vasdrag Veni Vidi Scripsi

ΕΙΡΗΝΗ

Παρακολουθούσε τον έξω κόσμο από τα γυαλισμένα παράθυρα του νέου του σπιτιού, το γυαλί κρύο και υγρό στο μέτωπό του. Κουρελιασμένες εφημερίδες, λερωμένες με το αίσθημα της απώλειας και της καταστροφής γλιστρούσαν πέφτοντας στους δρόμους. Το κεφάλι του σφυροκοπούσε από αναμνήσεις που προσπαθούσε να ξεχάσει. Ακούμπησε στο παράθυρο και βυθίστηκε στις σκέψεις του, καθώς οι δρόμοι γύρω του γλιστρούσαν στο παρελθόν..

                                                                       ……….

Μια δωδεκάδα ανθρώπων περπατούσε στο μουσκεμένο πεζοδρόμιο, υγρό ακόμα από τις έντονες χθεσινοβραδινές βροχοπτώσεις. Ήταν κι εκείνος ανάμεσά τους. Στις πρώτες πρωινές ώρες μόνο οι άνδρες έβγαιναν έξω. Οι γυναίκες και τα παιδιά εξακολουθούσαν να κοιμούνται, ονειρεύονταν τη ζωή που θα είχαν σε μια ήρεμη πόλη.

Κανένα πτηνό δεν κελαηδούσε στα δέντρα πια, κανένα αδέσποτο στους δρόμους. Ο αέρας είχε πνίξει κάθε έμβιο ον, μολύνοντας τους πνεύμονες και δηλητηριάζοντας τη ζωή του. Αυτός ήταν ο λόγος που όλοι τώρα φορούσαν αντιασφυξιογόνες μάσκες. Αυτή ήταν η πραγματικότητά τους πλέον.

Είδε πολλούς από τους φίλους του εκείνο το πρωί, αλλά δεν ανταποκρίθηκαν στον χαιρετισμό του. Πρέπει να ήταν χαμένοι σε σκέψεις ή να βίωναν την αγωνία της εγκεφαλικής δηλητηρίασης. Μόνο ο χρόνος θα το έκρινε. Κατευθύνθηκε προς το τυπογραφείο. Ένα σαθρό, γκρίζο κτίριο που οι τοίχοι του κατέρρεαν. Ο ξεχασμένος κισσός απέξω έμοιαζε με τις αδύναμες ελπίδες των πολιτών, που έσπαγαν στο μικρότερο φύσημα του ανέμου. Αυτός ήταν ο κόσμος που κατοικούσαν όλοι τώρα, ένας κόσμος που πέθαινε σιγά σιγά.

Άγγιξε το πόμολο της πόρτας, τα χέρια του πάγωσαν στην αφή του κρύου μετάλλου. Δεν είχε καμία αξία πλέον. Το ουράνιο ήταν τώρα το μόνο αξιόλογο υλικό. Αποτελούσε τη μόνη πηγή άμυνας.

Μπήκε στο κτίριο, τον χώρο εργασίας του. Οι ετοιμόρροποι τοίχοι σείστηκαν καθώς έκλεισε την πόρτα. Δημιουργούσε εφημερίδες, καταχωρώντας μια σύντομη περιγραφή με λέξεις-κλειδιά στον ειδικό επεξεργαστή.

Περίμενε με ανυπομονησία καθώς προγραμμάτιζε τον επεξεργαστή.. Όταν η σελίδα τίτλου εμφανίστηκε και οι επίφοβες λέξεις ήρθαν στο προσκήνιο: «Όλες οι διαπραγματεύσεις αμοιβαίας πυρηνικής αποτροπής έπεσαν στο κενό. Η ανθρωπότητα αυτοκαταστρέφεται», παράτησε την εφημερίδα κι έτρεξε. Πόσο χειρότερο θα μπορούσε να γίνει;

                                                                       ………. 

Άφησε το παράθυρο. Η κόρη του Ειρήνη, τεσσάρων χρονών τώρα, στεκόταν στην πόρτα. Στα χέρια της κρατούσε ένα βιβλίο παιδικών παραμυθιών. Χαμογελούσε.

«Πες μου μια ιστορία μπαμπά», λέει με ανυπομονησία. Της έγνεψε καταφατικά.

Δεν μπορούσε να πει πως ήταν ευτυχισμένος που είχε επιζήσει από τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά είχε τελειώσει τώρα.

Πήρε μια βαθιά αναπνοή φρέσκου νυχτερινού αέρα και άνοιξε το βιβλίο. Επιτέλους, ειρήνη.

Βασιλική Δραγούνη

vasdrag
vasdrag Veni Vidi Scripsi

Αφήστε μια απάντηση