Η Ακατοίκητη Γη (Μέρος B’)

ΙΙ. Θερμοπληξία

Οι άνθρωποι, όπως όλα τα θηλαστικά, είναι μηχανές θερμότητας· για να επιβιώσουν σημαίνει ότι πρέπει συνεχώς να δροσίζονται, σαν τα σκυλιά που λαχανιάζουν. Λόγω αυτού, η θερμοκρασία πρέπει να είναι αρκετά χαμηλή ώστε ο αέρας να συμπεριφέρεται σαν ένα είδος ψυκτικού, απορροφώντας θερμότητα από το δέρμα ώστε η μηχανή να συνεχίσει να λειτουργεί. Όταν η θέρμανση φτάσει τους εφτά βαθμούς, τότε θα γίνει αδύνατο για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που βρίσκεται γύρω από τη ζώνη του Ισημερινού, και κυρίως κοντά στους Τροπικούς, όπου η υγρασία θα συμβάλλει στο πρόβλημα· στις ζούγκλες της Κόστα Ρίκα, για παράδειγμα, όπου η υγρασία συνήθως ακουμπά το 90%, το να κίνησε απλά τριγύρω όταν έξω θα έχει πάνω από 105 βαθμούς Fahrenheit θα είναι θανατηφόρο. Και το αποτέλεσμα θα είναι γρήγορο: Μέσα σε μερικές ώρες, το ανθρώπινο σώμα θα ψηθεί μέχρι θανάτου είτε μέσα είτε έξω. 

Η σκεπτικιστές της κλιματικής αλλαγής δείχνουν ότι ο πλανήτης είχε θερμανθεί και ψυχθεί πολλές φορές πριν στην ιστορία του, αλλά το παράθυρο του κλίματος που επιτρέπει στην ανθρώπινη ζωή να αναπτυχθεί είναι πολύ στενό, ακόμη και για τα δεδομένα της πλανητικής ιστορίας. Στους 11 με 12 βαθμούς θέρμανσης, περισσότερος από το μισό πληθυσμό της Γης, όπως είναι κατανεμημένος σήμερα, θα πεθάνει λόγω της ακραίας ζέστης. Τα πράγματα είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα φτάσουν αυτή τη ζέστη σε αυτό τον αιώνα, αν και τα μοντέλα των αμείωτων εκπομπών μας φέρνουν εν τέλει σε αυτό το σημείο. Αυτό τον αιώνα, και κυρίως στους τροπικούς, τα σημεία πόνου θα υποφέρουν ακόμη γρηγορότερα και από μια αύξηση των εφτά βαθμών. Ο βασικός παράγοντας γι’ αυτό είναι κάτι που λέγεται θερμοκρασία υγρού θερμομέτρου, ο οποίος είναι ένας όρος για την μέτρηση τόσο για το σπίτι όσο και για το εργαστήριο: Η θερμοκρασία που αποκτά ο αέρας όταν ψυχθεί με εξάτμιση νερού μέσα σ’ αυτόν μέχρι να καταστεί κορεσμένος (η υγρασία εξατμίζεται από τον αέρα πιο γρήγορα όταν αυτός είναι ξηρός, και αυτή η μέτρηση αντικατοπτρίζει και την θερμότητα και την υγρασία). Στο παρόν, οι περισσότερες περιοχές έχουν φτάσει ένα μέγιστο θερμοκρασίας υγρού θερμομέτρου της τάξης των 26 με 27 βαθμών Κελσίου· η κόκκινη γραμμή για αν γίνουν οι περιοχές ανυπόφορες είναι στους 35 βαθμούς. Αυτό που αποκαλείται θερμοπληξία έρχεται πολύ νωρίτερα.

Βασικά, είμαστε σχεδόν εκεί. Μέχρι το 1980, ο πλανήτης έχει ζήσει μια πολλαπλή αύξηση του αριθμού των περιοχών που βιώνουν επικίνδυνη ή ακραία ζέστη· έπεται μια μεγαλύτερη αύξηση. Τα πέντε πιο ζεστά καλοκαίρια στην Ευρώπη από το 1500 έχουν όλα προκύψει από το 2002 και μετά, και σύντομα, προειδοποιεί το IPCC, απλά με το να είσαι έξω σε αυτή την περίοδο του χρόνου θα είναι ανθυγιεινό για τον περισσότερο κόσμο. Ακόμη και αν φτάσουμε τους στόχους του Παρισιού των δύο βαθμών θέρμανσης, πόλεις όπως το Karachi και η Kolkata θα είναι σχεδόν ακατοίκητες, αφού ετησίως θα αντιμετωπίζουν θανατηφόρα κύματα θερμοπληξίας όπως αυτά που τους σακάτεψαν το 2015. Στους τέσσερις βαθμούς, το θανατηφόρο κύμα ζέστης που έπληξε την Ευρώπη το 2003, όπου σκότωσε σχεδόν 2000 ανθρώπους σε μια μέρα, θα είναι σαν ένα φυσιολογικό καλοκαίρι. Στους έξι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που επικεντρώνονται μόνα στα αποτελέσματα για τις Η.Π.Α από το Διεθνή Ωκεανογραφικό και Ατμοσφαιρικό Οργανισμό (NOAA – National Oceanic and Atmospheric Administration), η θερινή εργασία οποιασδήποτε μορφής θα είναι αδύνατη στην κατώτερη κοιλάδα του Μισισιπή, και όλοι στη χώρα ανατολικά των Βραχωδών θα υποφέρουν την περισσότερη θερμοπληξία από όλους, οπουδήποτε, στον κόσμο σήμερα. Όπως έχει αναφέρει ο Joseph Romm στο επιβλητικό άρθρο του Climate Change: What Everyone Needs to Know, η θερμοπληξία στην πόλη της Νέας Υόρκης θα ξεπεράσει αυτήν του σημερινού Μπαχρέιν «θα προκαλέσει υπερθερμία ακόμη και σε ανθρώπους που κοιμούνται». Να θυμάστε ότι το ψηλότερο σημείο που θα φτάσουμε, όπως εκτιμά το IPCC, είναι δύο βαθμούς πιο θερμά. Μέχρι το τέλος του αιώνα, η Παγκόσμια Τράπεζα έχει εκτιμήσει, ότι οι πιο ψυχροί μήνες στην τροπική Νότια Αμερική, Αφρική και Ειρηνικό μάλλον θα είναι πιο θερμοί από τους θερμότερους μήνες στο τέλος του 20ου αιώνα. Τα κλιματιστικά μπορεί να βοηθήσουν αλλά στην τελική απλά συνεισφέρουν στο πρόβλημα του άνθρακα· επιπλέον, πέραν των κλιματιζόμενων εμπορικών κέντρων στα Αραβικά εμιράτα, δεν είναι μακράν εύλογο να τροφοδοτηθούν όλα τα ζεστά μέρη του πλανήτη με κλιματιστικά, πολλά από αυτά κιόλας στους φτωχούς. Και πράγματι, η κρίση θα είναι δραματική κατά μήκος της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου, όπου το 2015 ο δείκτης ζέστης έφτασε θερμοκρασίες τόσο ψηλές όσο οι 163 βαθμοί Φαρενάιτ (73 βαθμοί Κελσίου). Μέχρι τις επόμενες δεκαετίες από σήμερα, το Χατζ θα γίνει φυσικά αδύνατο για τα 2 εκατομμύρια Μουσουλμάνους που κάνουν το προσκύνημα κάθε χρόνο.

Δεν είναι μόνο το Χατζ και δεν είναι μόνο η Μέκκα· η ζέστη μας σκοτώνει ήδη. Στη ζαχαρώδη περιοχή του El Salvador, τόσο όσο το ένα πέμπτο του πληθυσμού έχει χρόνια πάθηση στα νεφρά, συμπεριλαμβανομένου πάνω του ενός τετάρτου των ανδρών, ένα αναμενόμενο αποτέλεσμα από την αφυδάτωση λόγω της εργασίας στα χωράφια που μπόρεσαν με άνεση να καλλιεργήσουν τόσο πρόσφατα όσο δύο δεκαετίες πριν. Με διάλυση, η οποία είναι ακριβή, αυτοί με νεφρική βλάβη μπορούν να αναμένουν να ζήσουν ακόμη πέντε χρόνια· χωρίς αυτήν, το προσδόκιμο ζωής φτάνει τις μερικές βδομάδες. Φυσικά, η θερμοπληξία υπόσχεται να μας βλάψει και σε άλλα μέρη εκτός από τα νεφρά μας επίσης. Καθώς γράφω αυτές τις προτάσεις, στην έρημο της Καλιφόρνιας τα μέσα Ιουνίου, είναι 121 βαθμοί Φαρενάιτ έξω από την πόρτα μου. Δεν είναι ένα ψηλό ρεκόρ.

* Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο περιοδικό New York Magazine στις 10 Ιουλίου 2017. Ο συγγραφέας του είναι ο David Wallace-Wells.

NtinosLo

Αφήστε μια απάντηση