Το σπήλαιο

Τυχεροί, όσοι τις αλυσίδες έσπασαν

Κι από του σκοταδιού το βάρος, αυτοί απέδρασαν.

Είδαν τα δέντρα να ορθώνονται ψηλά

κι ο αέρας να τους αγγίζει απατηλά

Είδαν όντα στον αέρα να πετούν

κι άλλα στη γη να περπατούν

Είδαν πολύχρωμα λουλούδια να ανθίζουν:

¨Τι ωραία που μυρίζουν !”

Περπάτησαν σε χώμα μαλακό

φτιαγμένοι είναι απ’ τον ίδιο αυτό πηλό.

Όταν το κεφάλι έγειραν ψηλά,

αντίκρισαν, πόθεν πηγάζει τούτη όλη η ομορφία.

Στη ροή του ποταμού, στα διάφανα νερά

κατάλαβαν, ότι χρόνος πίσω δεν γυρνά.

Κι από του σκοταδιού το βάρος, αυτοί απέδρασαν

Όσες πίστεψαν σκιές, τις ξέχασαν.

NtinosLo

Ένα Μικρό Όνειρο

Nelie Nelie
0 δευτ. ανάγνωσης

H ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

SOFIAAGRA SOFIAAGRA
0 δευτ. ανάγνωσης

Ένα βράδυ βροχερό

NtinosLo NtinosLo
1 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση