Justin Franco – Μια καλή συμβουλή για τους δασκάλους

TJK - They're Just Kids

Βρίσκεται κεντρικά στο πάνω μέρος του πίσω τοίχου της αίθουσας και το
βλέπω καθώς διδάσκω. Είναι ένα απλό τούβλο με τα γράμματα ΕΜΠ γραμμένα
πάνω του με μαρκαδοράκι που ξεπλένεται. Δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο αλλά
είναι ένα απίστευτα αποτελεσματικό εργαλείο για μένα επειδή αποτελεί μία
συνεχή υπενθύμιση για κάτι που συχνά ξεχνάω:

Είναι Μόνο Παιδιά.

Διδάσκω στο γυμνάσιο (11 έως 14 ετών στις ΗΠΑ) και αυτοί οι μαθητές
μπορούν να είναι απλά… μίζεροι κάποιες φορές. Έχουν να αντιμετωπίσουν
δύσκολες φυσικές και συναισθηματικές αλλαγές. Δυσκολεύονται προσπαθώντας
να δημιουργήσουν μία προσωπική ταυτότητα. Πολλοί από αυτούς ξεκινούν να
αντιλαμβάνονται τα προβλήματα που υπάρχουν στο σπίτι: τεταμένες
σχέσεις, οικονομικές δυσκολίες, κακοποίηση και παραμέληση.

Αυτή η καταχθόνια μείξη ορμονών και κρίσεων ταυτότητας τους αναγκάζει
(τους μαθητές αυτούς) κάποιες φορές να είναι εντελώς ανυπόφοροι.
Μπορούν να είναι αγενείς, μαχητικοί, ασεβείς, αδαείς, τεμπέληδες και
όποιο άλλο αρνητικό επίθετο μπορείς να συνδυάσεις με το άγχος της
μοντέρνας εφηβείας.

Χωρίς μία συνεχή υπενθύμιση του δύσκολου σταδίου ανάπτυξης που
αντιμετωπίζουν, μπορεί να γίνει εύκολο για μένα το να πάρω τα λόγια τους
και τις πράξεις τους προσωπικά.

Δεν επιθυμούν να δράσουν προσωπικά, ενώ ακόμη κι αυτοί που επιθυμούν
την προσωπική επίθεση δεν καταλαβαίνουν εντελώς τι κάνουν. Πολλά από αυτά
έχουν πολύ μικρό ενσυνείδητο έλεγχο στις σκέψεις τους και ένας
οποιοσδήποτε ειδικός στην ανάπτυξη των παιδιών θα σας πει πως τα παιδιά
αυτά δεν είναι ακόμη αρκετά αναπτυγμένα εγκεφαλικά ή συναισθηματικά
καταρτισμένα ώστε να υπολογίζουν τις συνέπειες των πράξεών τους πριν
δράσουν.

Οπότε να θυμίζεις στον εαυτό σου:
* Είναι Μόνο Παιδιά.
* Δεν είναι βαθμολογίες διαγωνισμάτων.
* Δεν είναι μηχανές.
* Δεν είναι ενήλικες.

Δε μπορούμε να τους φερόμαστε σαν βαθμολογίες διαγωνισμάτων. Δε
μπορούμε να περιμένουμε να λειτουργούν σα μηχανές. Και – όσο κι αν θα το
θέλαμε κάποιες φορές – δε μπορούμε να περιμένουμε να πράττουν σαν
ενήλικες.

Έτσι, αυτές τις φορές – συνήθως προς το τέλος της ημέρας – όταν έχω
γονατίσει από την αδιάκοπη καταπίεση της γραφειοκρατικής χαζομάρας που
λέγεται Αμερικάνικο Εκπαιδευτικό Σύστημα και η μισή τάξη δεν έχει ούτε
καν κοιτάξει την εργασία ανάγνωσης από το προηγούμενο βράδυ και τρία
παιδιά κοιμούνται – δύο επειδή έπαιζαν μέχρι αργά Destiny και ένα επειδή
φρόντιζε τον μικρό αδελφό του όσο η μαμά της μονογονεϊκής του
οικογένειας εργαζόταν στη δεύτερη δουλειά της και ένα κορίτσι τραγουδάει
συνεχώς “αυτή η τάξη είναι τόοοοσο χαζή” ενώ το κορίτσι πίσω της της
χτενίζει τα μαλλιά και δύο αγόρια κυνηγούν ένα κορίτσι γύρω-γύρω στην
τάξη κουνώντας ένα ψόφιο ζωύφιο προς εκείνην και δύο άλλοι παίζουν
παιχνίδια στο κινητό τους και όλα αυτά την ώρα που προσπαθώ να συζητήσω
τα πιο λεπτά σημεία του προτύπου ELACC8L5… Αυτές τις στιγμές
χρειάζεται να αποσυρθώ από την οργή ενάντια σε αυτά τα ανυποψίαστα
θύματα εφηβικής παραφροσύνης και ανταυτού να πάρω μια βαθιά ανάσα, να
κοιτάξω το τούβλο μου και να θυμηθώ:
Είναι Μόνο Παιδιά.

Την παραπάνω ερώτηση τη βρήκα στο Quora και η απάντηση του Justin Franco με κέρδισε και αποφάσισα να τη μεταφράσω. Δε με κέρδισε το ύφος γραφής
του αλλά σίγουρα ο τρόπος εκπαίδευσής του για τις καταστάσεις που έχει
να αντιμετωπίσει και το γεγονός πως βλέπει τους μαθητές ως παιδιά και
όχι ως ενήλικες, όσο κι αν θα το ήθελε κάποιες φορές, με κέρδισαν
πραγματικά.

vensires

Η Ακατοίκητη Γη (Τελευταίο Μέρος)

NtinosLo NtinosLo
11 δευτ. ανάγνωσης

Η Ακατοίκητη Γη (Μέρος Z’ και H ‘)

NtinosLo NtinosLo
4 δευτ. ανάγνωσης

Πολύχρωμος Θάνατος

iwannapo iwannapo
0 δευτ. ανάγνωσης

Αφήστε μια απάντηση