Ζώντας ξανά τη μελωδία

Ζώντας ξανά τη μελωδία Όταν άρχισα να ακούω μουσική, ανάμεσα στα λαϊκά και τα ρεμπέτικα του μπαμπά, είχα ξεχωρίσει το Pas de Deux ανάμεσα σε παλιές κασέτες. Η εκκωφαντική σιωπή ή η τρομακτική φασαρία, έσβηναν κάθε φορά που άκουγα Tchaikovsky. Όταν είχα νεύρα άκουγα μέταλ, οι Savatage με ηρεμούσαν. Η εφηβεία είχε την ένταση που δεν είχε ο χαρακτήρας μου. Στην τελική, το μαύρο θα είναι πάντα το χρώμα μου. Όταν είχα άγχος και θλίψη, ο Maceo, ο Paul και ο Ernan με χαλάρωναν και χαμογελούσα. Ένιωσα ευτυχία στο πρώτο μου πάρτυ. Φίλησα το απόλυτο χορεύοντας χωρίς αύριο, με ανθρώπους άγνωστους που δε τους φοβήθηκα. Τους ένιωσα. Γι’αυτό αγάπησα την techno. Όταν ήθελα να νιωθω cool ή sexy άκουγα RnB και όταν πάλι ήθελα να επαναστατήσω έβαζα τέρμα Ταφ Λάθος και Βήτα Πείς. Επαναπροσδιορίστηκα με τους στίχους των Στίχοιμα: ” Είδα τον κόσμο και κατάλαβα που ανήκω, μα δεν κατάλαβα τον κόσμο ούτε λίγο.” Όταν ήθελα να σου πω την αλήθεια σου έβαζα να ακούσεις τη μουσική μου. Σπίτι σου, σπίτι μου, στο αμάξι. Δε σου έλεγα κουβέντα, αλλά ένιωθα την ένταση. Συγχώρεσε με, αλλά η μουσική είναι το μόνο μου καταφύγιο. Όταν άρχισα να την καταλαβαίνω, ήθελα να τη φτιάχνω με τα χέρια μου. Δεν έχει περιορισμούς, μου θυμίζει πώς ξεκίνησα, ποιούς άφησα, ποιοί με άφησαν, δε με αφήνει να ξεχάσω, δε μου αρέσει να ξεχνάω. Και τώρα που βλέπω τη μουσική να παίρνει σάρκα και οστά, που βρήκα το ρυθμό της, που σε κάθε τι δικό της είμαι ο εαυτός μου, τώρα μπορώ και την χορεύω. Σου υπόσχομαι, δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που έβαλα την κασέτα να παίξει στο κασετόφωνο. Δε θα ξεχάσω το πρώτο τραγούδι που μου αφιέρωσαν στο σταθμό, ούτε το κομμάτι που έπαιζε όταν έχασα για πάντα κάτι που δε κερδίζεται. Μα πάνω από όλα δε θα ξεχάσω τι ένιωσα όταν με αγκάλιασες και ποιο τραγούδι χόρευε η ψυχή μου όταν χαμογέλασες. Όλα είναι μουσική.

Margie

Υμνώντας το Ιόνιο Πέλαγος

SOFIAAGRA SOFIAAGRA
0 δευτ. ανάγνωσης

Δάκρυα

m.thom m.thom
0 δευτ. ανάγνωσης

ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ

vasdrag vasdrag
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση