Η έλευση ενός αγνώστου – 2ρο απόσπασμα από το μυθιστόρημα

Φεύγοντας είπε κι αυτά……
«Εεεε… εσύ με τα μαύρα, κοίταξε με, εδώ είμαι και σε περιμένω…»
Ένα είναι βέβαιο, ότι δεν είναι καλά στα μυαλά του και μάλλον είναι έτσι από μι’ αγάπη που τον άφησε, ή την έχασε και τώρα έγινε η σκιά του εαυτού του… Το όνομά του δεν το είπε φεύγοντας, κάποια στιγμή όμως το άκουσα που το έλεγε και το έφερε σε μένα ο αέρας. Όταν πήρε τον δρόμο να φύγει, γυρνάω να τον δω από πίσω, έχει ένα κασκέτο ναυτικό, γεμάτο αρμύρα στο κεφάλι του και τα μαλλιά του είναι αρκετά μακριά. Αν δεν κάνω λάθος, πρέπει να τον λένε Στρατή, το άκουσα μια μέρα που το έλεγαν στο χωριό Τον είδαν να τριγυρνά και τον ρώτησαν πως τον λένε. 
Στρατή έλεγαν κι έναν άντρα που χάθηκε πριν από 35 χρόνια και δεν γύρισε ποτέ. Εκείνος ήταν για μένα, η χαμένη μου αγάπη. Τότε είχαν πει πως τον πήρε η θάλασσα και τον κράτησε στο βυθό της. Εκείνος ο χαμός, έγινε η αιτία ακόμα να φοβάμαι να βουτήξω τα πόδια μου, στα νερά της. Εγώ είμαι η Αντιγόνη, ετών 55, είμαι μια πρώην υπάλληλος μιας άχρονης ανιδιοτελούς, πολυσύχναστης ζωής και μιας πολυμήχανης εταιρείας αισθημάτων και συναισθημάτων, Τώρα βαδίζω βαριά, σα μια διερχόμενη στα τουριστικά μονοπάτια και στ’ αξιοθέατα της πολύ κοντής και ταλαίπωρης ζωής μου. Ήμουν η Αντιγόνη των πάντων και τώρα προσπαθώ να γίνω, η Αντιγόνη του εαυτού μου. Εκείνος πριν λίγο με φώναξε Μύρνα, μ’ άρεσε έτσι όπως το είπε, με πάθος…
«Έμαθα πως το όνομά σου είναι Μύρνα και σε ρωτάω, αν είσαι λυπημένη, στη καρδιά μου έχει μέρος για σένα.»
Περπατάω, σκέφτομαι και μέχρι να φτάσω στο σπίτι μου, πρέπει να βάλω τις σκέψεις μου στην ίδια κι αλάνθαστη ευθεία. Η εσωτερική μου βεβαίωση είναι αληθινή κι ουσιώδης, όταν είναι καθαρή η πρόθεση των ενεργειών και των πράξεων μου. Είναι αυτά που βλέπω, κάνω κι αισθάνομαι, τα συναισθήματα, είναι ο ψεύτικος κόσμος της Γης. Γι’ αυτό δεν πρέπει να μπερδεύομαι και πολύ με τα θνητά συναισθήματα, διότι μ’ αυτά, θα περάσω στον αντίθετο δρόμο. Αυτός είναι ένας πολύ απλός τρόπος, για να διακρίνω την αλήθεια ”που στην ουσία πρέπει όλους να μας οδηγεί”. Νιώθω κι έχω οδηγό μου τις σκέψεις μου, που δεν έχουν καμία αρνητική ενέργεια μέσα τους. 
Εμείς οι άνθρωποι, έχουμε μέσα μας τον καλύτερο αναλυτή ψεύδους, αρκεί να μπορούμε να διακρίνουμε την ομορφιά μας, από την αρνητική μας σκέψη. Η ενέργεια κι η συνείδηση μας συμβάλλει σ’ αυτό τα μέγιστα, με θετική σκέψη και ποτέ μ’ αρνητική, έτσι ώστε να μας οδηγεί, αποκλειστικά στη ζωή μας. Οποιαδήποτε αρνητική σκέψη στη ζωή μας, προέρχεται απ’ αυτόν εδώ το ψεύτικο κόσμο και γι’ αυτό πρέπει να αποβάλλουμε οτιδήποτε αρνητικό, διότι το αρνητικό, θα μας φέρει το αρνητικό… Το θετικό, το θετικό μεν, αλλά με ροή προς το αρνητικό δε… Ενώ το όμορφο, μόνο στο όμορφο μας οδηγεί…!! Κι αυτός είναι ο νόμος, για να μη χαθούμε…!! Μήπως, τι είναι ο χρόνος, είναι ότι κι η ζωή, είναι το σύμπαν ολόκληρο; 
Είναι ένας κύκλος, όπου ζουν μέσα σ’ αυτό το σύμπαν, τα θνητά όντα και μετρούν τη θνητή τους ζωή, πάνω σε μια απειροελάχιστη κουκκίδα… Που βρίσκεται χαμένη μέσα σε μια απέραντη θάλασσα, από μικρές κουκκίδες άμμου, ή λίγο πιο μεγάλες πέτρες… Και πάλι από την άλλη, οτιδήποτε ανήκει σ’ αυτό το σύμπαν, αυτό τον τρισδιάστατο κόσμο, είναι απλά ένα τίποτα; Κι αυτό, διότι όπου υπάρχει ένας κύκλος και το σύμπαν που περιφέρεται κυκλικά, είναι σαν μια φούσκα, σαν ένα μπαλόνι γεμάτο άμμο κι αέρα. Ζεις σαν φυλακισμένος, είσαι για πάντα σκλαβωμένος και νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος, αυτό είναι η χειρότερη σκλαβιά!! Όλοι αυτό νομίζουμε, ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου, ενώ ζούμε πάνω σε μι’ απειροελάχιστη κουκκίδα άμμου. Είναι σφαιρική, ή κυκλική, όπου κάνουμε κύκλους μέσα από το φως κάθε ημέρας και το σκοτάδι κάθε νύχτας… Αυτό τι μου λέει εμένα; 
Μου λέει, πως τελικά το φως και το σκοτάδι, είναι ως ένα μαζί. Αυτό που ζούμε, δεν είναι η ζωή, δεν είναι ο θάνατος. Εμείς όμως, τα ζούμε και τα δυο μαζί, τη ζωή και το θάνατο. Ζούμε και τη λύπη και τη χαρά, τη ματαιότητα και την ελπίδα. Όλα είναι συνεχώς σ’ έναν αέναο κύκλο κι εμείς τα μετράμε σαν αληθινά, μέσα από το χρόνο, τη ζωή και το θάνατο. Όμως τι είναι ο χρόνος; Είναι η ψευδαίσθηση, ότι ζούμε το παρόν ως πραγματικό αναλλοίωτο κι υπάρχων!! Υπάρχει όμως το παρόν; Το παρόν είναι μι’ ακαριαία στιγμή, διότι τα πάντα κινούνται κι ότι κινείται, δεν έχει σταθερό σημείο… Άρα, πως είναι δυνατό αυτό να το ορίσουμε ως παρόν, κάτι που κινείται μέσα σ’ ένα κύκλο, ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον; Δεν υπάρχει παρόν, ούτε και το τώρα υπάρχει. Αυτό που στρεβλωμένα θεωρούμε ως παρόν, είναι ήδη το παρελθόν, το οποίο ήρθε από το μέλλον και το μέλλον ήρθε από το παρελθόν. Όλα κινούνται κυκλικά μέσα στο σύμπαν, σε μια αέναη κυκλική περιστροφή, δίχως το παρόν, το σύμπαν είναι ένας κύκλος, από τον μικρότερο, έως τον μεγαλύτερο κύκλο. Και ζούμε συνέχεια σ’ επανάληψη, κάτι που έχει ήδη συμβεί. Θέλουμε δεν θέλουμε όμως, είμαστε εδώ και πρέπει να ζήσουμε. Καλή, ή άσχημη, οι πιο πολλοί από μας, αυτή τη ζωή έχουμε πάνω στη γη. Κι εγώ τώρα, που μεγάλωσα το έμαθα και φωνάζω βαθιά μέσα στη ψυχή μου, τρυφερά και ψιθυριστά …
«Ζωή μου, πολλές φορές σε φοβήθηκα, αλλά ποτέ μου δεν σ’ αποποιήθηκα, γύρισα πίσω, για να σε αργοπερπατήσω… Το ποτάμι πηγαίνει πάντα μπροστά κι εγώ διάλεξα να πέσω μέσα και μπορεί να γίνω, η ηρωίδα της ζωής μου. Αν διάλεγα να βαδίσω σε μι’ όχθη, θα κρατούσα μόνο μι’ απόχη και θα έλεγα πως θέλω να σώσω, μόνο τη ζωή μου. Αν διάλεγα την άλλη όχθη, που είναι η σκοτεινή, θα μ’ έτρωγε το σκοτάδι και δεν θ’ άφηνα πίσω μου, την παραμικρή ανάμνηση. Το καλύτερο ήταν, να πέσω μέσα στο νερό, να κολυμπήσω κι αυτό έκανα… Και τώρα, όποιον πάρει ο χάρος, έτσι θα πω μια μέρα, πως επιτέλους έκανα κάτι και για μένα κι έσωσα, τη καρδιά και τη ψυχή μου.»
Μάταια προσπαθώ να τον μεταπείσω, βιάζετε πολύ να θυμηθεί και θέλει να τα κάνει όλα, σε μια μέρα. Είναι ήδη ντυμένος και με το κασκέτο στο κεφάλι, λόγω ότι του έχω πει, να μη βγαίνει στο δρόμο όπως – όπως. Μιας και δεν με περιμένει να ετοιμαστώ, του εύχομαι καλό δρόμο και φεύγει σαν αστραπή. Μένω στο σπίτι και προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου. Χίλιες γυναικείες σκέψεις μέσα στο μυαλό μου, σαλτάρουν, βγαίνουν και ξανάρχονται. Η Μύρνα με τα ‘κροδάχτυλά της, μου μάτωσε τη ψυχή… Θυμάμαι τα λόγια που μου ‘πε για ‘κείνη, τη πρώτη μέρα που μου μίλησε…
«Με τα ‘κροδάχτυλα της, είναι σαν να σκορπάει στον ορίζοντα χρωματιστά στολίδια, μετά βάφει τις άκρες του ουρανού, με το βλέμμα της. Πάνω στα σύννεφα, βάζει μια σκάλα για να ‘νέβει ακόμα πιο ψηλά και να χρωματίσει το φεγγάρι. Τα ‘στέρια βάφουν από τη ψυχή της, που ‘ταν απαλή σαν από μετάξι!!»
Μια σκάλα, μια πόρνη και τα ‘στέρια… μια γυναίκα Κουβανή, σκορπούσε στον ορίζοντα χρωματιστά στολίδια και μετά με το βλέμμα της, έβαφε τις άκρες του ουρανού… Ααααχ αυτή τη στιγμή ζηλεύω πολύ, ζηλεύω μια γυναίκα που ‘ναι νεκρή. Κάνω στα μάτια μου αυτόν κι εκείνη, να ερωτοτροπούν. Αυτός, ένα άβουλο αρσενικό, στα χέρια μιας επιτήδειας και καπάτσας Κουβανής πόρνης. Κάνω στα μάτια μου κι εμένα, που ‘μεινα πίσω και ‘γινα ένα άβουλο και χαμένο κορίτσι, που ‘χασε μια ζωή, πίσω από τόνους, με χαρτομάνι… Αυτός την έκανε από δω και μετά περνούσε μια χαρά, κάνοντας έρωτα, με μι’ ερωτιάρα, της πληρωμής. Τρίζω τα δόντια μου, δαγκώνω και ματώνω τα χείλη μου.

Copyright 2016 

Mona Perises

MonaP

Η Ακατοίκητη Γη (Τελευταίο Μέρος)

NtinosLo NtinosLo
11 δευτ. ανάγνωσης

Η Ακατοίκητη Γη (Μέρος Z’ και H ‘)

NtinosLo NtinosLo
4 δευτ. ανάγνωσης

Πολύχρωμος Θάνατος

iwannapo iwannapo
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση