Η λάμψη εκείνων των Χριστουγέννων.

Η χαρά της για αυτήν την εορτή ήταν ανείπωτη.Δεν την εκδήλωνε με υπερβολές όπως συνήθιζαν οι περισσότεροι άνθρωποι και κυρίως οι γυναίκες της μικρής πόλης. Συνήθιζε μέσα από ένα αληθινό χαμόγελο μια δύσκολης ζωής να κάνει τις προετοιμασίες και να ΄χει δίπλα της  πάντοτε το μικρό της κοριτσάκι ώστε να γνωρίζει, όπως έλεγε. Ήταν μια όμορφη και καλλιεργημένη γυναίκα με βαθειά πίστη στον Θεό αλλά μακριά από δοξασίες και την υπερβολή των θρησκόληπτων. Δεν πήγαινε συχνά στην εκκλησία γιατί δεν αποτελούσε χώρο προσήλωσης αλλά μια ευκαιρία για να εμφανιστούν με τα ωραία ταγέρ, τις γούνες, τις επιμελημένες κομμώσεις οι κυρίες της περιοχής. Η σπουδαία αυτή αγωνίστρια είχε εντελώς διαφορετική άποψη για τον ρόλο της θρησκείας. Ακολουθούσε με τις πράξεις της όσα ο Θεός δίδαξε μέσα από τις γνήσιες αξίες. Άναβε το καντηλάκι της που τρεμόπαιζε τον χειμώνα και σχημάτιζε διάφορες εικόνες στον τοίχο όπου βλέποντάς τις το μικρό κοριτσάκι με τα στρουμπουλά ροζ μάγουλα και τα ξανθοκόκκινα μαλλιά δημιουργούσε ιστοριούλες και περίμενε να ξημερώσει ώστε να βρει τρόπο να τις γράψει. Πήγαινε στην εκκλησία όταν δεν είχε κόσμο γιατί αισθανόταν όμορφα να μιλάει με την Παναγία. Είχε παραδοσιακό εικονοστάσι στο σπίτι της με την Παναγία, τον Χριστό, τον Άη Νικόλα, τον Μυστικό Δείπνο και κάποιες άλλες άγιες μορφές. Κάθε που ξεκίναγε η περίοδος της προετοιμασίας για το 12 ήμερο, άρχιζε να διαβάζει στην μικρή τα χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Παπαδιαμάντη, την ιστορία του Σκρουτζ και παραμύθια του Άντερσεν. Αρχές Δεκεμβρίου έκοβε μια ωραία κλάρα από κυπαρίσσι όπου την τοποθετούσε σε έναν μεγάλο τενεκέ με χώμα.Τον κάλυπτε με χρυσαφί χαρτί και το χριστουγεννιάτικο δέντρο ήταν έτοιμο. Τον στολισμό αναλάμβανε η μικρή. Πλησιάζοντας η γιορτή των γιορτών όπως τη χαρακτήριζε, ετοίμαζε τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες ενώ συμβούλευε το κοριτσάκι πως για τους  κουραμπιέδες ανακατεύουμε με το χέρι πολύ καλά τη ζάχαρη με το βούτυρο για να γίνουν αφράτοι.Τα αμύγδαλα τα έσπαζε η μικρή.Παραμονές της Θείας Γέννησης ζύμωνε ψωμί…το χριστόψωμο που η γεύση του, η εικόνα του, η μυρωδιά του ακολουθεί τα παιδιά της καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους και κάθε τέτοιες μέρες όλο πιο έντονα γίνονται, ήταν κυριολεκτικά αξιοζήλευτο. Επίσης της άρεσε πολύ να φτιάχνει ένα διαφορετικό κέικ με ξηρούς καρπούς και σταφίδα.
Αυτό που έμοιαζε μαγικό στα μάτια της μικρής ήταν η ηρεμία που είχε εκείνες τις ημέρες η μητέρα της. Με τι χαρά περίμενε τα άλλα της παιδιά που θα ερχόντουσαν για να περάσουν μαζί αυτό το διάστημα, με τι πόνο νοσταλγίας μιλούσε για την ξενιτεμένη.
Επίσης δεν υπήρχαν Χριστούγεννα που δεν θα αγόραζε στο μικρότερό της βελούδινο μπορντό φόρεμα και μαύρα λουστρίνια παπούτσια.Ο πατέρας πάντα ήταν ο υπεύθυνος για το φουσκωτό ελαφάκι που θα έφερνε στο σπίτι. Ήταν πάρα πολύ όμορφες οι γιορτές, γεμάτες με χαρίσματα που λίγοι είχαν την ευκαιρία να βιώνουν αληθινά καθόσον οι ανώτεροι οικονομικά όπως είναι γνωστό στην ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας υπέφεραν από ανούσιους προβληματισμούς. Κυλούσαν τα χρόνια και το κοριτσάκι μεγάλωσε.Έτσι ένα μήνα πριν από εκείνα τα Χριστούγεννα η όμορφη μάνα αρρώστησε … την έτρεξαν για εξετάσεις και γνώριζε πως μετά τις εορτές θα μεταβεί στην Αθήνα για μια σοβαρή επέμβαση. Δεν πτοήθηκε και προετοίμαζε όπως πάντα το κλίμα του μικρού σπιτιού. Το μεγάλο κορίτσι τώρα, προσπαθούσε να την κάνει να αποφύγει την κούραση λέγοντάς της “άσε μαμά, φέτος εγώ θα τα φτιάξω όλα”. Όχι της είπε “εσύ θα τα φτιάχνεις μια ζωή όταν εγώ θα είμαι ψηλά στον ουρανό..” και ξεκίνησε να της διαβάζει τη “Σταχομαζώχτρα” του Παπαδιαμάντη. Αν και το χρώμα της έδειχνε αδυναμία δεν το ΄βαζε κάτω..βγάζοντας μια ιδιαίτερη λάμψη…έφτιαξε μελομακάρονα και μπόλικους κουραμπιέδες γιατί θα πέρναγαν αγαπημένοι συγγενείς που ήθελε να τους κεράσει. Η ηρεμία που την κάλυπτε ήταν πρωτόγνωρη.Ακόμη κι όταν το κέικ δεν της πέτυχε, κάτι που τη στενοχώρησε τρομερά, δεν άφησε τη διάθεσή της να διαταραχτεί. Ο σύζυγός της μετά απ’ αυτό παρατήρησε πως κοίταζε το ηλιοβασίλεμα πολύ σκεπτική.Ήταν παραμονή πια και η ξυλόσομπα έκαιγε, τα ξύλα με τους ήχους τους σιγοτραγουδούσαν στο ρυθμό της Άγιας Νύχτας κι αφού κλείστηκε για λίγο στο δωμάτιο με το εικονοστάσι κάθισε στη σόμπα με τη χαδιάρα γάτα της να γουργουρίζει στα πόδια της.Σηκώθηκε και έφτιαξε τηγανίτες που τους άρεσαν πολύ. Πήρε στην αγκαλιά της την 17χρονη πια κόρη της, το κοριτσάκι της όπως έλεγε και της αφηγήθηκε μια ιστορία με την οποία απλά,γλυκά και ήρεμα την προετοίμαζε για τα μελλούμενα…την προετοίμαζε ώστε να συνειδητοποιήσει πως αυτά ήταν τα τελευταία Χριστούγεννα που πέρναγαν όλοι μαζί. Η διαίσθησή της ήταν πολύ ανεπτυγμένη ανέκαθεν όπως και η δύναμη του χαρακτήρα της.Μιλούσε με τόση γλυκύτητα που θαρρείς πως ήταν χαρούμενη για το χρονικό διάστημα που θα ακολουθούσε. Της είπε “να θυμάσαι για πάντα πως όλοι είμαστε περαστικοί από εδώ ώστε να προετοιμαστούμε με τα έργα μας και να ζήσουμε εκεί (δείχνοντάς της τα αστέρια που πραγματικά έλαμπαν περισσότερο από ποτέ εκείνη τη νύχτα) αιώνια”. Της είπε πολλά ακόμη μεταξύ των οποίων και πως “δεν θα επιθυμείς το κακό κανενός ακόμη κι αν σε βλάψει”, της  θύμισε να μην ξεχνά να δίνει, να μοιράζεται…αφού πρώτα αφουγκράζεται τον ανθρώπινο πόνο.Εσωτερικά ταράχτηκε το μεγάλο ..μικρό κορίτσι, δεν ήθελε να τη χάσει, δεν ήθελε να τους χάσει ..όμως η γαλήνη που είχε στο πρόσωπό της , η γαλήνη που πλημμύρισε το σπίτι έμεινε ανεξίτηλη στην πορεία της ζωής της…όσο για τα αστέρια εκείνης της βραδιάς λειτούργησαν ως λαμπηδόνες που της χαράζουν την πορεία…έγιναν οι καλές νεράιδες που μετέτρεψαν τα μυστικά εκείνα δάκρυα σε χαμόγελα..

Ήταν αλλιώτικη η λάμψη εκείνων των Χριστουγέννων που είχε η λατρεμένη μορφή!Είχε ξεπεράσει τα ανθρώπινα!Ήταν η λάμψη που της χάρισε το Άστρο της αιωνιότητας!Ήταν η αγάπη της που έμοιαζε με αστροφώτιστο ουρανό..αυτόν της Θείας Γέννησης.

SOFIAAGRA

Ένα Μικρό Όνειρο

Nelie Nelie
0 δευτ. ανάγνωσης

H ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

SOFIAAGRA SOFIAAGRA
0 δευτ. ανάγνωσης

Ένα βράδυ βροχερό

NtinosLo NtinosLo
1 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση