Η Γαλήνη της θαλπωρής

Ξεκινούσε η τρίτη εβδομάδα του Γενάρη του 2000 και έξω από το διαμέρισμα της θαλπωρής, ο βοριάς λυσσομανούσε.Η Αλκμήνη αψηφώντας τα σημάδια της βαρυχειμωνιάς,ξεκίνησε για τον αγαπημένο της πρωινό περίπατο στον Λυκαβηττό. Οι άνθρωποι λιγοστοί στην Λ.Αλεξάνδρας και στην οδό Ιπποκράτους, περπατούσαν γρήγορα για να βρουν καταφύγιο σε κάποιο λεωφορείο ή κατάστημα. Αυτή αγέρωχη με το σκούφο,το κασκόλ,τα γάντια να την προστατεύουν από την παγωμένη ανάσα της ατμόσφαιρας, ανηφόριζε μέσω των στενών που τώρα κάλυπταν τα γυμνά δέντρα, σε αντίθεση με την άνοιξη που πνίγονταν στα χρώματα των πολυποίκιλων λουλουδιών. Σε 15 περίπου λεπτά σιγοτραγουδώντας πατούσε το λατρεμένο της βουναλάκι.Την υποδέχτηκαν σε μια αρωματένια ατμόσφαιρα το δεντρολίβανο,το φασκόμηλο,ο δυόσμος,η μέντα, η λεβάντα.Τα ευχαρίστησε αγγίζοντάς τα απαλά, σαν να τα επιβραβεύει για την παρουσία τους.Δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος να περπατάει,εκεί που καθημερινά τις πρώτες ώρες της ημέρας πάνω από 20 άτομα πηγαινοέρχονταν.Σκοπός της ήταν να ανεβεί στο εκκλησάκι των Αγίων Ισιδώρων, ένα πνευματικό καταφύγιο σπάνιας ομορφιάς,αρχιτεκτονικής και ιστορικής σημασίας.Σ’ εκείνη την αληθινή φωλίτσα της χριστιανοσύνης, στην σπηλιά που πηγάζει η αγιοσύνη και το δέος.Κάνοντας μια μικρή στάση στο παγκάκι πριν τα πρώτα σκαλάκια και αφού χάιδεψε τα πέταλα από ένα πορφυρό τριαντάφυλλο,ξεκίνησε.Καθώς ανέβαινε τα σκαλοπάτια τραβούσε φωτογραφίες την Αθήνα,την Ακρόπολη,το Σαρωνικό που αποτυπώνονταν φανταστικά από εκείνο το σημείο.Πάντα όταν ανέβαινε αυτά τα σκαλάκια που θυμίζουν κυκλαδίτικες γειτονιές προσευχόταν.Εκείνη την ημέρα είχε την αίσθηση πως κάποιος την παρακολουθούσε.Ξαφνικά αφού ανέβηκε τα σκαλοπάτια, στάθηκε να ανάψει κεράκι στην αυλή της εκκλησούλας, όταν ένα μικροσκοπικό πλασματάκι ξεπήδησε πίσω από ένα μεγάλο γιασεμί.Ήταν ένα χαριτωμένο κοριτσάκι που έτρεμε,σχεδόν λιπόθυμο.Η ΄Αλκηστη το αγκάλιασε και του έδωσε μια σοκολατίτσα που είχε στο κόκκινο τσαντάκι της.Μπήκε μέσα στο εκκλησάκι προσκύνησε και βγαίνοντας η μικρή που είχε κατασπαράξει το κέρασμα άρχισε να της διηγείται την ιστορία της. Ένα γλυκύτατο μα κακοποιημένο πλασματάκι γενικότερα.Ξέφυγε από τους γονείς που την είχαν σχεδόν νηστικιά όλη μέρα για να χαζεύουν στις γειτονιές όπως τους άρεσε.Ήρθε στους Αγίους Ισιδώρους ώστε να βρει κάποιον άνθρωπο να ζητήσει βοήθεια.Είπα στον εαυτό μου πως θα μιλήσω στην πρώτη κυρία που θα νιώσω καλά και αυτή είσαι εσύ τελικά Άλκηστη, της είπε όταν πια χορτασμένη,καθαρή και ήρεμη απολάμβανε την θαλπωρή του δωματίου της νέας της φίλης. Να πεις στον άνδρα σου για εμένα και αν θέλει να με κρατήσετε εδώ για να σας κάνω δουλειές. Τα παιδάκια είναι για να παίζουν και να χαμογελούν της είπε χαμογελαστά  η Άλκηστη που ήδη είχε επικοινωνήσει με τον Θωμά. Τώρα το μόνο που έμενε ήταν να αναλάβουν οι αρμόδιες υπηρεσίες την προστασία γονιών και παιδιού. Το ζευγάρι έκανε ότι μπορούσε ώστε να προστατευτεί η οικογένεια και μην καταρρακωθεί στις φυλακές και στα ψυχιατρεία. Αυτή ως γυναίκα τους στάθηκε σαν μάνα κι ας ήταν μεγαλύτεροί της. Φρόντισε για τη νοσηλεία τους σε κλειστό πρόγραμμα απεξάρτησης και ψυχοθεραπείας βέβαια για αρκετά χρόνια. Τους περιποιήθηκε το σπίτι, τους βρήκε δουλειά, οι ίδιοι της ζήτησαν να κρατήσει την Γαλήνη τους.Μαζί με την χαριτωμένη Γαλήνη και ένας μικρός κότσυφας πληγωμένος στο ποδαράκι έγινε ο προστατευόμενος της Άλκηστης.Δύο υπάρξεις που της διαφοροποίησαν την ζωή,που την έκαναν να αποδείξει πως η αγάπη είναι πράξεις,που την λάτρεψαν και το δήλωναν καθημερινά, με τις ατελείωτες αγκαλιές η ηλιοχτενισμένη μικρή,με τα μοναδικά τιτιβίσματα ο κότσυφας που κάθε άνοιξη της έφερνε με το ράμφος του ένα κρινάκι από τον Λυκαβηττό. Οι γονείς μπορούσαν μετά από κάποια χρόνια θεραπείας να χαμογελούν, να είναι καθαροί, να απολαμβάνουν τον ήλιο, να  απεχθάνονται τις ουσίες, να χαίρονται που το παιδί τους  άνθιζε καθημερινά. Έγραφε η Άλκηστη στο ημερολόγιό της “το πιο μεγάλο βήμα απελευθέρωσης είναι αυτό που κάνεις όταν βγαίνεις απ’ τον στενό οικογενειακό σου κύκλο για να δώσεις, για να αγκαλιάσεις τους άλλους..τους ξένους όπως ονομάζει τους συνανθρώπους ο πιο πολύς κόσμος”.Το μεγαλύτερο δώρο του σύμπαντος είναι να σου φωτίζουν την ψυχή τα χαμόγελα απ’ τα πρόσωπα που για όλους ήταν ξεγραμμένα απ’ την ζωή”.

SOFIAAGRA

5 Fvck – Στέφανος Λίβος

iatridis iatridis
0 δευτ. ανάγνωσης

Χριστούγεννα τότε, και τώρα…

InnerVoice InnerVoice
0 δευτ. ανάγνωσης

ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

vasdrag vasdrag
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση