγυλοκάθεσαι στον καναπέ? Θέλω να κάνεις ότι μπορείς για να μην φοβάμαι αλλιώς ξέρω να φοβάμαι και μόνη μου. Και μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι στους ανθρώπους που ψάχνουν δουλειά και δεν βρίσκουν αλλά σε αυτούς που την αποφεύγουν.

Τώρα αν αναρωτιέσαι πώς θα αναγνωρίσεις την πραγματική αγάπη, δεν έχεις παρά να ανατρέξεις στους πιο αγνούς, τα παιδιά, που είναι τα μόνα που ξέρουν, πριν τα χαλάσουμε και τα εντάξουμε στον υλιστικό μας κόσμο. Έχεις παρατηρήσει ποτέ τα παιδιά? Κι αυτά, ξέρεις, κάνουν διακρίσεις και μάλιστα με πολύ αυστηρά κριτήρια. Δεν τα ενδιαφέρει καθόλου πόσο όμορφος, νέος, έξυπνος ή πετυχημένος είσαι. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να τα αγαπάς έμπρακτα. Να είσαι εκεί με το σώμα και την ψυχή σου, να τα φροντίζεις και να τα κάνεις να αισθάνονται ευτυχισμένα. Να μαθαίνουν, να παίζουν, να γελούν, να αγκαλιάζεστε, να φιλιέστε, να ζείτε παρέα. Τόσο απλά και καθόλου εύκολα τους δείχνεις την αγάπη σου κι εκείνα το εισπράττουν και στο ανταποδίδουν.

Αργότερα, εμείς, τους γεμίζουμε ανασφάλειες σχετικές με την εμφάνιση, την μόρφωση και την οικονομική κατάστασή τους. Συνήθως τους περνάμε τις δικές μας δηλαδή. Όλοι έχουν τον διακαή πόθο το παιδί τους να είναι το πιο όμορφο και το πιο έξυπνο. Κι αν δεν είναι? Δεν αξίζει την αγάπη σου? Μήπως γι αυτό έχουμε γεμίσει δυστυχισμένους ανθρώπους? Έχεις σκεφτεί τα μηνύματα που περνάς υποσυνείδητα στο παιδί σου με τις πράξεις σου? Όταν επί χρόνια προσπαθείς το παιδί σου να ξεπεράσει τα άλλα παιδάκια κι εκείνο κάποια στιγμή αποτυγχάνει, μην περιμένεις να πιστεύει ότι αξίζει επειδή παράλληλα εσύ πού και πού του έλεγες κι ένα “Εγώ σε αγαπάω, είσαι παιδί μου”.

Δηλαδή έμμεσα του περνάς το μήνυμα ότι για τον υπόλοιπο κόσμο αν δεν είναι ο καλύτερος δεν θα τον αγαπήσουν. Δεν είναι έτσι. Βοηθήστε τα παιδιά σας να γίνουν ο καλύτερος εαυτός τους κι αφήστε τις συγκρίσεις με άλλα παιδιά γιατί μετά ως ενήλικες δεν ψάχνουν τους πιο ταιριαστούς για εκείνους ανθρώπους αλλά τους κατά κόσμον καλύτερους και καταλήγουν δυστυχείς. Συμβουλή προς εμάς τους ενήλικες πια. Όταν κάποιος σαν δείχνει την αγάπη του μην τον αγνοείτε. Μπορεί να μην είναι ο καλύτερος σε όλα αλλά σας αγαπάει κι αυτό πρέπει να σας ενδιαφέρει.
Η αγάπη θέλει χρόνο, γιατί συνδέεται με την ψυχή που θέλει χρόνο να την μάθεις. Δώστε στην αγάπη την σημασία, τον χώρο και τον χρόνο που της αξίζει γιατί η ζωή χωρίς αγάπη είναι ανούσια.

lovebird

Μια Λευκή Σελίδα

Nelie Nelie
0 δευτ. ανάγνωσης

Ιούνης

dinigeor dinigeor
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση