Το σπήλαιο

Τυχεροί, όσοι τις αλυσίδες έσπασαν

Κι από του σκοταδιού το βάρος, αυτοί απέδρασαν.

Είδαν τα δέντρα να ορθώνονται ψηλά

κι ο αέρας να τους αγγίζει απατηλά

Είδαν όντα στον αέρα να πετούν

κι άλλα στη γη να περπατούν

Είδαν πολύχρωμα λουλούδια να ανθίζουν:

¨Τι ωραία που μυρίζουν !”

Περπάτησαν σε χώμα μαλακό

φτιαγμένοι είναι απ’ τον ίδιο αυτό πηλό.

Όταν το κεφάλι έγειραν ψηλά,

αντίκρισαν, πόθεν πηγάζει τούτη όλη η ομορφία.

Στη ροή του ποταμού, στα διάφανα νερά

κατάλαβαν, ότι χρόνος πίσω δεν γυρνά.

Κι από του σκοταδιού το βάρος, αυτοί απέδρασαν

Όσες πίστεψαν σκιές, τις ξέχασαν.

NtinosLo

Υμνώντας το Ιόνιο Πέλαγος

SOFIAAGRA SOFIAAGRA
0 δευτ. ανάγνωσης

Δάκρυα

m.thom m.thom
0 δευτ. ανάγνωσης

ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ

vasdrag vasdrag
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση