Η Ακατοίκητη Γη (Μέρος E’ και Στ ‘)

V. Ασφυκτικός Αέρας

Οι πνεύμονες μας χρειάζονται οξυγόνο, αλλά αυτό είναι ένα κλάσμα από του τι αναπνέουμε. Το ποσοστό του διοξειδίου του άνθρακα μεγαλώνει: Έχει ήδη ξεπεράσει τα 400ppm (parts per million – μέρη ανά εκατομμυριοστό) και οι τελευταίες εκτιμήσεις ξεφεύγουν από τις καθιερωμένες τάσεις και το δείχνουν να φτάνει τα 1000ppm μέχρι το 2100. Σε αυτή τη συγκέντρωση, σε σύγκριση με τον αέρα που αναπνέουμε τώρα, η ανθρώπινη γνωστική ικανότητα μειώνεται κατά 21%.

Άλλα πράγματα που βρίσκονται στον αέρα είναι ακόμη πιο τρομακτικά, με μικρές αυξήσεις της μόλυνσης είναι δυνατό το προσδόκιμο ζωής να μειωθεί κατά 10 χρόνια. Το Εθνικό Κέντρο για την Ατμοσφαιρική Έρευνα έχει προβλέψει ότι, όσο πιο ζεστός γίνεται ο πλανήτης τόσο περισσότερο όζον σχηματίζεται και μέχρι τα μέσα του αιώνα, οι Αμερικάνοι θα υποφέρουν από μια αύξηση της ανθυγιεινούς ομίχλης του όζοντος. Μέχρι το 2090, περίπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως θα αναπνέουν αέρα πάνω από το όριο του WHO (World Health Organization – Παγκόσμιο Οργανισμός Υγείας)· μια έρευνα του προηγούμενου μήνα έδειξε ότι, μεταξύ άλλων επιδράσεων, μια έγκυος γυναίκα εκτεθειμένη στο ατμοσφαιρικό όζον αυξάνει τον κίνδυνο του παιδιού της στον αυτισμό ( σχεδόν τόσο όσο δέκα φορές, σε συνδυασμό με άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες). Το οποίο σε κάνει να σκέφτεσαι ξανά για την επιδημία αυτισμού στο δυτικό Hollywood.

Ήδη, περισσότεροι από 10,000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα από μικρά σωματίδια που εκπέμπονται από την κατανάλωση των ορυκτών καυσίμων· κάθε χρόνο 339,000 άνθρωποι πεθαίνουν από τον καπνό πυρκαγιών, εν μέρει επειδή η κλιματική αλλαγή έχει παρατείνει την περίοδο επικινδυνότητας των δασικών πυρκαγιών (στις Η.Π.Α. η αύξηση έχει αυξηθεί στις 78 ημέρες από τον 1970). Μέχρι το 2050, σύμφωνα με την Δασική Υπηρεσία των Η.Π.Α., οι πυρκαγιές θα είναι δυο φορές πιο καταστρεπτικές από όσο είναι σήμερα· σε μερικά μέρη, η περιοχή που έχει καεί μπορεί να καλλιεργηθεί ξανά. Αυτό που ανησυχεί περισσότερο τον κόσμο είναι το αποτέλεσμα που θα έχει στις εκπομπές, κυρίως όταν η φωτιά καταστρέφει δάση που ξεφυτρώνουν μέσα από τύρφη (έδαφος πλούσιο σε άνθρακα, το αρχικό στάδιο του γαιάνθρακα, λιγνίτη). Για παράδειγμα, φωτιές σε τυρφώνες στην Ινδία το 1997 πρόσθεσαν στην παγκόσμια εκπομπή CO2 σχεδόν το 40% και περισσότερες πυρκαγιές σημαίνουν περισσότερη θέρμανση η οποία σημαίνει ακόμη περισσότερες πυρκαγιές, ένας φαύλος κύκλος. Υπάρχει ακόμη η τρομακτική πιθανότητα ότι τα τροπικά δάση όπως ο Αμαζόνιος, ο οποίος το 2010 υπέφερε από τη δεύτερη «εκατονταετή ξηρασία» του μέσα σε διάστημα πέντε χρόνων, μπορεί να ξεραθεί αρκετά ώστε να γίνει ευάλωτος σε αυτού του είδους τις καταστροφές, αδιάκοπες πυρκαγιές – οι οποίες όχι μόνο θα αποβάλλουν τεράστιες ποσότητες από άνθρακα στην ατμόσφαιρα αλλά και θα μειώνουν επίσης το μέγεθος του δάσους. Αυτό είναι εξαιρετικά άσχημο επειδή ο Αμαζόνιος από μόνος τους παρέχει το 20% του οξυγόνου που αναπνέουμε.

Μετά υπάρχουν και οι πιο οικείες μορφές μόλυνσης. Το 2013, το λιώσιμο του Αρκτικού πάγου επανασχεδίασε τα κλιματικά πρότυπα της Ασίας, στερώντας της βιομηχανικής Κίνας τα φυσικά συστήματα εξαερισμού στα οποία βασιζόταν, αφού σκέπασε με μια ασφυκτική ομίχλη ένα μεγάλο μέρος του βόρειου τμήματος της χώρας. Κυριολεκτικά δεν μπορούσες να αναπνεύσεις τον αέρα. Μια μέτρηση που ονομάζεται Δείκτης Ποιότητας Αέρα κατηγοριοποίησε τους κινδύνους και ξεπέρασαν το εύρος των 301 έως 500, προειδοποιώντας για «σοβαρή επιδείνωση των καρδιακών και πνευμονικών παθήσεων και πρόωρη θνησιμότητα σε ανθρώπους με αναπνευστικά προβλήματα και σε ηλικιωμένους»· σε αυτό το σημείο, «όλοι πρέπει να αποφύγουν την έκθεση σε υπαίθριους χώρους». Η Κινέζικη «airpocalypse» του 2013 έφτασε σε αυτό που θα ήταν ένας Δείκτης Ποιότητας Αέρα πάνω από 800. Αυτό το χρόνο, η ομίχλη ήταν υπεύθυνη για το ένα τρίτο όλων των θανάτων στη χώρα.

VI. Αέναος Πόλεμος

Οι κλιματολόγοι είναι πολύ προσεκτικοί όταν αναφέρονται στη Συρία. Θέλουν να ξέρεις ότι ενώ η κλιματική αλλαγή είχε προκαλέσει μια ξηρασία που συνέβαλλε στον εμφύλιο πόλεμο, δεν θα ήταν ορθό να πούμε ότι η διαμάχη προέκυψε από την υπερθέρμανση καθεαυτή· πιο δίπλα, για παράδειγμα, ο Λίβανος υπέφερε από καταστροφή των καλλιεργειών του. Αλλά, ερευνητές όπως τον Marshall Burke και το Solomon Hsiang κατάφεραν να ποσοτικοποιήσουν μερικές από τις πιο μη-προφανής σχέσεις μεταξύ θερμοκρασίας και βίας: Για κάθε μισό βαθμό της υπερθέρμανσης, λένε, οι κοινωνίες θα ζήσουν μια αύξηση των ένοπλων συγκρούσεων μεταξύ του 10 και 20%. Στην κλιματική επιστήμη, τίποτα δεν είναι απλό, αλλά οι αριθμοί φωνάζουν: Ένας πλανήτης πέντε βαθμούς πιο ζεστός θα έχει τουλάχιστον τους μισούς από τους πολέμους που γίνονται σήμερα, επιπλέον. Συμπεραίνοντας, οι κοινωνικές διαμάχες πιθανόν να διπλασιαστούν αυτό τον αιώνα.

Αυτός είναι ο λόγος ο οποίος, σχεδόν όλοι οι κλιματικοί επιστήμονες που έχω μιλήσει τον έχουν επισημάνει, ο Αμερικάνικος στρατός έχει πάθει εμμονή με την κλιματική αλλαγή: Ο πνιγμός όλων των Αμερικάνικων ναυτικών βάσεων εξαιτίας της ανόδου της στάθμης της θάλασσας είναι ήδη ένα μεγάλο πρόβλημα, αλλά το κυριότερο πρόβλημα είναι να παίζεις το ρόλο του παγκόσμιου αστυνομικού όταν ο δείκτης εγκληματικότητας διπλασιάζεται. Φυσικά, το κλίμα δεν συνέβαλλε μόνο για τον πόλεμο στη Συρία. Μερικοί υποθέτουν ότι η συνεχής αυξανόμενη διαμάχη μεταξύ των χωρών της Μέσης Ανατολής μέσα στις προηγούμενες γενιές αντικατοπτρίζει την πίεση που δέχτηκαν εξαιτίας της παγκόσμιας υπερθέρμανσης – μια υπόθεση πολύ σκληρή αν σκεφτείς ότι η υπερθέρμανση άρχισε να επιταγχύνεται όταν ο βιομηχανικός κόσμος άρχισε να εξάγει και να καταναλώνει το πετρέλαιο της περιοχής. 

Ποια είναι τα αίτια της σχέσης μεταξύ κλίματος και πολέμου ; Μερικοί καταλήγουν στην γεωργία και την οικονομία· πολλά έχουν σχέση με την εξαναγκασμένη μετανάστευση, που ήδη έχει σημειώσει ρεκόρ, με τουλάχιστον 65 εκατομμύρια εκτοπισμένους ανθρώπους να περιπλανούνται στον πλανήτη σήμερα. Αλλά υπάρχει ακόμη και το απλό γεγονός της ατομικής ευερεθιστότητας. Η θερμότητα αυξάνει τα ποσοστά εγκληματικότητας των πόλεων. Και ο ερχομός των κλιματιστικών στον ανεπτυγμένο κόσμο, στα μέσα του περασμένου αιώνα, δεν έκανε και πολλά για να βοηθήσει το κύμα εγκληματικότητας που είχαμε το καλοκαίρι. 

* Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο περιοδικό New York Magazine στις 10 Ιουλίου 2017. Ο συγγραφέας του είναι ο David Wallace-Wells.

NtinosLo

Αφήστε μια απάντηση