Αναμέτρηση με το χρόνο

  Ωραίο πράγμα η μοναξιά είπε και βυθίστηκε όλο σιγουριά στη μεγάλη πολυθρόνα που δέσποζε κεντρικά του σαλονιού. Είχε καιρό να μείνει μόνη της. Αυτή και οι σκέψεις της. Να αναμετρηθούν σαν αγώνας δρόμου και να κόψουν το νήμα που τις έδενε με το χρόνο. Το χρόνο που την πίεζε να είναι πάντα σωστή στις υποχρεώσεις της. Ήθελε μόνο να διεισδύσει σε ένα άχρονο παρόν με σύμμαχό της την καλή της διάθεση.

  Κάποια στιγμή ένοιωσε την ανάγκη για ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Είχε πάει επτά το απόγευμα. Ήδη καθόταν στη πολυθρόνα από τις έξι. Σηκώθηκε με γοργά βήματα και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Η ρόμπα της σερνόταν στο πάτωμα καθώς διέσχιζε το διάδρομο. Ήταν ροζ με γούνινες λεπτομέρειες στις άκρες. Τα μαλλιά της μακριά μέχρι τη μέση ολόμαυρα δίχως ίχνος γκρίζου. Η ηλικία της γύρω στα σαράντα πέντε.

   Άνοιξε το πώμα από το κρασί και άρχισε να βάζει στο ποτήρι. 

pepita

Αφήστε μια απάντηση