Ένας απρόσμενος χορός.

 

Ο κήπος περιτριγυρισμένος από φουντωτά πεύκα και ψηλούς ευκαλύπτους, ολάνθιστες τριανταφυλλιές σε αποχρώσεις του ροζ, του άσπρου, του κίτρινου με βασίλισσα αυτή των κόκκινων βελουδένιων ρόδων, με μπουκαμβίλιες να συμπληρώνουν την ονειρεμένη εικόνα. Σ’ αυτό το τμήμα του παράδεισου τα πουλιά τιτίβιζαν ασταμάτητα όλες τις εποχές μα περισσότερο τώρα. Υπήρχε κι ένα συντριβάνι που το νερό πήγαζε από τις χούφτες του έρωτα, ενός αγαλματιδίου από τα πιο περίτεχνα που υπήρχαν στον κόσμο το οποίο αγκάλιαζαν γιασεμιά,κισσοί, λεβάντες.Οπτικά έμοιαζαν με πίνακα ζωγραφικής αφού τα λευκά ανθάκια του γιασεμιού γεννιόντουσαν απ’ τα φύλλα σε σχήμα καρδιάς του κισσού που έδεναν τα μοβ  άνθη της μεθυστικής λεβάντας. Το άρωμα που αναδύονταν στην ατμόσφαιρα απλά μεθούσε… Στον χώρο αυτού του δημόσιου ψυχιατρικού νοσηλευτηρίου το πρόσωπο καθώς και η φορεσιά της άνοιξης είχε απαράμιλλη ομορφιά. Ήταν Μάης με τη φύση στον απόλυτο οργασμό της.Παντού ακόμα και στα στενά της μεγαλούπολης έδινε το στίγμα της αναγέννησης αλλά η πολυποίκιλη κάβα των συναισθημάτων μόνο σ’ εκείνον τον χώρο έβρισκε τόσο φιλόξενο έδαφος. Τέσσερα ξύλινα παγκάκια με μαρμάρινη βάση περίμεναν κάθε μέρα τους ασθενείς για να νιώσουν την ανάσα του σύμπαντος. Κάποιες φορές ξαπόσταιναν και οι επισκέπτες που έτρεχαν μες στην ταλαιπωρία της καθημερινότητας να δουν, να προσφέρουν ότι μπορούσαν στους δικούς τους ανθρώπους που η ψυχική νόσος τους είχε οδηγήσει εκεί. Δεν έβγαιναν όλοι οι νοσηλευόμενοι στον κήπο που βρισκόταν έξω από τις κλινικές αλλά αυτοί που το επέτρεπε η κατάστασή τους.Ήταν το στέκι τους που απολάμβανε ο καθένας με τον δικό του τρόπο τα δώρα της φύσης, τον ήλιο, τα αρώματα, τα χρώματα απ’ τα φυτά, το άγγιγμα του ανοιξιάτικου αέρα.Άλλος είχε μαζί του ένα μικρό ράδιο για την ειδησεογραφική του ενημέρωση όπως έλεγε, άλλος άκουγε ένα σταθμό που μετέδιδε ισπανικές μπαλάντες. Μια κυρία εξερχόταν από το δωμάτιό της για τον περίπατο στον κήπο κρατώντας το αγαπημένο της μικρό τσαντάκι, που ήταν κεντημένο με φούξιες και γκρι πούλιες το οποίο περιείχε δυο παιδικές της ζωγραφιές, κάποια γράμματα από τις φίλες της που ζούσαν στο εξωτερικό, μια χάρτινη κόκκινη καρδούλα από το βαφτιστήρι της. Ένας νεαρός με ήπια προβλήματα καθόσον πλησίαζε προς την έξοδό του από το νοσηλευτήριο, μελετούσε ελληνική λογοτεχνία.Υπήρχαν κι άλλοι στην παρέα που τους άρεσε να παρακολουθούν τις πεταλούδες. Όταν έφτανε η ώρα να επιστρέψουν στο δωμάτιό τους και αφού εκτός των ενδιαφερόντων τους είχαν ανταλλάξει τα καθημερινά τους νέα που δεν ήταν άλλα από σχόλια για το νοσηλευτικό προσωπικό, για το επισκεπτήριό τους, τα σχέδιά τους για τη ζωή μετά από το νοσηλευτικό διάστημα, την ελπίδα για σύντομο εξιτήριο, μια κοπέλα με το μελαγχολικότερο ύφος απ’ όλους δεν έφευγε μαζί τους. Οι υπεύθυνοι γνώριζαν αυτό που ήθελε να χαρεί μόνη της καθήμενη λίγο παραπάνω το σούρουπο κι έτσι της το επέτρεπαν. Ήταν μια κατάσταση, μια εικόνα που σπάνια παρατηρεί κάποιος,η οποία της έφερνε σταδιακά πάλι την λάμψη στο βλέμμα της. Όταν έφευγαν λοιπόν τα υπόλοιπα μέλη της παρέας η γλυκιά κοπέλα σιγοτραγουδούσε κάθε δειλινό στο διάστημα της μακράς της νοσηλείας, τους στίχους που έγραφε και που μελοποιούσε η ίδια. Όντας Μάης μήνας τα χελιδονάκια είχαν πλημμυρίσει την Ελλάδα. Ο χώρος του νοσηλευτηρίου ήταν ο ιδανικός γι’ αυτά αφού υπήρχε φύση, άνετα σημεία για τις φωλιές τους, ελευθερία γενικά χωρίς κάποιον ιδιαίτερο κίνδυνο. Εδώ ζούσαν τα πουλιά την ελευθερία τους και οι άνθρωποι χωρίς αυτήν κατά κύριο λόγο αφού ήταν νοσηλευόμενοι. Στο άκουσμα του τραγουδιού της Λητώς ένα σμήνος από χελιδόνια έστηνε τον δικό του χορό, τριγύρω από τα μεταξωτά μαλλιά της ,φτερουγίζοντας πότε χαμηλότερα, πότε ψηλότερα. Οι κινήσεις τους ήταν τόσο αρμονικές αλλά έκαναν αισθητή την παρουσία τους, που θα ‘λεγε κανείς πως διασάλπιζαν ένα ουράνιο μήνυμα.Μια ψυχολόγος έλεγε “αυτό το χορευτικό θέαμα δεν το ‘χω ξαναδεί, δεν μπορούσα να το φανταστώ στην ζωή μου”. “Μα είναι τόσο συντονισμένα!Λες και κάποιος τους δίνει αυτή την εντολή, της κίνησης και του ρυθμού”. Όσο τραγουδούσε αυτή η τόσο καλλιεργημένη γυναικεία μορφή που είχε χτυπηθεί αλύπητα από την μοίρα τόσο αυτά τιτίβιζαν και “χόρευαν”. Τα κοιτούσε και τους χαμογελούσε…ίσως ήταν οι μόνες στιγμές που χαμογελούσε..έδειχνε πως ύφαινε μες στην κλονισμένη της εσωτερική κατάσταση το υφαντό της ζωής της με όση δύναμη της είχε απομείνει, με την ελπίδα που της έδινε το χορευτικό τους πέταγμα και μέσα απ’ αυτήν είδε την αγάπη που εισέπραττε από το νοσηλευτικό προσωπικό που της είχε αδυναμία, την συμπαράσταση της φίλης της που καθημερινά ήταν μαζί της, την πίστη της. Τα χελιδονάκια τη βοήθησαν να “δει” όλα αυτά που δεν “έβλεπε”. Οι σκέψεις της φίλης της, της ψυχολόγου και κάποιων άλλων από το προσωπικό που ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα “τον απρόσμενο χορό” δεν περιγράφονται, δεν αποτυπώνονται… Ευχόντουσαν να βιώσουν κι άλλοι άνθρωποι αυτό το ιδιαίτερο αγγελικό μήνυμα που βίωνε η Λητώ.

Η αλήθεια είναι πως καθημερινά σχεδόν σε όλους παρουσιάζονται μικροί αλλά μεγάλοι οιωνοί, τα θαύματα είναι συνεχή, τα μάτια της ψυχής δεν είναι ανοιχτά για να τα ανταμώσουν.
“Παρατηρώντας τα φαινόμενα της φύσης μπορεί κανείς να αντλήσει δύναμη, να καλλιεργηθεί εσωτερικά, να κάνει διεργασίες που θα τον οδηγήσουν σε συμπεράσματα αληθινά για την ύπαρξή του, να νιώσει πως η φύση δεν εγκαταλείπει κανέναν” είπε το προσωπικό της ομάδας που παρακολουθούσε την Λητώ.
Εύχομαι “ο χορός των χελιδονιών” να αποτελέσει την αφετηρία για αυτή την παρατήρηση που δείχνει τα άδολα δώρα της φύσης!

SOFIAAGRA

Ένα Μικρό Όνειρο

Nelie Nelie
0 δευτ. ανάγνωσης

H ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

SOFIAAGRA SOFIAAGRA
0 δευτ. ανάγνωσης

Ένα βράδυ βροχερό

NtinosLo NtinosLo
1 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση