Χάνοντας ανθρώπους….

Κάποτε άκουσα πως οι άνθρωποι έχουμε την δύναμη να προσεγγίζουμε άλλους ανθρώπους με το μέρος μας. Ο χρόνος μας γίνεται ένας με τον δικό τους, οι ιδεολογίες μας συνυπάρχουν σε ένα ενιαίο πλαίσιο σκέψης και δράσης. Με μια λέξη, η συνθήκη αυτή χαρακτηρίζεται ως επικοινωνία. Η επικοινωνία, είναι η αφετηρία για μια σειρά αξιόλογων ή και μη δράσεων μέσα στην κοινωνία. Η συνύπαρξη, αποτελεί το έναυσμα για την ύπαρξη κάθε κοινωνικής δομής και δραστηριότητας. Ακόμη και αν μπορούμε, να νιώσουμε πράγματα μέσα μας, η λέξη συναίσθημα, αποκτά νόημα και υπόσταση, μόνο μέσω της διάδρασης. Η μοναξιά, δεν ορίζει καμία συναισθηματική κατάσταση. Αν είμαι χαρούμενος, ή λυπημένος, η χαρά, η λύπη, είναι μια κατάσταση που βιώνω μέσα μου, ωστόσο προκύπτει από τα λόγια και την συμπεριφορά κάποιου ανθρώπου με τον οποίο επικοινωνώ.

Κάνοντας αναδρομή, γυρνώντας με την σκέψη, στην προηγούμενη δεκαετία της ζωής μου, πάντα ήξερα ότι αυτό που με περιμένει, είναι μια ζωή πολλών συναισθημάτων. Το να κοιτάς βαθύτερα στην ψυχή των ανθρώπων που συναναστρέφεσαι, αποτελεί πλεονέκτημα, μόνο αν δεν πληγώνεσαι από τα κίνητρα και τις φιλοδοξίες τους. Μόνο αν δεν ενθουσιάζεσαι υπερβολικά από αυτά που λένε. Από μικρός ήξερα, πως οι άνθρωποι θα αποτελέσουν το στήριγμα μου. Ότι θα κατέβαλα κάθε είδους προσπάθεια, για να τους στηρίξω. Γνώριζα όμως, ότι θα πληγωνόμουν βαθύτατα, όταν αποτύγχαναν να αποτελούν ουσιαστικά μέρος της ζωής μου. Η Ιστορία των ανθρώπων, δεν φημίζεται για την ευδαιμονία της. Μέσα στους αιώνες τα μεγάλα λόγια, γίνονται ξεχασμένες υποσχέσεις, οι μεγάλες πράξεις, γίνονται αποδείξεις εγωισμού. Παρόλα αυτά δεν έπαψα να έχω ως στόχο να σκοτώσω το εφήμερο, για να αναδείξω την μονιμότητα.

Οι ανθρώπινες σχέσεις, οφείλουν να μην αποτελούν προϊόν συγκυριών, να μην είναι αποτέλεσμα συμφέροντος και εκμετάλλευσης. Νιώθω τυχερός, γιατί μέσα στα χρόνια, γνώρισα ανθρώπους με γνήσια συναισθήματα, που όμως ξέχασαν εύκολα πως η γνησιότητα προδίδεται όταν επαναπαύεσαι. Η αυθεντική και τίμια συμπεριφορά, οφείλει πάντα να αγωνίζεται, πάντα να δίνει, πάντα να είναι εκεί, ξεπερνώντας τον χρόνο και τον τόπο. Πόσες ανθρώπινες σχέσεις, αποδείχτηκαν γνήσιες, μόνο επειδή έπαιρναν από εσένα; Η προσήλωση τους, αποδείχτηκε επίπλαστη. Μια καλογυαλισμένη επιφάνεια, που ράγισε μόλις εκτέθηκε στην ατμόσφαιρα. Λένε, όμως πως μέσα από τα ραγίσματα, αναδεικνύεται η ελπίδα. Μέσα από όλες αυτές τις απογοητεύσεις, έμαθα και συνεχίζω να μαθαίνω ποιοι είναι αληθινοί και αφοσιωμένοι, ποιοι είναι αυτοί που δεν λογαριάζουν την απόσταση, τον χρόνο και σε σκέφτονται. Η σκέψη ξεπερνά τις αδυναμίες που δημιουργούνται από τον υλισμό της επικοινωνίας. Τάσσομαι μαζί τους και ελπίζω πως είμαι ένας από αυτούς.

Το μάθημα που πήρα σε αυτήν την ζωή, είναι πως εύκολα προσπερνάς, δύσκολα όμως ξεπερνάς. Κρατάω όλα όσα καλά και ποιοτικά πήρα και δεσμεύομαι απέναντι στον εαυτό μου και στους άλλους, με την ηθική, την τιμιότητα και την αλήθεια…Για οτιδήποτε τα αντιβαίνει, δεν υπάρχει πια χρόνος…. 

meletis.deskos

Αφήστε μια απάντηση