Russian Doll

Γράφει ο Μάνος Βακόνδιος.

‘’Oh

Now I don’t hardly know her

But I think I could love her’’

Οι συγκεκριμένοι στίχοι προέρχονται από το τραγούδι «Crimson and Clover» (1968) του Tommy James και της μπάντας του The Shondells. Αποτελεί μέρος του soundtrack της σειράς Russian Doll, παραγωγής του Netflix.

Νομίζω πως η τελευταία φορά που ήθελα να γράψω κάτι σχετικά με σειρά ήταν το μακρινό πια 2014, και πιο συγκεκριμένα για τον πρώτο κύκλο του True Detective. Γενικότερα, δεν γράφω και σχολιάζω σειρές, για τον λόγο…Δεν υπάρχει λόγος, απλά δεν το κάνω.

Οι τρεις πρώτοι στίχοι του «Crimson and Clover» αντικατοπτρίζουν το πρώτο εικοσάλεπτο της σειράς, δηλαδή το πρώτο επεισόδιο. Αυτήν την κοπέλα με το πορτοκαλί, σγουρό μαλλί και την βραχνή φωνή δεν την ξέρεις καθόλου, αλλά ίσως και να την αγαπήσεις, όσο ξετυλίγεται ο μίτος της πλοκής. Η απίστευτα εύηχη λέξη crimson σημαίνει το επίσης εύηχο, πορφυρό. Στην ταινία «Πορφυρό Ρόδο του Καϊρου» ο Γούντι Άλλεν, με μια νοσταλγική και ρομαντική ματιά, βάζει την πρωταγωνίστριά του, Mia Farrow, να ερωτευτεί τον ηθοποιό που παίζει στην αγαπημένη της ταινία. Για αυτόν τον λόγο επισκέπτεται τον κινηματογράφο της γειτονιάς της κάθε μέρα. Με αυτόν τον τρόπο ξεφεύγει από την ασφυξία του σπιτιού της. Να τονιστεί πως αυτή η «έλλειψη οξυγόνου» δημιουργείται από τις αυταρχικές τάσεις του άντρα της.

‘’Sweet Birthday, baby’’

Στο Russian Doll, η κυνική-σατιρική ματιά των δημιουργών τοποθετεί την Nadia (Natasha Lyonne) σε μια μαρτυρική χρονική λούπα: να ακούει την παραπάνω φράση ξανά και ξανά και πιο συγκεκριμένα όταν πεθαίνει. Κάθε φορά που συμβαίνει ένα ατύχημα και σκοτώνεται, γυρίζει στη βραδιά του πάρτυ των 36ων γενεθλίων της. Η φράση αυτή, προερχόμενη από την πολύ καλή φίλη της, Maxime, η οποία οργάνωσε (αν δεχτούμε την αόριστη επανάληψη του γεγονότος, τότε το ρήμα οργάνωνε ταιριάζει καλύτερα) το συγκεκριμένο πάρτυ που μοιάζει να στελεχώνει επάξια αφενός την ειρωνική κατάσταση της ηρωίδας, αφετέρου τον καυστικό χαρακτήρα της σειράς.

Υπάρχει κάτι πιο σημαντικό στη ζωή από την ίδια την ζωή; Ο θάνατος, θα απαντήσουν οι απαισιόδοξοι. «Το να κοιτάς κατάματα την θνητότητά σου, είναι καλύτερο από διασκέδαση», απαντά Nadia στην Maxime, όταν την ρωτά για το αν διασκεδάζει. Η προοικονομία εντοπίζεται και σε άλλα σημεία, όπως στον διάλογο μεταξύ Nadia-Maxime για την κρίση της μέσης ηλικίας, με την Nadia να ισχυρίζεται ότι θα απορήσει με τον ίδιο της τον εαυτό αν καταφέρει και φτάσει στα 70-75. Η τραγική ειρωνεία και το ανεξάντλητο χιούμορ, που ξεπροβάλλουν από το καλογραμμένο σενάριο, λειτουργούν ως εργαλεία απεικόνισης μιας πραγματικότητας που φαίνεται να αγνοεί η ηρωίδα, αλλά και ο θεατής. Είναι αυτό που ζούμε πραγματικότητα;

Οι επαναλαμβανόμενοι θάνατοι της ηρωίδας δημιουργούν πολλά ερωτήματα. Υπάρχει μια δεύτερη ευκαιρία; Κι αν υπήρχαν πολλές τέτοιες ευκαιρίες, πως θα επιλέγαμε εκείνο το ηθικό κομμάτι που συμπορεύεται με εκείνο της ρουτίνας; Αν είχαμε πολλές ζωές, όπως σε ένα videogame, οι αποφάσεις που θα παίρναμε κάθε φορά, τι αντίκτυπο θα είχαν στον οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο; Είναι ο θάνατος το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να συμβεί στην ζωή του ανθρώπου; Ο υποβιβασμός της σημασίας του θανάτου και η γελοιοποίησή του, σε συνδυασμό με τις πραγματικά τραγικές στιγμές της σειράς, μας δείχνουν ότι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να συμβεί στην πραγματικότητα που ζούμε, είναι η ίδια η ζωή, καθώς λογίζεται ως ευκαιρία. Ο Λουκιανός στο Περί Θανάτου, διακωμωδεί τις αντιλήψεις για τον Κάτω Κόσμο και τον θάνατο. Ένας από τους χαρακτήρες του έργου του, ο Μίκυλλος, εξιστορεί με κωμικό τρόπο, αλλά και με λογικά επιχειρήματα, όντας πια στον Κάτω Κόσμο, το πόσο γελοίος και ανίσχυρος φαίνεται τώρα ένας τύραννος, σε αντίθεση με την εφήμερη δόξα και τα πλούτη που απέκτησε όσο ζούσε.

Όλα τα παραπάνω εξιστορούνται και απεικονίζονται στον καμβά μιας Νέας Υόρκης που μοιάζει να αναζητά τον χαρακτήρα της παράλληλα με την αναζήτηση της αλήθειας από την ηρωίδα. Αυτή η κοκκινωπή θαμπάδα που δημιουργείται στο βάθος των σκηνών, όταν η πρωταγωνίστρια περπατά στην πόλη, μαζί με τα κοντινά πλάνα στο πρόσωπό της, μας παρουσιάζουν έναν πιο ατμοσφαιρικό χαρακτήρα, σε συνδυασμό με εκείνο τα στοιχείο που θεμελιώνει το ρεαλιστικό στοιχείο: η απεικόνιση των αστέγων. Από αυτά τα σημεία, όπου συναντώνται ο ρεαλισμός με την εξιδανίκευση και την ωραιοποίηση (υπάρχουν σε μικρό βαθμό), η σάτιρα και το δράμα, ξεπροβάλλει εκείνο το θαμπό, κόκκινο φως που κυριαρχεί σε κάθε γωνιά της Νέας Υόρκης.

ManVak

Συγγραφική αποστολή

inner inner
1 δευτ. ανάγνωσης

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΙΔΕΩΝ

vasdrag vasdrag
0 δευτ. ανάγνωσης

JUKEBOX – ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

kikh kikh
1 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση