vasdrag Visions of reality.

ΑΠΟ ΕΔΩ ΩΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Λένε πως όταν πεθαίνεις συνεχίζεις να ζεις για πάντα στην καρδιά και το μυαλό εκείνων που σε αγάπησαν. Αυτό για μένα ήταν ένα πρόβλημα.

Ποτέ δεν μου επέτρεψε να φύγω, κάτι που στην αρχή έβρισκα πολύ γλυκό εκ μέρους του, αλλά σε βάθος χρόνου τον μίσησα για αυτό. Πέθανα πολύ νέα, δεν είμαστε για πολύ καιρό παντρεμένοι και ήταν απαρηγόρητος. Έτσι ήμουν πάντα εκεί, συνέχιζα να ζω μέσα του.

Πολλοί άλλοι, φίλοι μου, με κράτησαν μέσα τους για λίγο αλλά η μέρα εκείνη που ο πόνος γίνεται ανεκτός είναι η μέρα που πραγματικά πεθαίνεις για αυτούς, έτσι λοιπόν με άφησαν να φύγω. Εκείνος όχι. Πράγμα που με έκανε να τον αγαπώ όλο και περισσότερο.

Για λίγο όμως.

«Με αγαπά τόσο πολύ», σκεφτόμουν βλέποντας τον να με θρηνεί για ένα χρόνο, στη συνέχεια για δύο. Οι γονείς μου είχαν πεθάνει όταν ήμουν μικρή και τους κράτησα για πάντα μέσα μου, έτσι δεν είχα κανένα δικαίωμα να τον κρίνω.

Όλο αυτό με κούρασε αφόρητα, ήθελα επιτέλους να αναπαυθώ, ήμουν έτοιμη να ηρεμήσω. Αλλά εκείνος συνέχισε να μαραζώνει, ενώ παράλληλα κοιμόταν με γυναίκες που δεν αγαπούσε. Κι εγώ να είμαι θεατής κάθε φορά, αλλά και οι γονείς μου επίσης.

Μου πήρε πολύ καιρό να αντιληφθώ πως αν πέθαινε μόνος, θα απελευθερωνόμασταν όλοι επιτέλους. Αλλά η αδελφή του και τα παιδιά της τον αγαπούν πολύ, άρα έπεται συνέχεια.

Βασιλική Δραγούνη

vasdrag
vasdrag Visions of reality.

Υμνώντας το Ιόνιο Πέλαγος

SOFIAAGRA SOFIAAGRA
0 δευτ. ανάγνωσης

Δάκρυα

m.thom m.thom
0 δευτ. ανάγνωσης

ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ

vasdrag vasdrag
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση