Η έλευση ενός αγνώστου – 1το απόσπασμα από το μυθιστόρημα

Δεν μου κάνει καλό το βαυκάλημα, κάθε άλλο, έτσι οι σκέψεις έρχονται πιο απρόσμενες και με πνίγουν. Δεν μ’ αφήνουν στιγμή να ηρεμήσω, μουρμουρίζουν μέσα μου και μου λένε… Αφού ακόμα δεν έμαθες να ζεις, όπως θέλεις, ή μάλλον να στο πούμε καλύτερα. Δεν μάθατε κι οι δυο μας ποτέ να ζείτε, όπως θέλατε εσείς. Δεν σας άφησαν ποτέ να μάθετε, ότι η ψυχή σας όριζε. Τρέχατε πίσω απ’ όσα έπρεπε να γίνουν, από σας για τους άλλους και ποτέ δεν κάνατε κάτι για σας. Άφησε τον έτσι, τώρα ζει ότι δεν έζησε, τώρα είναι πάλι παιδί, είναι πάλι το παιδί που ποτέ του δεν πρόλαβε να ζήσει. Τότε, έκανε κάτι, αντέδρασε κι έφυγε. Κάτι τον έπνιγε, που εσύ δεν το γνωρίζεις, αλλά και να το γνώριζες, ποτέ σου δε θα το καταλάβαινες. Γιατί κι εσύ ήσουν ένα παιδί, που όλα ίδια έπρεπε να τα έκανες και τα έκανες. Κράτα τον απλά, τρυφερά και μη θέλεις να τον κάνεις όπως είσαι εσύ, γιατί κι εσύ δε θέλεις να είσαι, έτσι όπως είσαι… 

Αν κάνουμε λάθος, να μας το πεις, αλλά είσαι σίγουρη πως δεν κάνουμε. Γι’ αυτό μη κλαίγεσαι, άσε τη ψυχή σου να σου μιλήσει, ζήσε μαζί του. Ότι βλέπετε κι ακούτε αυτή τη στιγμή, δεν είναι παρά ένα όνειρο. Ονειρεύεστε τώρα, αυτή τη στιγμή. Ονειρεύεστε, με τον εγκέφαλο ξύπνιο. Τα όνειρα είναι η κύρια λειτουργία του νου κι ο νους ονειρεύεται 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Ονειρεύεται όταν ο εγκέφαλος είναι ξύπνιος κι ονειρεύεται επίσης όταν ο εγκέφαλος κοιμάται. Η διαφορά είναι ότι όταν ο εγκέφαλος είναι ξύπνιος, υπάρχει ένα πλαίσιο ύλης που μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα με ένα γραμμικό τρόπο. Όταν πηγαίνουμε για ύπνο δεν υπάρχει αυτό το πλαίσιο και το ‘νειρο έχει την τάση να αλλάζει συνεχώς. Οι άνθρωποι ονειρεύονται αδιαλείπτως. 
Πριν γεννηθούμε, οι άνθρωποι πριν από εμάς δημιούργησαν ένα μεγάλο εξωτερικό όνειρο, που ονομάσαμε, το ‘νειρο της κοινωνίας, ή το ‘νειρο του πλανήτη. Το ‘νειρο του πλανήτη είναι το συλλογικό όνειρο εκατομμυρίων μικρότερων, ατομικών ονείρων, τα οποία όλα μαζί δημιουργούν ένα όνειρο μιας οικογένειας, ένα όνειρο μιας κοινότητας, ένα όνειρο μιας πόλης, ένα όνειρο μιας χώρας και τελικώς, ένα όνειρο ολόκληρης της ανθρωπότητας. Το ‘νειρο του πλανήτη, περιλαμβάνει το σύνολο των κανόνων της κοινωνίας, τις πεποιθήσεις της, τους νόμους της, τις θρησκείες της, τους διαφορετικούς πολιτισμούς και τους τρόπους να υπάρχεις, τις κυβερνήσεις της. Τα σχολεία, κοινωνικά γεγονότα και τις διακοπές. Γεννιόμαστε με την ικανότητα να μάθουμε πως να ονειρευτούμε και οι άνθρωποι που ζουν πριν από εμάς, μας μαθαίνουν πώς να ονειρευτούμε με το τρόπο που οι κοινωνίες ονειρεύονται. 
Το εξωτερικό όνειρο έχει τόσους πολλούς κανόνες, έτσι ώστε όταν ένα παιδί γεννιέται, προσελκύουμε τη προσοχή του παιδιού κι εισάγουμε αυτούς τους κανόνες στο μυαλό του. Το εξωτερικό όνειρο χρησιμοποιεί τη μαμά και το μπαμπά, τα σχολεία και τη θρησκεία για να μας διδάξει πως να ονειρευτούμε. Προσοχή, είναι η ικανότητα που έχουμε να κάνουμε διακρίσεις και να εστιάζουμε μόνον σ’ αυτό που θέλουμε να αντιληφθούμε. Μπορούμε να αντιληφθούμε χιλιάδες πράγματα ταυτοχρόνως, αλλά χρησιμοποιώντας την προσοχή μας, μπορούμε να κρατάμε οτιδήποτε θέλουμε να αντιληφθούμε, στο προσκήνιο του μυαλού μας. Οι ενήλικες γύρω μας προσελκύουν τη προσοχή μας και βάζουν πληροφορίες μέσα στο μυαλό μας, μέσω της επανάληψης. Μ’ αυτό τον τρόπο, μάθαμε το οτιδήποτε γνωρίζουμε. Με τη χρήση της προσοχής μας, μάθαμε ολόκληρη τη πραγματικότητα, ένα ολόκληρο όνειρο. 
Μάθαμε πώς να συμπεριφερόμαστε στη κοινωνία, τι να πιστεύουμε και τι όχι. Τι είναι αποδεκτό και τι δεν είναι, τι είναι καλό και τι είναι κακό, τι είναι όμορφο και τι είναι άσχημο, τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Ήταν ήδη εκεί όλα. όλη αυτή η γνώση, όλοι αυτοί οι κανόνες κι οι αντιλήψεις για το πως πρέπει να συμπεριφερθείς, ζώντας σ’ αυτό τον κόσμο. Όταν ήσουν στο σχολείο, καθόσουν σε μια μικρή καρέκλα κι έδινες τη προσοχή σου σ’ αυτά που σου δίδασκε ο δάσκαλος. Όταν πήγες στην εκκλησία, έδωσες την προσοχή σου σ’ αυτά που σου έλεγαν ο παπάς, ή ο λειτουργός. Είναι της ίδιας βαρύτητας με τη Μαμά και το Μπαμπά, αδελφούς κι αδελφές. Όλοι προσπαθούν να προσελκύσουν τη προσοχή σου. Μαθαίνουμε επίσης να προσελκύουμε τη προσοχή άλλων ανθρώπων και αναπτύσσουμε μια ανάγκη για προσοχή, η οποία μπορεί να γίνει πολύ ανταγωνιστική. Τα παιδιά ανταγωνίζονται για τη προσοχή των γονιών τους, των δασκάλων τους, των φίλων τους. ”Κοίτα με!! 
Κοίτα τι κάνω!! Έι, εδώ είμαι”. Η ανάγκη για προσοχή γίνεται πολύ ισχυρή κι εξακολουθεί ως την ενηλικίωση. Το εξωτερικό όνειρο προσελκύει τη προσοχή μας και μας διδάσκει τι να πιστεύουμε, ξεκινώντας με τη γλώσσα που μιλάμε. Η γλώσσα που μιλάμε είναι ο κώδικας για κατανόηση κι επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους. Κάθε γράμμα, κάθε λέξη σε κάθε γλώσσα, είναι μια συμφωνία. Μόλις κατανοήσουμε το κώδικα, η προσοχή μας προσελκύεται κι η ενέργεια μεταφέρεται από το ένα άτομο, στο άλλο. Δεν ήταν η επιλογή σου να μιλήσεις Ελληνικά. Δεν επέλεξες τη θρησκεία σου, ή τις ηθικές αξίες σου, υπήρχαν ήδη εκεί πριν γεννηθείς. Ποτέ δεν είχαμε την ευκαιρία να επιλέξουμε τι θα πιστέψουμε και τι να μη πιστέψουμε. Ποτέ δεν επιλέξαμε ακόμη και τις μικρότερες από αυτές τις συμφωνίες. Δεν επιλέγουμε καν το όνομά μας. 
Ως παιδιά, δεν είχαμε την ευκαιρία να επιλέξουμε τα πιστεύω μας. Αλλά συμφωνήσαμε με τις πληροφορίες που πέρασαν σε εμάς, από το ‘νειρο του πλανήτη μέσω άλλων ανθρώπων. Ο μόνος τρόπος για την αποθήκευση πληροφοριών, είναι η συμφωνία. Το εξωτερικό όνειρο ίσως να προσελκύσει την προσοχή μας, αλλά εάν δεν συμφωνήσουμε, δεν αποθηκεύουμε τη συγκεκριμένη πληροφορία. Μόλις όμως συμφωνήσουμε, το πιστεύουμε κι αυτό ονομάζεται πίστη. Το να έχεις πίστη, είναι να πιστεύεις άνευ όρων. Αυτός είναι ο τρόπος που μαθαίνουμε ως παιδιά. Τα παιδιά πιστεύουν οτιδήποτε πουν οι ενήλικοι. Συμφωνούμε μαζί τους κι η πίστη μας είναι τόσο ισχυρή, που το σύστημα πεποιθήσεων ελέγχει ολόκληρο το ‘νειρο της ζωής μας. Δεν επιλέξαμε αυτές τις πεποιθήσεις κι ίσως να έχουμε εξεγερθεί εναντίον τους, αλλά δεν είμαστε αρκετά δυνατοί, για να νικήσουμε. Το αποτέλεσμα, είναι η υποταγή μας στις πεποιθήσεις με τη συμφωνία μας. 
Ονομάζω αυτή τη διαδικασία, η εξημέρωση των ανθρώπων. Και μέσω αυτής της εξημέρωσης, μαθαίνουμε πως να ζούμε και πως να ονειρευτούμε. Στην εξημέρωση των ανθρώπων, οι πληροφορίες από το εξωτερικό όνειρο μεταφέρονται στο εσωτερικό όνειρο, δημιουργώντας ολόκληρο το σύστημα πεποιθήσεών μας. Πρώτα, το παιδί μαθαίνει τα ονόματα των πραγμάτων: Μαμά, Μπαμπάς, γάλα, μπουκάλι. Μέρα με τη μέρα στο σπίτι, στο σχολείο, στην εκκλησία κι από την τηλεόραση, διδασκόμαστε πως να ζήσουμε, ποιου είδους συμπεριφορά είναι αποδεκτή. Το εξωτερικό όνειρο μας διδάσκει πώς να είμαστε άνθρωποι. Έχουμε μια ολόκληρη αντίληψη του τι είναι ”γυναίκα” και του τι είναι ”άντρας”. Και μαθαίνουμε επίσης να κρίνουμε, κρίνουμε τους εαυτούς μας, κρίνουμε άλλους ανθρώπους, κρίνουμε τους γείτονες. 
Τα παιδιά εξημερώνονται με τον ίδιο τρόπο που εξημερώνουμε ένα σκύλο, μια γάτα, ή οποιοδήποτε άλλο ζώο. Για να διδάξουμε ένα σκυλί, το τιμωρούμε και του δίνουμε επαίνους. Εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας τα οποία αγαπούμε τόσο πολύ, με τον ίδιο τρόπο που εκπαιδεύουμε οποιοδήποτε κατοικίδιο ζώο, με ένα σύστημα τιμωρίας και ανταμοιβής. Μας λένε ”Είσαι καλό αγόρι”, ή ”Είσαι καλό κορίτσι”, όταν κάνουμε ότι η Μαμά κι ο Μπαμπάς θέλει να κάνουμε. Όταν δεν το κάνουμε, είμαστε ένα ”κακό κορίτσι”, ή ένα ”κακό αγόρι”. Όταν παρενέβην τους κανόνες τιμωρηθήκαμε. Όταν συμμορφωνόμασταν με τους κανόνες, πήραμε ανταμοιβή. Τιμωρηθήκαμε πολλές φορές μέσα σε μια μέρα κι επίσης ανταμειφτήκαμε πολλές φορές μέσα σε μια μέρα. Σύντομα μάθαμε να φοβόμαστε την τιμωρία όπως και το να μην λαμβάνουμε την ανταμοιβή. Η ανταμοιβή είναι η προσοχή που λάβαμε από τους γονείς μας κι από άλλους όπως αδέλφια, δασκάλους και φίλους. Σύντομα αναπτύξαμε μι’ ανάγκη να προσελκύουμε την προσοχή άλλων ανθρώπων, έτσι ώστε να πάρουμε την ανταμοιβή. 
Με την ανταμοιβή νοιώθουμε ευχάριστα και συνεχίζουμε να κάνουμε ότι οι άλλοι θέλουν να κάνουμε, για να πάρουμε την ανταμοιβή. Μ’ αυτό το φόβο της τιμωρίας και το φόβο του να μην πάρουμε την ανταμοιβή, αρχίζουμε να προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε άλλους, μόνο να είμαστε αρκετά καλοί, για κάποιον άλλο. Προσπαθούμε να ευχαριστήσουμε τη Μαμά και το Μπαμπά, προσπαθούμε να ευχαριστήσουμε τους δασκάλους στο σχολείο, προσπαθούμε να ευχαριστήσουμε την εκκλησία κι έτσι αρχίζουμε να υποκρινόμαστε. Προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε, διότι φοβόμαστε την απόρριψη. 
Ο φόβος της απόρριψης γίνεται ο φόβος, του να μην είμαστε αρκετά καλοί. Τελικώς, γινόμαστε κάποιος άλλος. Γινόμαστε ένα αντίγραφο των πεποιθήσεων της Μαμάς, των πεποιθήσεων του Μπαμπά, των πεποιθήσεων της κοινωνίας και των πεποιθήσεων της θρησκείας. Όλες οι φυσικές τάσεις μας, χάθηκαν κατά τη διαδικασία της εξημέρωσης. Κι όταν είμαστε αρκετά μεγάλοι ώστε να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε, μαθαίνουμε τη λέξη ”όχι”. Οι ενήλικες λένε, ”Μη κάνεις αυτό και μη κάνεις εκείνο”. Εξεγειρόμαστε και λέμε, ”Όχι”, διότι υπερασπιζόμαστε την ελευθερία μας. Θέλουμε να είμαστε ο εαυτός μας, αλλά είμαστε πολύ μικροί κι οι ενήλικοι είναι μεγάλοι και δυνατοί. Μετά από ορισμένο χρονικό διάστημα φοβόμαστε, διότι ξέρουμε ότι κάθε φορά που κάνουμε κάτι λάθος, πρόκειται να τιμωρηθούμε. Η εξημέρωση είναι τόσο ισχυρή, ώστε μετά από κάποιο διάστημα στη ζωή μας, δεν χρειαζόμαστε κάποιον να μας εξημερώσει παραπάνω. Δεν χρειαζόμαστε τη Μαμά, ή το Μπαμπά, το σχολείο, ή την εκκλησία να συνεχίσει να μας εξημερώνει. Είμαστε τόσο καλά εκπαιδευμένοι, που εξημερώνουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας. 
Είμαστε ένα αυτοματοποιημένο εξημερωμένο ζώο. Μπορούμε πλέον να εξημερώσουμε τους εαυτούς μας κατά το ίδιο σύστημα πεποιθήσεων που μας δόθηκε και να χρησιμοποιήσουμε το ίδιο σύστημα της τιμωρίας κι ανταμοιβής. Τιμωρούμε τον εαυτό μας όταν δεν ακολουθούμε τους κανόνες, σύμφωνα με το σύστημα πεποιθήσεών μας, ανταμείβουμε τους εαυτούς μας, όταν είμαστε το ”καλό αγόρι”, ή το ”καλό κορίτσι”. Όπως ακριβώς κι η κυβέρνηση έχει ένα βιβλίο με νόμους, που κυβερνά το ‘νειρο της κοινωνίας. Το σύστημα πεποιθήσεών μας είναι το βιβλίο των νόμων που κυβερνά το μυαλό μας. Χωρίς αμφιβολία, οτιδήποτε βρίσκεται μέσα σ’ αυτό το Βιβλίο του Νόμου, αυτό είναι η αλήθεια μας. 
Βασίζουμε όλες τις κρίσεις μας κατά το Βιβλίο του Νόμου, ακόμη κι αν αυτές οι κρίσεις αντιβαίνουν την ίδια εσωτερική φύση μας. Ακόμη κι ηθικοί νόμοι όπως οι Δέκα Εντολές, είναι προγραμματισμένες μέσα στο μυαλό μας κατά τη διαδικασία της εξημέρωσής μας. Μια – μια, όλες αυτές οι συμφωνίες πηγαίνουν στο Βιβλίο του Νόμου και αυτές οι συμφωνίες κυβερνούν το ατομικό μας όνειρο. Υπάρχει κάτι στο μυαλό μας που κρίνει τους πάντες και τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του καιρού, του σκύλου, της γάτας – οτιδήποτε. Ο εσωτερικός Κριτής, χρησιμοποιεί ότι υπάρχει μέσα στο Βιβλίο του Νόμου μας, για να κρίνει οτιδήποτε κάνουμε και δεν κάνουμε, οτιδήποτε. Σκεφτόμαστε και δεν σκεφτόμαστε κι οτιδήποτε αισθανόμαστε και δεν αισθανόμαστε. Οτιδήποτε ζει κάτω από το τυραννικό καθεστώς, αυτού του Κριτή. Κάθε φορά που κάνουμε κάτι που αντιβαίνει το Βιβλίο του Νόμου, ο Κριτής λέει… είμαστε ένοχοι και χρειάζεται να τιμωρηθούμε, θα έπρεπε να ντρεπόμαστε. Αυτό συμβαίνει πολλές φορές τη μέρα, μέρα τη μέρα, καθ’ όλη τη ζωή μας. Υπάρχει ένα άλλο κομμάτι μας, που λαμβάνει τις κρίσεις κι αυτό το κομμάτι ονομάζεται, το Θύμα. Το Θύμα φέρει την ευθύνη, την ενοχή και τη ντροπή. Είναι αυτό το κομμάτι μας που λέει:
”Καημένε, δεν είμαι αρκετά καλός, δεν είμαι αρκετά έξυπνος, δεν είμαι αρκετά ελκυστικός, δεν είμαι άξιος της αγάπης, τι κρίμα”. Ο Αρχι – Κριτής συμφωνεί και λέει, ”Ναι, δεν είσαι αρκετά καλός”.
Κι όλο αυτό είναι βασισμένο σ’ ένα σύστημα πεποιθήσεων, που ποτέ δεν επιλέξαμε να πιστέψουμε. Αυτές οι πεποιθήσεις είναι τόσο ισχυρές, ώστε ακόμη και χρόνια αργότερα, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με νέες αντιλήψεις και προσπαθούμε να πάρουμε τις δικές μας αποφάσεις βρίσκουμε, ότι αυτές οι πεποιθήσεις ακόμη ελέγχουν τις ζωές μας. Οτιδήποτε αντιβαίνει, το Βιβλίο του Νόμου θα προκαλέσει μια παράξενη αίσθηση στο ηλιακό σου πλέγμα κι ονομάζεται φόβος. Παραβαίνοντας τους κανόνες στο Βιβλίο του Νόμου, ανοίγει τις συναισθηματικές πληγές σου. Κι η αντίδρασή σου είναι να δημιουργήσεις συναισθηματικό δηλητήριο. Διότι ακόμη κι αν το Βιβλίο του Νόμου είναι λάθος, σε κάνει να νοιώθεις ασφαλή. Οτιδήποτε αμφισβητεί αυτά που πιστεύεις, θα σε κάνει να νοιώσεις ανασφαλή. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μεγάλη τόλμη για να αμφισβητήσουμε τις ίδιες μας τις πεποιθήσεις. Διότι ακόμη κι αν γνωρίζουμε ότι δεν επιλέξαμε αυτές τις πεποιθήσεις, είναι επίσης αλήθεια ότι συμφωνήσαμε ως προς αυτές. Η συμφωνία είναι τόσο ισχυρή, ώστε ακόμη κι αν καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ιδέα είναι αναληθής, νοιώθουμε ωστόσο την ευθύνη, την ενοχή και την ντροπή που προκύπτουν, αν πάμε ενάντια σε αυτούς τους κανόνες. Όλοι αυτοί οι νόμοι υπάρχουν στο μυαλό μας, τους πιστεύουμε κι ο Κριτής μέσα μας βασίζει οτιδήποτε σ’ αυτούς τους κανόνες. Ο Κριτής διατάζει και το Θύμα υποφέρει την ενοχή και τη τιμωρία, αλλά ποιος λέει πως υπάρχει δικαιοσύνη σ’ αυτό το όνειρο; Η πραγματική δικαιοσύνη πληρώνει μόνο μια φορά για κάθε σφάλμα. 
Η πραγματική αδικία πληρώνει περισσότερες από μια φορές για κάθε σφάλμα. Πόσες φορές πληρώνουμε για κάθε σφάλμα; Η απάντηση είναι χιλιάδες φορές. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο, επάνω στη Γη που πληρώνει χιλιάδες φορές, για το ίδιο σφάλμα. Τα υπόλοιπα ζώα πληρώνουν μια φορά για κάθε σφάλμα που κάνουν. Αλλά όχι εμείς. Έχουμε πολύ δυνατή μνήμη. Κάνουμε ένα σφάλμα, κρίνουμε τους εαυτούς μας, βρίσκουμε τους εαυτούς μας ένοχους και τιμωρούμε τους εαυτούς μας. Εάν η δικαιοσύνη υπάρχει, τότε αυτό ήταν αρκετό, δεν χρειάζεται να το κάνουμε ξανά. Αλλά κάθε φορά που θυμόμαστε, κρίνουμε τους εαυτούς μας και πάλι, είμαστε και πάλι ένοχοι και τιμωρούμε τους εαυτούς μας ξανά… και ξανά… και ξανά… ΕΙΣΑΙ ένας ΘΕΟΣ, σε ΑΜΝΗΣΙΑ…
Απόσπασμα από 
Ο Αχνός στον Καθρέφτη – Don Miguel Ruiz

Copyright 2016 
Mona Perises

MonaP

Η Ακατοίκητη Γη (Τελευταίο Μέρος)

NtinosLo NtinosLo
11 δευτ. ανάγνωσης

Η Ακατοίκητη Γη (Μέρος Z’ και H ‘)

NtinosLo NtinosLo
4 δευτ. ανάγνωσης

Πολύχρωμος Θάνατος

iwannapo iwannapo
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση