vasdrag Visions of reality.

ΛΕΩ ΟΤΙ ΓΡΑΦΩ

Μήπως βρεθήκατε ποτέ σε κάποια από εκείνες τις αμήχανες στιγμές όπου η απάντηση «Όχι» ήρθε αυθόρμητα, ενώ αυτό που πραγματικά θα θέλατε να απαντήσετε ήταν «Ναι»;

Και για να γίνω πιο σαφής:

Ήταν μια συνηθισμένη Παρασκευή πρωί στην καφετέρια της γειτονιάς μου. Είχα πάρει ρεπό από τη δουλειά και καθόμουν εκεί για καμιά ώρα περίπου, ήμουν στον δεύτερο latte και έγραφα στο notebook κρατώντας συγχρόνως σημειώσεις σε ένα μπλοκ, αδιαφορώντας για τον κόσμο γύρω μου. Κάποια στιγμή παρατήρησα ότι η κυρία στο διπλανό τραπέζι με κοιτούσε χαμογελώντας. Της χαμογέλασα ευγενικά προς ανταπόδοση και συνέχισα να γράφω.

Άρχισα να αισθάνομαι μια αμηχανία σχεδόν τραυματική, καθώς ένιωθα το βλέμμα της διαρκώς στραμμένο πάνω μου. Μπήκα σχεδόν στον πειρασμό να εγκαταλείψω το τραπέζι μου, αλλά ένιωθα ότι θα έπρεπε να δείξω χαρακτήρα και να συνεχίσω να γράφω, σαν να μην έτρεχε τίποτα. Και συνέχισα, ώσπου κάτι συνέβη.

Θα αναρωτιέστε οπωσδήποτε, τι το τόσο ανησυχητικό διέκρινα σε αυτήν την κυρία… Δεν ήταν κάτι που έκανε αλλά μάλλον αυτό που μου είπε, το ερώτημα που μου έθεσε, το οποίο, σε έναν εκ των υστέρων αναστοχασμό, ήταν εξίσου απλό και προφανές. Κάτι που δεν μπορούσα να διακρίνω εκείνο το πρωί.

Με ρώτησε απλά: «Εδώ και τόση ώρα σε παρατηρώ να γράφεις χωρίς να κοιτάζεις τίποτε άλλο γύρω σου και να αλλάζεις εκφράσεις καθώς σκέφτεσαι… είσαι συγγραφέας;» Με αιφνιδίασε και χωρίς δεύτερη σκέψη, είπα «Όχι, όχι».

Παρά τη φανερή απογοήτευσή της συνέχισε, σαν να ήθελε να μου δώσει μια ευκαιρία να επανορθώσω, λέγοντας «Α, τότε τι γράφεις;» Ακόμη και μετά από αυτό, αρνήθηκα να πιάσω τη ζώνη ασφαλείας που μου πέταξε: «Τίποτα το ιδιαίτερο. Μερικές μουντζούρες μόνο», απάντησα σχεδόν απολογητικά.

«Ωραία» είπε, προφανώς επιθυμώντας να μην με είχε ρωτήσει ποτέ. Κι εγώ, επέστρεψα διστακτικά στις «μουντζούρες» μου.

Γιατί θεώρησα τόσο δύσκολο να απαντήσω σε μια τόσο απλή ερώτηση; Υποθέτω ότι το πρόβλημα είναι ότι δεν έχω ακόμα τη σιγουριά να αποκαλέσω τον εαυτό μου συγγραφέα. Και δεν μπαίνω στη διαδικασία να με κρίνω, γιατί θα σκίσω όλα όσα έγραψα. Το σημαντικό για μένα είναι να συνεχίσω να ψάχνομαι…

Ναι, είναι πολύ βαριά η λέξη «συγγραφέας». Γι αυτό και δεν τη λέω για τον εαυτό μου. Λέω ότι γράφω.

Βασιλική Δραγούνη

vasdrag
vasdrag Visions of reality.

Περίκλειστος ορίζοντας

InnerVoice InnerVoice
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση